«Ο Tony Wilson είχε έναν θαυμαστό τρόπο να ξαναγράφει την ιστορία, ακόμα και την στιγμή που αυτή συνέβαινε..»  Πάντα προτιμούσα να τους αποκαλώ Orchestral Manoeuvres in the Dark, παρόλο που κάθε φορά ένιωθα το ίδιο στραμπούληγμα στην γλώσσα μου. Electropop ήρωες, αυθεντικοί, επιδραστικοί, γλυκανάλατοι, παρηκμασμένοι..τα έχουν ακούσει όλα στην πολύχρονη πορεία τους, από το καλύτερο στο χειρότερο. Πριν μερικά χρόνια τους είδαμε επιτέλους ζωντανά στον Λυκαβηττό και φέτος επιστρέφουν με νέο δίσκο που αποπνέει κάτι από την αύρα των πρώτων τους ημερών. Αφορμή ψάχναμε για να τα πούμε, φυσικά όμως όταν έχεις να μιλήσεις με τον Andy McCluskey δεν μπορείς να μη σκαλίσεις το παρελθόν. Γράφοντας πρόχειρα τις ερωτήσεις μου, θυμήθηκα με τι αγωνία έψαχνα όταν ήμουν παιδάκι να μάθω με ποιό synthesizer είχαν φτιάξει αυτόν τον αναθεματισμένα φουτουριστικό ήχο πριν μπει το βασικό θέμα του Enola Gay και τις περίφημες μουσικές κόντρες Λίβερπουλ-Μάντσεστερ-Σέφιλντ. Νοσταλγία αρχικά, από εκεί ξεκινάμε...

"Δεν μπορώ να ακούω τους παλιούς μου δίσκους. Μόλις τελειώσω με αυτούς είναι σαν ένα πτώμα. Τίποτα δεν μένει..". Τι θα μπορούσα να ρωτήσω τον Michael Gira των Swans, έναν Καλλιτέχνη που περισσότερο από τριάντα χρόνια υπηρετεί πιστά τους κανόνες που ο ίδιος έθεσε για την Ζωή και την Δημιουργία, σε μια μόλις λίγων λεπτών συνομιλία μέσω Skype? Το ίδιο σκεφτόμουν μέχρι και την τελευταία στιγμή, όταν περίμενα να εμφανιστεί το χαρακτηριστικό καπέλο του στην οθόνη μου. Αντί αυτού, όμως, μια άλλη γνώριμη φυσιογνωμία εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου σαν από μηχανής θεός και μου σφύριξε την πρώτη ερώτηση για να πάρω μπρος...