|
 Marching Dynamics - Nailsleeper
1. tapping intelligent nature / 2. the dead live by love / 3. asps / 4. lashings / 5. un fall able / 6. un fall able / 7. tangible madness / 8. mutant moth in british smog / 9. insolence / 10. nailsleeper / 11. stoic / 12. rival system / 13. dark they were and golden eyed / 14. our decadent sins will reap discipline / 15. luring mintmasters / 16. curing the wet mouse
Hymen Records ¥762 - October 2007
Είναι
δυνατόν να αναμείξεις idm,
τέκνο, διαφόρων ειδών θορύβους, ανατολίτικες μελωδίες και ατμόσφαιρα σε ένα
κομμάτι και να δουλέψει, χωρίς να ακουστεί ελιτίστικο; Είναι δυνατόν να το καταφέρεις
τουλάχιστον 10 φορές σε ένα άλμπουμ; Και αν ναι, πώς πέρασαν τόσοι μήνες χωρίς
να φτάσει αυτό το άλμπουμ στα χέρια μας; Όλα
είναι δυνατά με τους marching
dynamics…
 Δεν
είναι η πρώτη φορά που η χάρη της hymen φτάνει ως την Καλιφόρνια, και μάλλον ούτε η τελευταία.
Στη Δυτική Ακτή, λοιπόν, βρίσκουμε τους Marching Dynamics που θυμίζουν Amon Tobin και Keef Baker, στον τρόπο που αναμειγνύουν ήχους και
είδη στη διάρκεια ενός κομματιού δημιουργώντας κάτι νέο και φρέσκο σε κάθε
λεπτό.
Ξεκινάνε
όμως σαν τυπική hymen
κυκλοφορία. Μια ελαφριά μελαγχολία, περίεργοι μινιμαλιστικοί θόρυβοι και
ακαθόριστα όργανα στις χαμηλές συχνότητες. Απαγγελία. Τα πράγματα που αγαπάω. Όμως
σύντομα αφήνουν λίγη από την ατμόσφαιρα πίσω τους, τεντώνουν τα δάχτυλα και
αρχίζει ένα ρεσιτάλ ιδιοφυΐας. Οι ρυθμοί σχετικά σταθεροί σε κάθε κομμάτι: δεν
έχουμε εδώ τις διαταραγμένες εναλλαγές της IDM και του breakcore, και αυτό είναι απαραίτητο
για να μη χαθούμε στον ηχητικό πλούτο που ξεχύνεται από κάθε δευτερόλεπτο του
άλμπουμ.
Αλλά
ας εξηγήσουμε τι σημαίνει ηχητικός πλούτος: οι περισσότεροι καλλιτέχνες είναι
πολύ ευχαριστημένοι αν χρησιμοποιήσουν έναν ξεχωριστό όμορφο και φρέσκο ήχο σε
κάθε κομμάτι. Οι marching
dynamics
μάλλον τους βρίσκουν στα δέντρα και δεν αρκούνται σε κάτω από 5 (ΠΕΝΤΕ
ολογράφως). Μερικές φορές ακούς ένα πανέμορφο εφέ ακριβώς δυο φορές, στρατηγικά
τοποθετημένο ίσα για να γεμίσει το εύρος των συχνοτήτων εκεί που χρειάζεται. Η
παραγωγή; Μπορώ να παραμιλώ για μέρες για αυτήν. Το λιγότερο ισάξια ενός Amon Tobin, χωρίς φυσικά τις πλάτες και τους
πόρους του.
Ένα
μειδίαμα δημιουργείται, καθώς η αρχική μελαγχολία κάνει τόπο σε μια υφέρπουσα
ευθυμία, για να φτάσουμε στο χορευτικό tangible madness και
να καταβληθούμε με αγνή χαζοχαρά. Εδώ, οι αναφορές σε celluloid mata είναι προφανείς, και ο χείμαρρος νέων
ήχων ακατάπαυστος. Μα πότε θα σταματήσουν;
Εντάξει,
τα παιδιά κουράζονται κάποια στιγμή. Το υπόλοιπο άλμπουμ δεν συνεχίζει όλο στο
επίπεδο του πρώτου μισού: ακριβώς τα μισά κομμάτια από αυτό το σημείο και
έπειτα κρατάνε αυτό τον μοναδικό συνδυασμό μελωδίας, εφευρετικότητας και
ρυθμού, αλλά είναι αρκετά. Δηλαδή, ακόμα και μόνο του το nailsleeper θα
ήταν αρκετό για να λικνίζομαι ως το τέλος της χρονιάς.
Rating: 7,9 / 10 (και 10 για την κρυστάλλινη παραγωγή)
tec-goblin
|
