Συχνά παραμελημένο από το μουσικό τύπο, το συγκρότημα επανέφερε τη χαρά του rock’n’roll με κιθάρες που ξεχείλιζαν από πρωτόγονη ενέργεια, πάνω στις οποίες ένας εκρηκτικός τραγουδιστής έπλαθε τις δικές του ιστορίες.
Μια από τις καλύτερες επανασυνδέσεις που έχουμε ζήσει, μιας κι ο τρόπος που έπαιξαν ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα (όπως θα έλεγε κι ο Γιώργος Δημητριάδης, που ήταν κι αυτός εκεί). Εκπληκτικό δέσιμο, σούπερ κιθαριστικά θέματα κι ένας Peter Coyne σε φοβερά κέφια, που συν τοις άλλοις γνώριζε και την τέχνη της επικοινωνίας, κάνοντας μικρές παρουσιάσεις τον τραγουδιών στα σύντομα μουσικά κενά. Προσεγμένη και η σκηνική παρουσία του γκρουπ, με τα γκρίζα κοστούμια να θυμίζουν Pretty Things σε άλλες εποχές. Φυσικά, ακούσαμε όλα αυτά που περιμέναμε: “Can’t Leave Her Alone”, “Obsession”, "When Am I Coming Down”, “Lonely Man” (το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησαν), “Walking Talking Johnny Cash Blues”, “I Want Everything”, “Cause I Said So”, “She Gives Me Love”, “Can’t Leave Her Alone”, “I Don’t Believe In You”, “Birth, School, Work, Death” (η μόνη σύνθεσή τους που έσπασε το φράγμα του Top 40 στις ΗΠΑ, έστω και στο #38, το 1988). Υπήρξαν και garage/surf/punk ινστρουμένταλ, αλλά και διασκευές που φανέρωναν τις έτσι κι αλλιώς πασιφανείς καταβολές τους: “Blitzkrieg Bop”, “Anarchy In The U.K.”, “Cold Turkey”. Το τελευταίο είναι μια σύνθεση του John Lennon, και όχι, δεν αναφέρεται σε κρύα σάντουιτς γαλοπούλας, αλλά είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα στερητικά συμπτώματα που νιώθει κανείς όταν κόψει απότομα την ηρωίνη.

‘Οπως δηλαδή νιώσαμε εκείνο το βράδυ στο Gagarin, με το που μας είπαν «καληνύχτα» οι Godfathers.

'Ακης Περδίκης

Φωτογραφίες: Tζένη Καπάδαη

 comments & discussion