Σε αρκετά συγκροτήματα φαίνεται η προσπάθεια τους να ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένα είδη μουσικής, μην έχοντας όμως να προσθέσουν κάτι καινούργιο, ή τουλάχιστον να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι Tilbury On Cloves από την πρώτη κιόλας στιγμή της καριέρας τους είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν κάτι πολύ αξιόλογο, έναν ήχο που αν μην τι άλλο καθήλωνε τον ακροατή. Η μουσική τους κατάφερνε να δημιουργήσει εικόνες αλλά και να ξυπνά βαθιά κρυμμένα συναισθήματα.

Από την εποχή του "And The Sea Will Touch The Clouds", τότε που οι Tilbury On Cloves ήταν πενταμελές συγκρότημα, πίσω στο 1996, διαφαινόταν ήδη η ικανότητα τους αυτή. Γνώριμοι ήχοι αλλά με συνθέσεις που φαίνονται να ρέουν αβίαστα αποκτώντας μια αυθεντικότητα που δύσκολα συναντάς.

Με την μετάβαση της σύνθεσης του συγκροτήματος σε ντουέτο, οι Tilbury On Cloves κινήθηκαν σε νέα πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια. Ο πειραματισμός και η προσθήκη των ηλεκτρονικών έδωσε νέα πνοή στο ήχο, εκσυγχρονίζοντάς τον αλλά και διατηρώντας την αρχική του ταυτότητα. Ο ήχος αυτός αποτυπώθηκε με τον καλύτερο τρόπο στον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο "Tilbury On Cloves" το 2004.  

Το δεύτερο άλμπουμ τους "Blindshow" κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες από την Dead Scarlet records. Σε αυτό οι Tilbury On Cloves προχωρούν το ήχο τους ένα βήμα μπροστά, κάνοντας τον πιο ομοιογενή, γλυκό και ζεστό, κατάλληλο για νυχτερινές περιπλανήσεις. Συνθέσεις ονειρικές, ατμοσφαιρικές, ευαίσθητες, αθώες, στις οποίες κυριαρχεί διάχυτα το συναίσθημα της μελαγχολίας. Ιδανικές για μοναχικές ακροάσεις που μπορεί κάποιος να χαθεί μέσα τους, να ταξιδέψει, να βιώσει αισθήματα που καταπνίγονται από την καθημερινότητα, διατηρώντας τα urban vibes που μας περικλείουν ως κυρίαρχο στοιχείο έμπνευσης.

Όλο τον δίσκο διατρέχει μια αέρινη ονειρική διάθεση όπου πάνω στα απλά ηλεκτρονικά στοιχεία απλώνονται τα κεντήματα της κιθάρας του Βλάσση και η εύθραυστή, πρωτογενής ερμηνεία του Χρήστου, κάτι που φαίνεται από το εναρκτήριο "End". Ξεχωρίζουν το "A Place Called Start" που διαθέτει μια πιο ρυθμική βάση καθώς και το "Fellowship" που σου δίνει την αίσθηση ότι αιωρείται στους ορίζοντες. Στο "Slowly We Pass Again" βρίσκουμε φωνητικά τον Βλάσση, ενώ στο "Loneliness" συμμετέχει η Helen C. Λείπει ίσως μια δυνατή στιγμή από το δίσκο αλλά από την άλλη οι Tilbury On Cloves πάντα έπαιζαν με τους δικούς τους όρους.

Το εξώφυλλο, που αποτελείται από μια πρωτότυπη χάρτινη συσκευασία, κοσμεί πίνακας του Pieter Bruegel που το θέμα του παραπέμπει στον τίτλο του άλμπουμ. Το Blindshow θα μπορούσε να είναι ένα παιχνίδι δίχως όραση όπου οι υπόλοιπες αισθήσεις λειτουργούν πιο έντονα. Είναι η ώρα όπου ο ακροατής βιώνει το ταξίδι καλύτερα με κλειστά τα μάτια.

Rating: 7,8 / 10
Νίκος Δρίβας