Florence + The Machine - Ceremonials

1. Only If for Night 2. Shake It Out 3. What the Water Gave me 4. Never Let Me Go 5. Breaking Down 6. Lover to Lover 7. No Light No Light 8. Seven Devils 9. Heartline 10. Spectrum 11. All This and Heaven Too 12. Leave My Body 

28 October 2011 - Island

Μπορεί η Florence να ξεκίνησε το 2009 με τρελό hype και υποστήριξη από τον alternative μουσικό τύπο, όμως κανείς δεν φανταζόταν την απήχηση που θα είχε, ειδικά στο αμερικάνικο mainstream κοινό, που δεν είναι συνηθισμένο σε τέτοια μουσική αισθητική. Έμοιαζε, τότε, να ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους, με όπλο την ιδιαίτερη ερμηνεία της, τον πρωτότυπο ήχο της, τη φρεσκάδα και τον άκρατο αυθορμητισμό της. Ένα νέο αστέρι γεννιόταν, καθώς πολλοί έκαναν λόγο για τη νέα Kate Bush και άλλες βαρύγδουπες δηλώσεις.

Ακούγοντας το νέο της album Ceremonials, είναι παραπάνω από προφανές ότι το παρελθόν αυτό την γέμισε με το άγχος να συνεχίσει την ανοδική πορεία, να πετύχει μεγαλύτερα νούμερα, να αποκτήσει μεγαλύτερο κοινό. Είναι γεγονός ότι η Florence προσπάθησε πάρα πολύ. Και αυτό έχει μεν τα καλά του, αλλά περισσότερο χαντάκωσε τη νέα αυτή δουλειά.

Ας μιλήσουμε όμως συγκεκριμένα. Τα καλά νέα είναι ότι ο νέος δίσκος έχει πολύ και ενδιαφέρον υλικό. Όλα σχεδόν τα κομμάτια έχουν κάτι το πιασάρικο, είναι όμορφες και έξυπνες συνθέσεις που έχουν δουλευτεί πολύ στο μυαλό της. Είναι κομμάτια που μοιάζουν να είναι γραμμένα για να παίζονται live και να ξεσηκώνουν, αλλά συγχρόνως και πολύ ραδιοφωνικά. Τα επίδοξα singles είναι τόσα πολλά, που θα μπορούσαν να χαρίσουν στη Florence έως και ενάμιση χρόνο ραδιοφωνικής ζωής. Παράλληλα, το ύφος είναι πολύ κοντά στο ντεμπούτο της, γεγονός που συνεχίζει να της δίνει μοναδική ταυτότητα. Αυτή η συνταγή της κέλτικης, αέρινης, επικής pop παραμένει συναρπαστική. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ίδια θα γίνει αρκετά πιο γνωστή, ίσως και huge, μέσα στο 2012.

Τα κακά νέα; Μέσα στην προσπάθειά της για κάτι μεγάλο, η Florence έπεσε στην παγίδα της έπαρσης και της υπερβολής. Τα κομμάτια μοιάζουν να είναι απεγνωσμένα για αναγνώριση, σε αγχωτικό βαθμό μερικές φορές. Μεγαλειώδεις και πληθωρικές συνθέσεις χωρίς ουσιαστικό λόγο. Ο ήχος έχει γίνει πολύ pop και "γλυκερός", αφήνοντας στην άκρη σχεδόν κάθε indie στοιχείο. Δεν είναι λίγα τα κομμάτια που πατάνε σε τόσο ασφαλή μονοπάτια της αμερικανικής pop, που δεν μπορούν παρά να αντιμετωπιστούν με καχυποψία. Όσο για την παραγωγή, μπορεί να είναι εντυπωσιακή, όμως είναι πολύ εντονότερη από το επιθυμητό, καθιστώντας το album ένα από τα πιο overproduced που έχουν κυκλοφορήσει τελευταία. Κάποιος ξέχασε ότι το μεγαλείο κρύβεται στην απλότητα...

Και τελικά, έχουμε μια Florence που χάνει την άγρια ομορφιά της, στο όνομα της επιδίωξης της εμπορικότητας. Η κάποτε indie αμαζόνα γλυκάθηκε από την απρόσμενα ευρεία δημοσιότητα και πλέον πάει για τα μεγάλα στάδια, παρουσιάζοντας ένα album που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να μας εντυπωσιάσει. Η ίδια έγινε θύμα της δικής της φιλοδοξίας. Το Ceremonials, λοιπόν, κινείται στα επίπεδα του απλώς ικανοποιητικού λόγω των 4-5 επιτυχιών ευρείας κατανάλωσης που περιέχει, στερώντας στον εαυτό του μια θέση στα δυσθεώρητα ύψη που θα μπορούσε να κατακτήσει...