The Rapture - In the Grace of Your Love

01. Sail Away 02. Miss You 03. Blue Bird 04. Come Back To Me 05. In the Grace of Your Love 06. Never Gonna Die Again 07. Roller Coaster 08. Children 09. Can You Find A Way? 10. How Deep Is Your Love? 11. It Takes Time To Be A Man  

2 September 2011 - DFA

Το νέο πόνημα των The Rapture, In The Grace Of You Love, είναι μια συλλογή από 11 κομμάτια, κανένα από τα οποία δε στερείται ιδεών, ούτε προορίζεται για απλό filler track. Δίνει την αίσθηση ότι είναι μια προσπάθεια για ένα album στιβαρό και πλούσιο σε ρυθμό, μελωδία και ένταση, ώστε να μην κάνει κοιλιά σε κανένα σημείο του και να δικαιολογεί στο έπακρον την πολυετή αναμονή των fans. Πίσω από σχεδόν κάθε τραγούδι διακρίνει κανείς μία ιδέα, μια έμπνευση, που κάποιες φορές είναι και πολύ καλή.

Για παράδειγμα, δε χωράει αμφιβολία ότι κομμάτια σαν τα "Sail Away" ή How Deep Is Your Love" έχουν τη δυναμική για να γίνουν ύμνοι των clubs, ούτε θα αμφισβητήσει κανείς την πρόθεση του "Blue Bird" να σε καταστήσει έρμαιο του ανελέητου ρυθμού του. Ακούγοντας το "Come Back To Me" σχεδόν μυρίζεις την καλοκαιρινή του αύρα, ενώ η funkιά του"Never Die Again" μόνο χαμόγελο μπορεί να προκαλέσει.

Στην πράξη, όμως, για να περάσουμε στην ουσία των πραγμάτων, η πρώτη παράγραφος περιγράφει μόνο το τι θα μπορούσε να είναι το album αυτό και δυστυχώς απέχει αρκετά από την πραγματικότητα, μιας και η υλοποίηση των ιδεών είναι συνήθως άστοχη. Το συγκρότημα φαίνεται να μην τις δούλεψε αρκετά και να αρκέστηκε σε μια άκρως επιφανειακή αντιμετώπιση: γέμισε ασφυκτικά με υπερφίαλη και ανούσια μουσική το σκελετό των τραγουδιών, προσπαθώντας να καλύψει τα κενά που δημιουργεί η έλλειψη της ωριμότητας των ιδεών αυτών. Έτσι, τα περισσότερα από τα τραγούδια είναι ρηχά, κακόηχα και ενοχλητικά, καθιστώντας δύσκολη την απόλαυση ακόμα και σε συνθήκες νυχτερινής διασκέδασης.

Ορισμένα, βέβαια, κυρίως τα της δεύτερης παραγράφου, υπό αυτές τις συνθήκες βρίσκονται σε ικανοποιητικό επίπεδο και θα μπορούσαν να είναι η χαρά αρκετών DJs. Αλλά αν μη τι άλλο αυτό από μόνο του δεν αποτελεί κριτήριο για την καλή μουσική. Τη μέρα που η ηλεκτρονική μουσική στο σύνολό της θα ακούγεται μόνο σε clubs και θα απολαμβάνεται μόνο με τη συνοδεία αλκοόλ, θα πρέπει το απανταχού μουσικόφιλο κοινό να πάει για ομαδικό χαρακίρι.

Σε ένα 2011 ανατρεπτικό για την ευρύτερη ηλεκτρονική σκηνή, μια χρονιά που ο James Blake κυκλοφορεί ένα δίσκο υπόδειγμα συναισθηματικής προσέγγισης της μουσικής πατώντας στο μινιμαλισμό που καθιέρωσαν οι XX, ενώ φρέσκα ονόματα όπως οι Mount Kimbie, o Nicolas Jaar και ο SBTRKT βουτάνε στα βαθιά και επαναπροσδιορίζουν την ουσία του είδους, οι Rapture επιλέγουν να πλατσουρίσουν στην επιφάνεια και να μείνουν στους χορούς και τα πανηγύρια. Ας το έκαναν τουλάχιστον καλά, όπως παλιά!

Εν ολίγοις, μετά το τέλος των αξιόλογων LCD Soundsystem, την φθίνουσα πορεία της φούσκας που ακούει στο όνομα Klaxons, το μέτριο δεύτερο δίσκο των Friendly Fires, τον κακό δεύτερο δίσκο των Hadouken! αλλά και τις πρόσφατες απογοητεύσεις από Digitalism και Yacht που ηχητικά είναι "ξαδερφάκια", η νέα αυτή δουλειά των Rapture δε φαίνεται να βοηθάει ιδιαίτερα τη dance-punk σκηνή να ορθοποδήσει...