|
 Emilie Autumn -Opheliac
01. Opheliac / 02. Swallow / 03. Liar 04. The Art Of Suicide / 05. I
Want My Innocence Back / 06. Misery Loves Company / 07. God Help Me / 08.
Shalott / 09. Gothic Lolita / 10. Dead Is The New Alive / 11. I Know Where
You Sleep / 12. Let The Record Show
Trisol / 1 September 2006
“Καλώς ήρθατε στο ίδρυμα για απείθαρχα βικτωριανά
κορίτσια..”
Kαι αν σας είναι κάπως δύσκολο να
προσαρμοστείτε, η Εmilie Autumn φρόντισε να συμπεριλάβει στο concept
του Opheliac και βιντεάκι με τα 4 πιο σημαντικά μαθήματα, ως προς
το στυλιστικό της υπόθεσης δηλαδή...
Εντάξει, καταλαβαίνω ότι οι
περισσότεροι που διαβάζετε αυτό το κείμενο αναρωτιέστε ποιά είναι η Emilie Autumn
και γιατί να σας ενδιαφέρει πως θα γίνετε “wayward victorian girl”, ειδικά αν
δεν είστε καν κορίτσι...Το δίκιο όλο δικό σας, αλλά δεν έβρισκα άλλο πρόλογο
και καταλαβαίνω ότι η φράση «απείθαρχο κορίτσι» τραβάει την προσοχή,
οπότε...Τώρα που πέτυχα τον σκοπό μου, υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να μη
ξανα-αντιγράψω ανοησίες.
 Λοιπόν, η Emilie
Autumn
είναι βασικά μουσικός, και πολύ καλή μάλιστα. Σπουδές στο
βιολί από την
τρυφερή
ηλικία των τεσσάρων χρόνων, βραβεία σε διαγωνισμούς ταλέντων, 2 δίσκους
σε
δικιά της εταιρεία, συμμετοχές ως guest
στους προσωπικούς δίσκους της Courtney
Love και του Billy Corgan, ενδιάμεσα λίγο modeling και fashion
design, και τώρα...a
gothic
Lolita?
Στο περίπου...Ο τίτλος
πιθανόν να της αρέσει, αλλά μάλλον αδικεί την 27χρονη Καλιφορνέζα με τα
φούξια
μαλλιά, τους κορσέδες και τις ερυθρόλευκες
καλτσούλες.
Θα μπορούσα να την παρομοιάσω
με
μια δύστροπη Kate Bush, μια σχιζοφρενή Tori Amos ή μια
industrial ( victoriandustrial
όπως λέει η ίδια) Vanessa Mae. Ισως λιγότερο αυθεντική, αλλά εξίσου
ταλαντούχα και
σίγουρα πολύ πολύ πιο όμορφη!
“I’ll tell you the truth, all
of my songs are pretty much the fucking same…”
Εδώ αρχίσαμε τα ψέμματα.
Εντελώς ξεδιάντροπα, από το δεύτερο κιόλας τραγούδι. 12 ραπίσματα με το
δοξάρι
για τιμωρία, το άσυλο δεν αστειεύεται ούτε παραπλανείται. Τα πράγματα
είναι
ξεκάθαρα.
Στο ‘opheliac" η
Emilie
Autumn φορτώνει
το ηχητικό background με βαριά και θορυβώδη drum machines, χτυπάει
με μανία το δοξάρι της στα βιολιά και σκαρώνει ανατριχιαστικές μελωδίες
σ’ένα
παλιό αραχνιασμένο τσέμπαλο. Στέκεται πεισμωμένη, ξεμπροστιάζει τον
ασταθή
εσωτερικό της κόσμο και αραδιάζει χωρίς μέτρο συναισθήματα, άλλοτε
ουρλιάζοντας
σαν δαιμονισμένη, άλλοτε ερμηνεύοντας σαν πληγωμένη σειρήνα και άλλοτε
απαγγέλοντας αυστηρά και θυμωμένα.
Η ορμή
και η παράνοια του
‘opheliac’ θα σπάσει στη γλυκιά ποπ μονοτονία του “swallow”, η
απογοήτευση του “liar” θα βρει καταφύγιο στην απολογητική και μοναδική
ερμηνεία του “the art of suicide”, η αγχωμένη electro αναζήτηση
στο “I want my innocence back” θα καταλήξει
στην απρόσμενα θεατρική έκρηξη του υπέροχου “Misery loves company” και το παιχνίδι με τα συναισθήματα τραβάει μακριά...Δεν
σταματάει ούτε στο κολλημένο music-box του “gothic Lolita” (I’m your worst nightmare, now scream!), ούτε στους noise πειραματισμούς
του τρομακτικού “I know where you sleep” . Δεν βρίσκει διέξοδο, ούτε λύτρωση. Η Εμιλυ θα
φωνάξει ένα παγωμένο ‘Don’t waste my time!!!” και θα χαθεί στη σιωπή. Και πίσω στο ίδρυμα για
απείθαρχα βικτωριανά κορίτσια...
At what point does Shakespeare
say
about bows and hammers and stockings and smudged mascara?
Excellent!
Rating: 8,2 / 10
Κώστας Μπρέλλας
deluxe edition bonus cd:
01. Dominant / 02. 306 / 03. Thank God I'm Pretty / 04. Marry Me / 05. Bach
: Largo For Violin / 06. Poem : How To Break A Heart / 07. Poem : Ghost / 08.
Poem : At What Point Does A Shakespeare Say / 09. Live Concert Clips ( Video
) / 10. Inside The Asylum : Lesson In Being A Wayward Victorian Girl ( Video )
comments & discussion
|
