Crystal Stilts - In Love With Oblivion

1.Sycamore Tree/ 2.Trough the Floor/  3.Silver Sun/ 4.Alien Rivers/ 5. Half a Moon 6.Flying Into The Sun/ 7.Shake the Shackles/ 8.Precarious Stair/ 9.Invisible City/ 10.Blood Barons/ 11.Prometheus at Large

12 April 2011 - Slumberland

Η αναπαλαίωση στη μουσική είναι πλέον ένας ευρέως αποδεκτός θεσμός, ο οποίος δεν εκτιμάται λιγότερο από τα καινοτόμα δείγματα. Άλλοι περνούν τελείως τη μουσική τους από τα φίλτρα παλαιότερων δεκαετιών και άλλοι επηρεάζονται και απλά θυμίζουν κάτι. Ο λόγος όμως τόσο για τον καλλιτέχνη όσο και για τον ακροατή που γυρίζουν πίσω στον χρόνο είναι λίγο δύσκολο να περιγραφεί με ειλικρίνεια. Και προσωπικά ακόμα αναρωτιέμαι. Δεν θέλω να το ταυτίσω με τη νοσταλγία γιατί είναι αρκετά μετέωρο.

Νέα Υόρκη και Slumberland, τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους... Ξεκινούν από κυκλοφορίες «ονειρικών» Stereolab και Velocity Girl, θορύβους των Black Tambourine μέχρι τους πλέον οικείους The Pains of Being Pure at Heart και Dum Dum Girls. Φτάνουμε λοιπόν στους Crystal Stilts, άλλη μια αιθέρια σειρά εκτελέσεων με κοσμητικές τις βρόμικες κιθάρες και εκκεντρικότητα θα λέγαμε του Vox Jaguar Organ, φωνητικά αναλλοίωτα με την πάροδο του χρόνου .

Μετά το αναμφίβολα επιτυχές Alight of Night φέτος έχουμε το In Love With Oblivion από τους  Crystal Stilts, ένα soft γκαράζι που μας έρχεται από το Brooklyn. Κρατά καλά την παράδοση των Jesus and Mary Chain και των My Bloody Valentine και παρουσιάζει μια αναβίωση του είδους της δεκαετίας του 80 με αναμείξεις ψυχεδελικού organ και «όνειρα» των 90s. Στα ίδια πλαίσια με τον προηγούμενο δίσκο η ατμόσφαιρα του αγγίζει τολμώ να πω εξίσου γοητευτικό επίπεδο της χαρακτηριστικής δεκαετίας χωρίς να χάνει τη φρεσκάδα της σημερινής κατάταξης του shoegaze. Είναι όσο σωστό πρέπει, χωρίς ατέλειες, επαρκές χωρίς να χάνει το ενδιαφέρον σαν μουσικό προϊόν.

Η ιστορία δείχνει ότι πολλοί καλλιτέχνες ζουν μέσα από τα συνεχή πειράματα τόσο για την διαμόρφωση του ήχου όσο και για την αποκρυστάλλωση του χαρακτήρα τους, χωρίς να στέκονται σε σταθερά ερεθίσματα. Από την άλλη πλευρά έχουμε την εκδοχή του «κλασσικού» που αποδίδεται με ανεξίτηλους κανόνες, καθοριστικοί αλλά χωρίς περιορισμούς, θεμελιώδεις αλλά και εκφραστικοί, με «δασκάλους» αλλά και με  δημιουργικές ψυχές. Υπάρχει όμως πίσω από όλα αυτά η τραγική ειρωνεία του κέρδους ; Κατά πόσο μας ενδιαφέρει ;