Deaf Center - Owl Splinters

01. Divided / 02. Time Spent / 03. New Beginning (Tidal Darkness) / 04. The Day I Would Never Had / 05. Animal Sacrifice / 06. Fiction Dawn / 07. Close Forever Watching / 08. Hunted Twice 

10 February 2011 - Type

Deaf Center. Ίσως το πιο επιβλητικό όνομα που θα μπορούσε να έχει ένα συγκρότημα, ανεξαρτήτως πού θα το κατέτασσε κανείς, πόσω μάλλον όταν προέρχεται από τον χώρο του modern classical -ή αν προτιμάτε contemporary music.

Έξι χρόνια είναι πολλά. Όσο πολυάσχολοι κι αν ήταν οι δύο Νορβηγοί μουσικοί, παραμένουν πολλά. Την χρονιά του 2005 το πρώτο τους άλμπουμ "Pale Ravine" έκανε την εμφάνισή του και μόνο απαρατήρητο δεν πέρασε. Βοήθησε και η Type βέβαια, όπου είναι μία εταιρεία με κύρος, οι συνθέσεις του όμως, απότοκο του ζευγαρώματος τσέλου και πιάνου, προκάλεσαν απειράριθμα συναισθήματα σε όσους είχαν την ευκαιρία να το απολαύσουν. Τα χρόνια περνούσαν από τότε και παρόλο οι Erik Skodvin και Otto Todland ασχολούνταν με τα της εταιρείας Miasmah και των άλλων μουσικών σχημάτων που διατηρεί ο πρώτος, ο άλλος έγραφε μουσικές για τους Nest. Η αδημονία του κοινού για την επόμενη μουσική πρόταση του ντουέτου παρέμενε υψηλή.

Αυτό όμως μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου, αφού τότε έκανε την εμφάνιση στις ιστοσελίδες των δισκοπωλείων -δυστυχώς δεν μπορώ τη σήμερον ημέρα να γράψω στα ράφια- η νέα τους δουλειά. "Owl Splinters".

Μπορείτε να φανταστείτε τις ταινίες του David Lynch δίχως μουσική υπόκρουση; Η αυτοτέλεια του κάθε ήχου που ακούγεται, υποβάλλουν τον ακροατή σε μία κατάσταση πλήρης αδράνειας του σώματος. Αυτή η αυθυποβολή κάνει το άτομο να χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον και να βιώσει αυτό που έχει ο καθένας στο ασυνείδητό του. Προσθέστε και το οπτικό μέρος και τότε μπορείτε να νοήσετε με καθαρότητα τι αποτελέσματα μπορούν να φέρουν οι ταινίες του Lynch. Το "Owl Splinters" θα μπορούσε κάλλιστα να κοσμεί μία από αυτές. Οι στιγμές του άλμπουμ είναι ποικίλες. Στην διαδρομή θα συναντήσουμε το μελαγχολικό πιάνο, ενώ την αμέσως επόμενη οι έντονοι ήχοι που παραπέμπουν σε drone ακούσματα, θα αντικατασταθούν με τα επιβλητικά περάσματα που δημιουργεί το τσέλο.

Σε ένα απαίδευτο αφτί, κάποια κομμάτια ίσως να ακουστούν σαν οχλαγωγία και να προτιμήσει τις πιο ήπιες στιγμές του. Όταν όμως ακούσει πιο προσεκτικά το άλμπουμ και αφήσει να τον παρασύρει, τότε θα διαπιστώσει πόσο λάθος έκανε για την δήθεν ενόχληση που ένιωθε σε κάποια σημεία. Τότε θα φανεί, και με μεγάλη διαύγεια μάλιστα, πόσο πλανεμένος ήταν μέσα σε αυτή την τύρβη της μουσικής -της ίδιας της ζωής. Το "Owl Splinters" είναι η αποθέωσης, το επιστέγασμα που νοιώθουμε όταν ολοκληρώνεται ένα μουσικό κομμάτι και αισθανόμαστε πλημμυρισμένοι από τα πιο έντονα συναισθήματα και ως φυσικό επακόλουθο, στο τέλος έρχεται η ψυχική ηρεμία. Το "Owl Splinters" κατακλύζει το «είναι» του ακροατή για να δώσει πνοή στο «γίγνεσθαι».