MGMT - Congratulations

1.It's Working /2.Song for Dan Treacy /3.Someone's Missing /4.Flash Delirium /5.I Found A Whistle /6.Siberian Breaks /7.Brian Eno /8.Lady Dada's Nightmare /9.Congratulations

13 April  2010 - Columbia

Τα παγωτά λιώνουν, τα πυροτεχνήματα σκάνε και μετά χάνονται. Από την άλλη τα εύγευστα γλυκάκια χάνουν την αξία τους όταν τα υπερκαταναλώσεις. Κάπως έτσι και οι MGMT έχασαν την "αξία" τους, καταναλώθηκαν σε υπέρμετρο βαθμό και η ξέχειλη εφηβεία τους αντί να αναπαραχθεί προσπάθησε να "πρωτοτυπήσει" ή να ρισκάρει. Το "Congratulations" των Αμερικάνων μόνο συγχαρητήρια δεν έχει λάβει έως τώρα, όπως και ελάχιστα ραδιοφωνικά airplay. Θα μου πεις βέβαια πως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Δίκιο έχεις, αλλά για μία μπάντα που με το ντεμπούτο της και μόνο, κατέκλισε τις μουσικές συχνότητες με τουλάχιστον τρία hit-άκια σωσίβιο για τους απανταχού κερδοσκόπους, δισκογραφικές, παραγωγούς κλπ μάλλον μία τέτοια προσέγγιση είναι σίγουρα αποτυχημένη.

Δεν προσπαθώ να τοποθετήσω σε κανένα βάθρο αξίας το "Oracular Spectacular" και μπροστά από αυτό να ταπεινώσω το "Congratulations". Αντιθέτως, και τα δύο είναι τοποθετημένα στην ίδια βαθμίδα επιτυχίας-αποτυχίας και ποιότητας, παρά μόνο που το δεύτερο δεν χαρακτηρίζεται ούτε από το ελάχιστο εκείνων που έκαναν το ντεμπούτο τους pop anthem. H cult αισθητική και τα low budget βίντεο κλιπ έδωσαν την θέση τους σε δήθεν αναδρομή στα 60's, κοινωνικοπολιτικά μηνύματα επιπέδου South Park ("The Japanese are slaughtering thousands of dolphins a year"), έναν John Lennon πασπαλισμένο με indie προδιάθεση γκαστρώματος από τον κάθε Wayne Coyne της εποχής, παράδοξους "πειραματισμούς" ("Lady Dada's Nightmare") χωρίς λόγο ύπαρξης και ολοκληρωτικά χαμένη από τα 43:53 λεπτά η ρυθμική pop. Tο "Song For Dan Treacy" σκέτη pop χαζομάρα, ενώ το ομότιτλο τραγούδι και το εισαγωγικό "It's Working" σώζουν την κατάσταση - μην φανταστείς, τρόπος του λέγειν- το μεν δεύτερο με τους αστείους στίχους, το δε πρώτο με το όμορφο refrain.

Οι MGMT έριξαν τις διαθέσεις, προσπάθησαν να το παίξουν ακόμα πιο "τρύπιοι" συγκριτικά με το 2007 και γύρισαν μετά από 3 χρόνια προσπαθώντας να νικήσουν την κατάρα που ακολουθεί τα δεύτερα άλμπουμ συγκροτημάτων που κάνουν το μπαμ, αλλά δεν τα κατάφεραν - είπαμε δεν είναι και οι αρκτικές μαϊμούδες-  προσφέροντας μας έναν δίσκο με μέτριες στιγμές μετρημένες στα δάκτυλα του χεριού ενός περιστεριού, που δεν χαρακτηρίζεται ούτε pop, ούτε indie, ούτε psychedelic rock (παρόλη την συμμετοχή του Peter Kember στην παραγωγή), με ένα άθλιο εξώφυλλο και εν τέλει ανιαρή μουσική.

Και στο κάτω-κάτω αν θέλουμε να ακούσουμε psychedelic rock εν έτη 2010 έχουμε τους Black Angels, όσο για indie pop...ουουουου σφύζουμε από επιλογές (λέμε τώρα)!

Rating: 4 / 10
Άγγελος Κουκλάκης

---