Noisuf-X - Excessive Exposure

1. All Systems Go! \ 2. Deutschland braucht Bewegung \ 3. Please Hang Up \ 4. Aggrophil \ 5. Excessive Exposure \ 6. I Am Watching You \ 7. Hans Dampf \ 8. White Noise \ 9. Fucking Invective \ 10. RAPture [Holy Shit Mix] \ 11. Beatz & Bass [Blast In Your Face] \ 12. Effeccctt \ 13. Fire [C=64 Tribute] \ 14. Shut [The Hell] Up . Excessive Extension: 1. Jaws [feat. Johan van Roy] \ 2. Creep [feat. Peter Spilles] \ 3 Revelation 9:6 \ 4. Industrial Revolution

1 April 2010 - Pronoize

Οι djs πίνουν νερό στο όνομά τους. Οι θαμώνες των industrial parties φτάνουν να χορεύουν κομμάτια τους μέχρι και 5 φορές σε μια βραδιά. Καιρός δεν είναι να ασχοληθούμε κι εμείς στο Postwave;

Γιατί ο Noisuf-X, side-project του X-Fusion, ξαναχτύπησε, και επιβεβαιώνει με ευκολία τον τίτλο του ως το καλύτερο χορευτικό συγκρότημα που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο χώρο του industrial. Η παραγωγή φτάνει σε νέα επίπεδα: τα κομμάτια κουνάνε το σώμα με ένα σωρό τρόπους είτε τα ακούτε με καλά ηχεία, είτε με ακουστικά στο δρόμο, είτε σε κλαμπ. Το φάσμα των συχνοτήτων είναι όμορφα γεμάτο. Ακόμα και χαζοσαμπλάκια, όπως το "Shit, fuck, bitch, suck it quick" του Fucking Invective, περνάνε από τόσο στρατηγικά εφέ (αποφεύγω εδώ να σας βομβαρδίσω με τεχνικές λεπτομέρειες), που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο χώρο. Δεν είναι τυχαίο που τα στούντιο που έχουν με τον Van Roy των Suicide Commando είναι πίσω από την παραγωγή πολλών νέων κυκλοφοριών. <Να μην πω τι> πιάνει, και μάλαμα το κάνει!

Ένα χορευτικό cd, όμως, εκτός από παραγωγή, χρειάζεται και καλές συνθέσεις. Σε αυτό το σημείο ο Noisuf-X είχε ήδη βρει στο προηγούμενο άλμπουμ μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα σε EBM, psy trance και noise παραμόρφωση. Και λέω εξαιρετική, γιατί είναι κατά βάση μια πολύ καλή ιδέα: αν πάρεις την ταχύτητα, και τη μαγεία των oscillators της psy, αφαιρέσεις τις αστείες αναφορές στο διάστημα, αντικαταστήσεις το μονότονο και ξερό kick με το δυνατό kick και το γεμάτο μπάσο του σύγχρονου EBM και, τέλος, φέρεις την παραγωγή στον 21^ο αιώνα δίνοντας πολύ περισσότερο όγκο και στρατηγική παραμόρφωση σε όλα τα όργανα, έχεις ένα απίστευτο χορευτικό αμάλγαμα. Πασπαλίζεις με λίγους πειραματισμούς στους ήχους και στο ρυθμό (αυτό που προσπαθούσε να κάνει η progressive στο ενδιάμεσο) και έχεις κάτι πραγματικά καλό.

Και εδώ είναι η δύναμη και αδυναμία αυτού του άλμπουμ: έχοντας πετύχει στο Voodoo Ritual την σωστή αναλογία, ο noisuf-x την εξελίσσει πολύ λίγο. Ναι μεν ακούγεται ακόμα καλύτερο από το voodoo ritual, αλλά στον τομέα της καινοτομίας, διακρίνω σημάδια κόπωσης. Τα νέα στοιχεία που προσπάθησε να βάλει, με τις συμμετοχές του Peter και του Johan στο δεύτερο cd, δεν αποδίδουν: ακούγονται σαν τυπικό agro industrial των τελευταίων 10 χρόνων. Έχει πειραματιστεί με κάποιους ήχους και ρυθμούς παραπάνω, και αυτό είναι όλο.

Πόσο όμως να παραπονεθώ; Στο πρώτο cd δίνει τουλάχιστον 9 εν δυνάμει χιτάρες, γεμάτες παιχνίδι, groove και κάποια φαντασία, και αποδεικνύοντας ότι στα dancefloors θα παίζει και για φέτος χωρίς συναγωνισμό.