Foals - Total Life Forever

1.Blue Blood / 2. Miami / 3. Total Life Forever / 4. Black Gold / 5. Spanish Sahara / 6. This Orient / 7. Fugue / 8. After Glow / 9. Alabaster / 10.2 Trees

10 May 2010 - Transgressive

Πριν δυο χρόνια περίπου ήταν που οι Foals έδωσαν το πρώτο δείγμα ότι δεν είναι αυτοί οι συνηθισμένοι και όχι δυσεύρετοι indie "αγγλοτύποι". Αντιθέτως, ήταν αυτοί που πέρα από την πρότυπη "βρετανική ανεξάρτητη σκηνή" ,με την οποία πριν μερικά χρόνια θα σκεφτόσουν αμέσως Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand και Cribs και θα χαιρόσουν με την οικειότητα που έχεις με τέτοιον ήχο, έχουν να δώσουν κάτι πιο ενδιαφέρον και ιδιαίτερο.

Ίσως είναι το κατά βάθος μελόδραμα της φωνής του Γιάννη Φιλιππάκη ( ή Yannis Philippakis δεν ξέρω τι από τα δύο πλέον ), μπορεί και η λειτουργική ενσωμάτωση χάλκινων πνευστών που δεν διανοούμαι να ακούω τους συγκεκριμένους χωρίς αυτά (γενικά όμως το χάλκινο που θυμίζει κακόγουστο μπαρόκ πανηγύρι προσβάλει το αυτί μου που ωρίμασε με άλλες μουσικές του ΄70 και του ΄80). Η κιθάρα τους, βέβαια, συνηθισμένη αλλά ως εφέ την αφήνουν να παίζει σχεδόν πάντα με τον ίδιο τρόπο για να μπορεί να με κάνει να λέω όποτε την ακούω : "... είναι πολύ Foals το ριφάκι...".

Στο Total Life Forever, αφού αφιέρωσα γενικά χρόνο να το ακούσω, συνειδητοποίησα ότι αυτή τη φορά έχουν συσσωρευτεί αυτά τα γνωρίσματα των Foals μέσα σε δέκα κομμάτια που είναι όλα ίδια και όλα διαφορετικά. Είναι απ΄τις εξαιρέσεις που όταν ακούω κάτι μελαγχολικό, μου φτιάχνει η διάθεση και όλα τα ρουτινιάρικα, αυτά που σου σιγοπριονίζουν το κεφάλι δείχνουν να απομακρύνονται ακόμα περισσότερο. Είναι αξιοθαύμαστη η νοσταλγία που δημιουργεί το "Blue Blood" με το "... to come and free me, take me away, to show me my home, where I was born, where I belong" (κάπου εδώ παρατήρησα ότι το τραγούδι ξεκινάει σχεδόν τον ίδιo στίχο με το Unfinished Business των White Lies - you΄ve got blood on your hands, I know it's my own - and I know it's mine, λένε οι White Lies). Η νοσταλγία αυτή αναφέρεται στην τέλεια διαμορφωμένη εικόνα που μπορεί να θέλει κανείς για τη ζωή και το περιβάλλον που θέλει να πλέκει τις σκέψεις του. Στο ίδιο κλίμα είναι και το θλιβερά όμορφο Spanish Sahara που δεν μπορείς να μην το προσέξεις  ανάμεσα στα υπόλοιπα του άλμπουμ. Πόσο μάλλον όταν ακούς το "...I ΄m the fury in your head, I΄m the fury in your bed, I΄m the ghost in the back of your head.". Πώς γίνεται να μην σε συνεπάρει η γαλήνια ροή αισιοδοξίας του This Orient που όλα σε καλούν να αφεθείς στην ελευθερία του.

Όλα αυτά εύστοχα καταλήγουν στον τίτλο του άλμπουμ. Γιατί η πληρότητα και η ολοκλήρωση, αν επιτευχθούν, στη ζωή την καθιστούν απύθμενη, απεπέραστη. Ο "δεκάλογος" αυτός προσεγγίζει την πληρότητα αυτή και το μόνο που θέλω είναι να διαβάσω τα διάφορα σχόλια από δω και από κει κριτικές και συζητήσεις. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να ακούσω κομμάτια στο ραδιόφωνο, εξώφυλλα και άλλες τέτοιες ευτέλειες. Θέλω μία ευπρεπή διακίνηση αντιθετική με την κατάρα της φτηνής δημοτικότητας.