Μη νομίζετε ότι μας πείραξε η ζέστη και η παρατεταμένη διαμονή μας στην Αθήνα...Απλά ο Kino Runner βάλθηκε να τα κάνει όλα ανω-κάτω για άλλη μια φορά και να μας μπλέξει ακόμα περισσότερο. Και μια που όπου να'ναι θα επισκεφτείτε τις παραλίες του Αιγαίου, αντί να τρέχετε να αγοράζετε αθλητικές εφημερίδες για να διαβάσετε τις φανταστικές μεταγραφές του Ζε Ρομπέρτο και του Σαβιόλα, τυπώστε αυτό το 7-σέλιδο άρθρο και διαβάστε για τις φανταστικές περιπέτειες των Morrisseys...:

Let there be light : η ιστορία του μισοσκόταδου, ή πώς τα χρωμοσώματα έγιναν Morrisseys.

Τον καιρό εκείνο ο Θεός ένιωθε μοναξιά. Εντάξει, είχε δημιουργήσει τον κόσμο, είχε λύσει το πρόβλημα με τις ημέρες, έφτιαξε τα σταυρόλεξα από δαχτυλίδια γύρω από τον Κρόνο, απέβαλε από τον Κρόνο τα παιδιά του, αλλά ένιωθε μοναξιά. Μοβ φούξια μοναξιά. Και ωστόσο ήθελε να αποτραβηχτεί στο σκοτάδι αλλά χωρίς να αφήσει το φως να διαχέεται στον κόσμο, ήθελε μια doom metal απόχρωση για να μην ξεχάσουν οι άνθρωποι τα τραγούδια που τους έκαναν να κλάψουν και τα τραγούδια που τους έσωσαν την ζωή. Ή έστω μια μικρή χροιά ασπρόμαυρου που να υπενθυμίζει ότι όλοι κάποτε νιώθουν την ανάγκη να τραγουδούν στα αλκοολικά μισοσκόταδα των ατέρμονων απογευμάτων που ο Ήλιος δεν βυθίζεται στο πρόγραμμα προ πλύσης το οποίο δημιούργησε ακριβώς για να μπορεί το σκοτάδι να διαμορφώνει τα δικά του σχήματα. Ή κάτι τέτοιο. Να γνωρίζει ότι μπορεί να τεντωθεί λαίμαργα, να χασμουρηθεί χωρίς να φοβάται ότι η συμπαντική μελωδία θα ατονήσει.
Καθόταν στη Νύχτα, κοιτάζοντας το φως που εισχωρούσε μέσα στο δωμάτιο Του -έτσι που τα τρία τέταρτα να τα καλύπτει η νύχτα και το υπόλοιπο ένα τέταρτο η ημέρα- και σκεφτόταν με ποιον τρόπο θα μπορούσε να προχωρήσει στο σκοτάδι μεταφέροντας μέσα του το Φως και πώς θα μπορούσε να γίνει το αντίθετο. Στο σημείο εκείνο ο Kierkegaard ήταν κατηγορηματικός : ‘δεν γίνεται να μεταφέρουμε το άσπρο στο μαύρο χωρίς να κάνουμε το άσπρο μαύρο Αφεντικό’, Του είπε. ‘Επίσης νομίζω ότι δεν θα υπάρξει πιο όμορφος άγγελος από τον Bach και πως πρέπει να ενισχύσουμε την άμυνα με…μα για όνομα, πώς γίνεται να συνεννοηθούμε?’. Ο Θεός πειραματιζόταν με το drum machine της Ελεύθερης Βούλησης. Και μοίραζε μπαγκέτες στον Mark Zonder. Ο Kierkegaard εκμυστηρεύτηκε στον Eldritch αργότερα. ‘Δεν εννοούσα τον Johan Sebastian, αλλά τον Sebastian, ξέρεις, των Skid Row, slave to the grind κτλ’. Grind core σκέφτηκε ο thin white dyke, αλλά αποφάσισε να ιδρύσει το gothic, καθώς τα χέρια του ευωδίαζαν ακόμη baking powder.
Όπως και να έχει ο Θεός σκεφτόταν τον τρόπο εκείνο που θα μπορούσε να εισχωρήσει στο φως χωρίς να εγκαταλείψει το σκοτάδι. Έξυσε λίγο το μπάσο, έκανε μερικές γαργάρες με τον Νείλο και δημιούργησε ένα εκκλησιαστικό όργανο κατά μήκος της Αιγύπτου με χαραγμένα επάνω του κροκοδείλια δάκρυα. Έπειτα έκλεισε τα μάτια αόριστα και σκέφτηκε μπροστά του έναν άγγελο που physically would be admired. Καθώς τα ξανάνοιξε είδε το physical graffiti που είχε δημιουργηθεί από το φως που εξέπεμπε η TV στο σκοτεινό τμήμα του δωματίου. Έμοιαζε με κάτι απροσδιόριστο, δεν ήταν ο τυπικός ίσκιος ο οποίος ανέτειλε κάθε φορά που ο δέκτης τρεμόπαιζε αλλά μια εν δυνάμει ύπαρξη. ‘Εσωτερική κεραία σε αυτό το ηλιακό σύστημα? Άλλη φορά θα προτιμήσω το πιάτο της Αμάλθειας’. Έψαξε στα κανάλια εναγωνίως τον Τσουκαλά αλλά πουθενά δεν έβλεπε το σήμα του Magic. Το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο τον απαγόρευσε απεφάνθη ένας γραφειοκράτης με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο, χα, ούτε για ρωμαιοκαθολικό κονκλάβιο να μιλούσαμε σκέφτηκε εκείνη την ίδια στιγμή κάποιος οχυρωμένος στο Port Royal.
Ο Θεός εκνευρισμένος αποφάσισε να απεκδυθεί του φλογερού Του ιματίου για να βρει κάποια λύση όχι τόσο απόλυτη όσο το άσπρο μαύρο. Λες και επρόκειτο για σκακιέρα με 64 τετράγωνα, θυμήθηκε τον Hawthorne και συγκινημένος άνοιξε να διαβάσει εκείνο το βιβλίο του που μιλούσε για τον εφημέριο με το μαύρο βέλος. ‘Μαύρο’ εκνευρίστηκε και έκλεισε με δύναμη τα μάτια του, ανοίγοντάς τα όμως είδε μπροστά του τη μορφή κάποιου που εν δυνάμει would be physically despised. Προσπάθησε να βρει κάποια λατινική έκφραση που να εκφράζει την κατάσταση, αλλά τελικά ρώτησε απλώς. ‘Και ποιος, ή τι, είσαι εσύ που εμφανίζεσαι μπροστά μου?’. ‘Είμαι το Χρώμα’. ‘Και τι μπορείς να κάνεις?’. ‘Μπορώ να μεταφέρω το φως στο σκοτάδι χωρίς να καταλύσω το σκοτάδι και το σκοτάδι στο φως χωρίς να καταλυθεί το σκοτάδι’. ‘Μάλιστα’, σκέφτηκε ο Θεός, ‘άλλος ένας οπαδός των Blutengel’. ‘Ξέρετε, μόλις αποφασίστηκε ότι οι βρικόλακες δεν υπάρχουν’. ‘Ορίστε?’, έκανε η μάτιστη μορφήασχη. ‘Επικοινώνησε ο doctor Avalanche και μου μετέφερε ότι ο Eldritch αποφάσισε να μάθει κινέζικα στο Leeds, οπότε προς το παρόν αναβάλλεται το gothic’. ‘Herr Professor! Keine Marianne!’, ακούστηκε από το void και έπειτα ο Eldritch : ‘Γίνεται όταν βλέπω εφιάλτες να μην ιδρώνω? Είμαι υδροφοβικός αστέρας! Και δεν είμαι dyke, είμαι duke!...Όχι Dutch, Θεέ μου δεν μπορώ άλλο μ’ αυτή την ορθογραφία των δανών, τώρα μ’ έκανε ιπτάμενο, ΔΕΝ είμαι ο Van Basten, δεν είμαι καν ο Έντουαρντ Κα-Σπελ, δεν κατάγομαι από τον πλανήτη του κρυπτονίτη! ’. ‘Κάτι τέτοια λέει και μου θυμίζει lip gloss’, είπε εύθυμα ο Θεός. ‘Μα για τι ακριβώς μιλάμε? Μπορούμε να βγάλουμε απέξω τον excellent αυτό midfielder? Δεν μιλάμε για τον Eldritch’. ‘Ούτε για τον Robert Smith!’. ‘Λοιπόν όπως Σας έλεγα είμαι το Χρώμα και είμαι αυτό που θα σας λύσει τα χέρια όποτε θέλετε να απολαμβάνετε μια ιδιωτική μοναξιά’.
‘Και πώς θα γίνει αυτό Χρώμα?’, ρώτησε ο Θεός χαϊδεύοντας την ολόλευκη γενειάδα του. ‘Με τη φωνή μου’, απάντησε το χρώμα. ‘Με τη φωνή σου?’. ‘Εννοώ με το σώμα μου, τη χρειώδη υφή του παλμού μου’. ‘Ορίστε?’. ‘Θα με αφήσετε δυο λεπτά να σας δείξω?’. Το Χρώμα πήρε μια δυνατή ανάσα, φούσκωσε τα πνευμόνια του, άρχισε να αυξομειώνεται, να πάλλεται, να παράγει μια μελωδία που έμοιαζε μ’ εκείνη του Jack του Αντεροβγάλτη, ως που δυο λεπτά έπειτα εξερράγη και απελευθέρωσε μια ανθρώπινη μορφή από μέσα του. Ο Θεός είχε μείνει άναυδος – τρόπος του λέγειν, αφού είναι Λόγος – και κοίταζε με επιμονή το πλάσμα που είχε γεννηθεί. ‘Το πρόσωπό σου δεν είναι πια τόσο κακό όσο η προηγούμενη σου ζωή’ του ψιθύρισε κ’ εκείνος απάντησε : ‘There s something about White chapel’. ‘Τώρα πια μοιάζεις σαν πρόγονος του Elvis, σαν φωτογραφία του Oscar Wilde…ποιο είναι το όνομά σου?’. ‘Ναι, είμαι το πρωθύστερό τους, το έσχατο ελάττωμα είναι η ρηχότητα. Ωστόσο, το όνομα μου είναι κόκκινος Morrissey.’ ‘Και? Υπάρχουν άλλοι άγγελοι σαν εσένα?’. ‘Ω, ναι υπάρχουν τόσοι, όσα και τα χρώματα στα οποία φυλάγονται. Υπάρχει ο γαλάζιος, ο καφέ, ο φούξια, ο napalm, ο μπουγάδας…δεν μπορώ να τους εκφέρω όλους, θα πρέπει ο καθένας να τραγουδήσει για να απελευθερωθεί.’
‘Και είναι όλοι τους όπως εσύ, αντιπαθητικά συμπαθείς? Poets all over this town?’. ‘Δεν με έχεις δει με το αληθινό μου μαλλί. Είναι όλοι τους σκορπισμένοι στις συχνότητες της τηλεόρασης και όλοι περιμένουν να απελευθερωθούν.’ ‘Και πώς εσείς οι Morrisseys θα με βοηθήσετε να μεταφέρω το φως στο σκοτάδι και το σκοτάδι στο φως χωρίς να καλύπτει το ένα το άλλο και ούτω καθ’ εξής?’. ‘Μα νομίζω ότι τα έργα μιλάνε δυνατότερα από τα λόγια, γράψε με τα δάχτυλά Σου στη θάλασσα από βούτυρο τις επιθυμίες Σου’.
Μέσα σε λίγα λεπτά η πολύχρωμη φυλή των Moz αγγέλων είχε απελευθερωθεί από τις τηλεοπτικές συχνότητες. Αμέτρητοι, καθένας μοναδικός και καθένας με το δικό του χρώμα έψαλλαν και ο Θεός άκουγε ευχαριστημένος τους ύμνους τους.
- Come on to my house/ GIVE a little something to MY Love life…φώναζε ο πράσινος Morrissey και πόζαρε σαν τον Wilde ανάμεσα στους δημοσιογραφική πανίδα.
- this world, I ‘m afraid is designed for crashing bores, I AM not one, you don t understand…ψιθύριζε ο καφέ Morrissey ξεκουμπώνοντας το πουκάμισό του και αποφασίζοντας να περιορίσει τον αριθμό των espresso στα του Ηρακλείτου.
- on returning, I can t believe this world is still turning έλεγε ο Morrissey Μπανανόφλουδας καθώς ξεφλούδιζε από την Gondwanna μεγάλα κομμάτια της και δημιουργούσε τις ηπείρους.
- EVERYDAY is like sunray silent and gray έλεγε ο γκρι Morrissey, γυρνώντας τους δρόμους κάποιας πόλης, σαν χανσεατικός σύνδεσμος μεταξύ της αστικής τάξης και της εργατικής κατοικίας, κάποιας πόλης που έχασε το M της, που το βρήκε έπειτα ο Robert Smith και αυτό ερωτεύτηκε κάποιον άλλον το ίδιο βράδυ και ζήτησε μόλις 17 δευτερόλεπτα ακόμη για να του αλλάξει γνώμη αλλά ο DJ άκουσε δακτυλόπτερα και υπέθεσε ότι πρόκειται για κάποιο είδος δεινοσαύρου, οπότε ζήτησε στην κοπέλα που μετέφερε τα ποτήρια μια τσίχλα από αμίαντο για να υφάνει στο στόμα του μια προστατευτική φούσκα που θα έσκαγε αν τυχόν το ποτό ήταν βόμβα, και το ποτό που ήταν όντως βόμβα εξερράγη στο Anchester, και όλοι είπανε ότι χρειάζεται περισσότερο έγχρωμο Μελάνι ο εκτυπωτής για ν’ αποβάλει από την οθόνη το μαύρο, την οποία οθόνη ο γκρι Morrissey είχε περάσει για καθρέφτη και ρωτούσε συνεχώς…

Ο κόκκινος Morrissey, που καθώς φαίνεται είναι ο αρχηγός τους, πλησίασε τον Θεό. ‘Είσαι ευχαριστημένος από τις ωδές μας?’ Τον ρώτησε. ‘Εξαιρετικές, μα ακόμα δεν καταλαβαίνω πώς θα πράξετε αυτό που μου υποσχεθήκατε και πώς θα σας ανταμείψω’. ‘Όσον αφορά την ανταμοιβή μας…έμαθα ότι έδιωξες τους Watchers πρόσφατα’. ‘Ναι αν και εν μέρει. Αποφάσισαν να γίνουν weight watchers αν και τους είχα ήδη επισημάνει ότι η ομορφιά δεν έχει φύλο ή μονάδα μέτρησης.’ ‘Εμείς το μόνο που θέλουμε είναι να μας αφήσεις να κατοικήσουμε στον τόπο της διαμονής τους, μακριά από VHF, UHF και γεμάτο βικτοριανούς κήπους’. ‘Όμορφα’. ‘Τώρα, όσον αφορά το πρόβλημά μας. Ακολούθησε τις οδηγίες μας : θα αρχίσεις, εδώ στο σκοτάδι, κλείνοντας τα μάτια Σου, να τραγουδάς κάποιους από τους στίχους μας. Θα προχωρήσεις, χωρίς να ανοίξεις τα μάτια, συνεχίζοντας το τραγούδι προς τη ζώνη του Φωτός, και όταν αισθανθείς τη δύναμή του να χαϊδεύει τα μάτια Σου, θα τα ανοίξεις.’
Και ο Θεός άρχισε να τραγουδά στο σκοτάδι του Δωματίου Του Last night I dreamt that somebody loved me, προχώρησε No hope no harm just another false alarm, και φτάνοντας στο φωτεινό μέρος του Δωματίου, πριν ανοίξει τα μάτια, Last night I felt real hands around me. Και όταν τα άνοιξε διαπίστωσε ότι υπήρχαν χρώματα παντού γύρω του, ότι όλες οι αποχρώσεις χωρούσαν πια στο φως – ακόμη και το μαύρο – και ότι καθώς εκείνο (το φως) εισχωρούσε στο σκοτάδι δεν διυλιζόταν στο μαύρο φάσμα του αλλά δημιουργούσε ένα καθησυχαστικό ημίφως σαν εκείνο που δημιουργούν σήμερα οι χαραμάδες που αφήνουν τον ήλιο να μπαίνει στα δωμάτια των ανθρώπων όταν ακούνε Smiths, όταν έπειτα τραγουδάνε Moz, όταν κλείνουν τα μάτια τους και όταν τα ξανανοίγουν έχοντας χυθεί μέσα τους τα χρώματα που κρύβονται στο μισοσκόταδο.
Και αυτή υπήρξε η συμφωνία. Όταν κλείνει κανείς τα μάτια τραγουδώντας μπορεί καθώς τα ανοίγει να βλέπει στο δωμάτιο του κάποια απόχρωση των αγγέλων, πάντα θα υπάρχει a light that never goes out, κάποιος μικρός Morrissey, γαλάζιος, πράσινος, κίτρινος, βιολετί ή γκρινιάρης να λάμπει στο στερέωμα. Έτσι δημιουργήθηκαν οι Morrisseys από τα χρωμοσώματα και το DNA τους δημιούργησε στο στερέωμα αστέρια γεμάτα από φως. HE is the light that never goes out.