Suicide Commando - Implements Of Hell

1. Intro / 02. The Pleasures of Sin / 03. The Dying Breed / 04. Die Motherf*cker Die / 05. Death Cures All Pain / 06. God is in the Rain / 07. Hate Me (Retaliate V1.0) / 08. Come Down with Me / 09. Severed Head / 10. The Perils of Indifference / 11. Until We Die (Album Edit)  

22 January 2010 - Metropolis records

Παππούς του Hellektro και του γενικότερου σημερινού aggrotech; Ο ίδιος ουσιαστικά το θεωρεί προσβολή. Εγώ έχω μόνη διαφωνία ως προς το «παππούς». Γιατί όχι πατέρας; Εντάξει, μπορεί να άρχισε πριν το 90, αλλά πάνε μόνο 10 χρόνια που ο Suicide Commando κατέληξε πραγματικά σε αυτό τον ήχο.

Κατέληξε; Η λέξη θα ανησυχήσει κάποιους, θα χαροποιήσει άλλους. Διότι το προηγούμενο πόνημα (Bind, Torture, Kill), δεν έμοιαζε να έχει ακριβώς καταλήξει: ίσα ίσα συνδύαζε επιρροές από τα παιδιά του (:Sitd:, Combichrist) σε ένα εκρηκτικό σύνολο. Όμως, όντως στο Implements of Hell ο Johan Van Roy (μήπως εδώ λείπει μια συλλαβή :P; ) καταλήγει. Δεν ψάχνει επιρροές στο έξω, δεν προσπαθεί να γίνει ακόμα πιο γρήγορος, δεν ξεχνιέται προς το TBM. Βάζει στο μπλέντερ Mindstrip και Bind, Torture, Kill και μας δίνει κάτι όσο πιο αναγνωρίσιμα Suicide Commando γίνεται.

Αλλά το κάνει καλά ο άτιμος! Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να βρω λέξεις για όλους τους τρόπους με τους οποίους καταφέρνει να ξεχωρίζει από τους κλώνους του. Όχι, δεν είναι οι αστείοι, πλην όμως πορωτικοί, στίχοι. Είναι σίγουρα η ατμόσφαιρα, ένα δυο κλικ μακριά από το χαβαλέ, μια καλή απεικόνιση της νοσηρής του φαντασίας, την οποία βλέπουμε κυρίως στα πιο θλιμμένα κομμάτια, που θυμίζουν το Mindstrip (στο γρηγορότερο), όπως το God Is In the Rain και το The Dying Breed. Είναι σαφώς η χορευτική δύναμη, ειδικότερα τα κομμάτια που φέρνουν περισσότερο στο Bind, Torture, Kill (The Pleasures of Sin, Hate Me, Die Motherfucker Die!). Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι δεν έχει ξεχάσει ότι φτιάχνει industrial. Ότι χρειάζεσαι πρωτότυπους, επώδυνους αλλά και καλοδουλεμένους ήχους για να δώσεις την ψυχρότητα και να κρατήσεις τον πυρσό αυτού που θα ανοίξει το δρόμο για τους επόμενους. Και τέτοιους έχουμε σε αρκετά σημεία, ίσως πιο χαρακτηριστικά σε έναν θόρυβο που εμφανίζεται στο Come Down With Me και το Dying Breed.

Έτσι, έχοντας ίσως τον πιο καλοδουλεμένο ήχο στο χώρο, ο Suicide Commando συνεχίζει να αποτελεί μια από τις ναυαρχίδες. Από την άλλη, η σύνθεσή του δεν έχει κάτι καινούριο, και η σκηνική του παρουσία παραμένει μέτρια, οπότε θα συνεχίσει να βλέπει σε δημοτικότητα τις πλάτες των Combichrist. Αλλά πόσο μας νοιάζει; Προσωπικά θα χτυπιέμαι στο άκουσμα του Pleasures of Sin για χρόνια!

Rating: 7,8 / 10
tec-goblin

Και το  βιντεάκι για να γελάσουμε...