|
 Keane - Under the Iron sea
Atlantic / Is it any wonder? /
Nothing in my way / Leaving so soon / Bad dream / Hamburg song / Put it
behind you / The iron sea / Crystal Ball / Try again / Broken toy / The
frog prince
Island / Universal - 9 June 2006
Πούλησαν
με το παρθενικό τους άλμπουμ Hopes & Fears πριν από 2 χρόνια πάνω
από 5 εκατομμύρια δίσκους, έκαναν τεράστια
επιτυχία με τα singles "Everybody's Changing", "Somewhere only we
know", "The last time", κατέκτησαν 2 Brit Awards, μια υποψηφιότητα για
τα Grammy και δε ξέρω πόσα άλλα επιτεύγματα...
Λογικά
αντιλαμβάνομαι ότι σε ένα μεγάλο μέρος του μουσικόφιλου κοινού οι
μελιστάλαχτες
πιανο-μπαλάντες των Keane άρεσαν και δεν μπορούμε να τα ρίχνουμε όλα
στο promotion. Συνθετική φλέβα έχουν, αλλά αυτό
το σύγχρονο κλαψούρισμα για ενήλικες που μπορεί να κάνει τους
Starsailor να φαίνονται σαν τους νέους Bad Seeds συνήθως μου κάθεται
στο στομάχι, όχι
γιατί είναι βαρύ, αλλά γιατί δεν έχει καμία γεύση... Ποιός χρειάζεται
τον Phil Collins σε πακέτο συγκροτήματος το 2006
αδυνατώ να το καταλάβω!
Η
επιστροφή λοιπόν των Keane τους ήρθε φέτος με το νέο (και πιο ώριμο) άλμπουμ Under the iron sea το οποίο ήδη ντεμπούταρε στο
νούμερο 1 σε Αγγλία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Χονγκ Κονγκ, στο Billboard European
Top 100 Album chart και στο νούμερο 4 του US Billboard 200 chart. Μια από τα ίδια δηλαδή και επειδή απ’ότι φαίνεται
δεν ήταν εποχιακό το φαινόμενο, πάω για μια προσεχτική ακρόαση:
Το
album ξεκινά με το “Atlantic” (για το promo video του οποίου τη σκηνοθεσία είχε κάνει
ο γνωστός Irvine Welsh), ένα μάλλον σκοτεινό για τα δεδομένα των
Keane τραγούδι με έμφαση στα keyboards και τα ατμοσφαιρικά
synth-strings ακολουθώντας μια εξελικτική νοοτροπία
και όχι τη κλασική «κουπλέ-ρεφραίν» παρωδία. Αυτό ήταν μια πολύ
ευχάριστη έκπληξη,
η οποία όμως μετριάζεται από το προβλέψιμο (πρώτο single) “Is
It Any Wonder?” που ακολουθεί (θυμίζει μάλιστα έντονα στην
εισαγωγή το "Can’t Get Enough" των Suede). Ακολουθούν τα “Nothing in my
way” (I
don't wanna go, I don't wanna stay… So there's nothing left to say?)
και “Leaving so soon” με catchy refrain που απλά σου μένουν στο μυαλό
και πιάνεις τον εαυτό σου νατασιγοτραγουδάς αργότερα. Το καλύτερο
τραγούδι από το album είναι το “Bad Dream”, βασισμένο στο ποίημα του
W.B.Yeats “An Irish Airman Forsees His
Death”, που ενώ ξεκινά ήρεμα στην πορεία γίνεται πιο δυνατό και έντονο
(αχ αυτό
το πιάνο τι κάνει σε μερικά κομμάτια…) ενώ το “Hamburg song” είναι μια
μπαλάντα τύπου Keane από το 1ο άλμπουμ που
εμένα προσωπικά δε μου είπε τίποτα…
Το
ορχηστρικό
“Iron Sea” λειτουργεί σαν
«προθάλαμος-εισαγωγή» του “Crystal Ball”, αλλά ενώ στο "Iron Sea" έμεινα
εκστασιαμένη από τη σχεδόν
ψυχεδελικά επιβλητική ατμόσφαιρα που δημιουργεί, το “Crystal Ball” δεν
αντάμειψε τις προσδοκίες μου (oh crystal ball crystal ball… save us
all)… OK… Το “Try Αgain” ρίχνει όμορφα τους τόνους για να
κλείσει το album με
το “Frog Prince” αφήνοντας σου μια πολύ γλυκιά δροσερή αίσθηση (είναι
και
καλοκαιράκι…)
Σαν
σύνολο το “Under the iron sea” είναι ένα πολύ ευχάριστο άλμπουμ και
αν δεν το αντιμετωπίσεις καχύποπτα, μπορεί τελικά και να σε κερδίσει. Μισό βηματάκι
μπροστά για τους Keane. Not bad guys, not bad!
Rating: 6,8 / 10
Βασιλική Καρέλα
|
