Ιωάννης Κούσης

1)      The Pains Of Being Pure At Heart - the pains of being pure at heart

Πολύ indie, πολύ Pop,μία Sarah κάπου στο βάθος,λίγη ψυχεδέλεια, δύο τροβαδούροι.Μελωδίες που δεν σκοπεύουν να αλλάξουν τον κόσμο και μέχρι στιγμής βαίνουν μια χαρά.Άσε λοιπόν τους άλλους να ψάχνουνε βραχύβιους (lifestylοποιημένους) σωτήρες τύπου The Τρόμοι,Αρκτικές Μα'ι'μούδες,Τhe Κουτσομπολιό.Ας παραδεχτούμε όμως, ότι η ανακύκλωση-αναβίωση (καλή ή κακή) πάει σύννεφο τελευταία...

7''single της χρονιάς : Cocoanut Groove - the end of the summer on bookbinder road/shadow

Παρακλήσεις της χρονιάς : 1)(Παλαι ποτέ) γοητευτικέ κύριε Steven Patrick Morrissey, παρακαλώ σταματήστε (δισκογραφικά)...

                                           2)Αγαπημένοι μου Depeche, σκεφτείτε σας παρακαλώ σοβαρά το    ενδεχόμενο από δω και πέρα να μην ξαναβγάλετε δίσκο αλλά μόνο singles σαν το Wrong...

Απορία της χρονιάς : Ποιος θα πληρώσει για να δει την πλάτη του μπαρμπα-Bono και της παρέας του στο ΟΑΚΑ;

Στοίχημα της χρονιάς : Η ΑΕΚ θα πάρει το πρωτάθλημα.

Γεγονός της χρονιάς : Oasis 2.0!΄΄Και τα μυαλά στα κάγκελα΄΄ που λένε οι σοφοί...

Γιώργος Κουρής

01.  Monolake - Silence

02.  Dextro - Winded

03.  Port Royal - Dying In Time

04.  Access To Arasaka - Oppidan

05.  Aoki Takamasa - Rhythm-Variations

06.  Fuck Buttons - Tarot Sport

07.  Claro Intelecto - Warehouse Sessions

08.  Ben Klock - One

09.  Wisp - The Shimmering Hour

10.  Stendeck - Sonnambula

Δημήτριος Κουτσομιχάλης

Top 10

Editors - In this Light and On this Evening

Best Ep:
Pain Of Salvation - Linoleum

Εντός Συνόρων:

Nice Groups, amazing titles but... crapy music

Να κατέβω να σπρώξω;

Μια χρονιά με  απογοητεύσεις από μεγάλα ονόματα αλλά και πολλές ευχάριστες εκπλήξεις από νέο αίμα μουσικών και συγκροτημάτων. Ίσως είναι καλύτερα έτσι...

Άντε και η επόμενη χρονιά με περισσότερες και καλύτερες μουσικές!

Eva Me.

Top 10 λιγότερο βαρετών album του 2009 (σε αλφαβητική σειρά)

- A Place to Bury Strangers - Exploding Head

- Bat For Lashes - Two Suns

- Fever Ray - Fever Ray

- Fuck Buttons - Tarot Sport

- The Horrors - Primary Colours

- Julian Plenti - Julian Plenti is Skyscraper

- White Lies - To Lose My Life

- Patrick Wolf - The Bachelor

- Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz

Μεγαλύτερη απογοήτευση του 2009

Depeche Mode (από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς)

Καλύτερο Live του 2009

Nine Inch Nails .-

Νάντια Σαββοπούλου

Top10 λοιπόν...προτάσεις  για τα πιο αγαπημένα cd του 2009 και όχι αξιολογικό top10, από την πλευρά μου. Αυτό που θα διαβάσετε είναι μια προτροπή προς ακρόαση διάφορων μουσικών που για άκρως προσωπικούς λόγους, μου κέντρισαν το συναισθηματικό/ψυχολογικό ενδιαφέρον. Για λόγους κατανόησης αυτών που θα σας πω παρακάτω, προηγείται του top10 η...

καλύτερη ταινία της χρονιάς: ... δεν είναι άλλη από το ‘Αntichrist' του Lars von Trier, την οποίο θεωρούμε ιδιοφυή χωρίς να συμμεριζόμαστε καμία αφοριστική πρόταση που επιδιώκει να τον χαρακτηρίσει εξαρχής ως μισογύνη.

Κρατείστε λοιπόν αυτό...δείτε την ταινία και ακούστε λίγο πριν ή μετά, το εξής cd και για εμένα Νο1 και καλύτερο live της χρονιάς!

David E Williams- Every missing duck is a duck missed: Ιδιοφυής μουσικός και δουλειά με μουσική σύνθεση και όχι κολλάζ ήχων όπως οι περισσότερες σήμερα. Κι επειδή όλα τα παραπάνω είναι απλά φλυαρίες...δώστε λίγο χρόνο ν'ακούσετε το album...δε φαντάζεστε πόσο θα εκπλαγείτε!

Stahlwerk 9 - RetroMekanik: Αρκούντως νοσηρή ατμόσφαιρα, πολύς θόρυβος, αμφιλεγόμενα νοήματα και φωνητικά που εκφράζουν απόγνωση, θυμό, πόνο και αποστασιοποίηση.

Access to Arasaka- Opiddan: Μινιμαλιστικές ηλεκτρονικές συνθέσεις με πολλές απρόβλεπτες, εναλλαγές ρυθμού και μελωδιών. Εξαιρετικό dark ambient εγχείρημα.

Rome-Flowers from the exile: Καλοδεχούμενη μεταστροφή σε πιο μελωδικές μουσικές φράσεις με περισσότερα έγχορδα και ρυθμούς που μας ταξιδεύουν ακόμα και κάπου κοντά στην Ισπανία με το παραδοσιακό sevillanas.

Die Weisse Rose-A martyrium of White Roses: Αισθητικά και μουσικά ρομαντικό άκουσμα, με έναν παλαιομοδίτικο τρόπο. Συνδυασμός αποσπασμάτων από παλιές ταινίες και συριστικοί ήχοι όπως αυτοί που βγαίνουν από παλιά κασετόφωνα και γραμόφωνα, ήχοι από εγκαταστάσεις και αεροσκάφη σε συνδυασμό με άλλους που προσομοιάζουν γραφομηχανές, μαζί με φράσεις σε πλήκτρα που ανταγωνίζονται με legato, άλλους ήχους από κόρνο ενώ ακούγονται σχεδόν αφηγηματικά φωνητικά ερεθίζουν τις πιο νοσηρές μας σκέψεις. 8 κομμάτια διάρκειας περίπου 40' με πολύ ενδιαφέρουσες μελωδίες που φέρνουν στο μυαλό βορειοευρωπαϊκά τοπία μεσαιωνικών πόλεων ειδικά όπως είναι κάποιες βροχερές και κρύες μέρες.

Autechre-Quaristice: Σταθερή ηλεκτρονικά πειραματική και άκρως μινιμαλιστική αξία. Το album μας άρεσε ιδιαίτερα καθότι αντιπροσωπεύει στη μουσική, την απόκλιση από την πεπατημένη που ακόμα και το εναλλακτικό δημιουργεί.

Kirlian Camera - Shadow Mission Held V: Ένα ακόμα album με τα αιθέρια, απόκοσμα φωνητικά της Elena, μουσικά και ηχητικά, λίγο πιο κοντά στο υπερπέραν στο οποίο εδώ και χρόνια αναφέρονται οι Kirlian Camera. Κομμάτια, όπως τα ‘ Odyssey Europa (premiere version)‘ και ‘Julia Dream', τα ακούμε συχνά από την πρώτη στιγμή.

Helium Vola - Fuer Euch Die Ihr Liebt: Αιθέριες φωνές με την υπογραφή του εξιδανικευμένου (και όχι αδίκως, δεδομένης της μουσικής του παιδείας και της δημιουργικότητάς του και επί σκηνής) από μέρους μας Ernst Horn. Προτείνουμε συγκεκριμένα τα εξής κομμάτια: ‘Saber D'amor', ‘Blow northerne wind', ‘Nummus' (στα χνάρια του ‘Omnis Mundi Creatura').

VNV Nation - Of faith, power and glory: Αξιόλογη μουσική δουλειά που, αν και βασισμένη στην ίδια περίπου ‘συνταγή' με τις προηγούμενες, περιέχει κομμάτια που μας προκαλούν να χορέψουμε στα σκοτεινά γοτθικά μαγαζιά J

Bat for lashes- Two suns: Σκοτεινά, μελαγχολικά με λίγη γεύση από pop κουλτούρα με σκοτεινές αισθητικές διαθέσεις, φωνητικά και συμπαθητική μουσική.

Κλείνοντας σας λέμε το εξής: To 2009 μουσικά το θεωρώπλήρως απογοητευτικό με κάποιες λαμπερές εξαιρέσεις. Παρ'ό,τι ήταν μια χρονιά όπου κυκλοφόρησαν δουλειές αγαπημένων συγκροτημάτων ενώ είχαμε και επανεμφανίσεις παλιότερων συγκροτημάτων μετά από απουσία πολλών χρόνων, τα album που ακούσαμε δεν ήταν εξαιρετικά και μας έδωσαν την εντύπωση πως δεν ασχολήθηκαν όλοι και πολύ με το να συνθέσουν κάτι καινούριο. Μάλλον δεν ήταν και πολύ εμπνεύσιμη αυτή η χρονιά.

Ικανοποιητική χρονιά. Αρκετοί καλοί δίσκοι, κολητικά σινγκλάκια & αξέχαστες συναυλίες. Ένα είναι όμως αυτό το διαφορετικό που κάνει το 2009 να ξεχωρίζει απ' όλες τις προηγούμενες χρονιές που έχουμε ζήσει: οι εξαιρετικά χαμηλές πωλήσεις δίσκων παντού, σε όλες τις αγορές ανά τον κόσμο. Και όταν λέμε χαμηλές εννοούμε στα πατώματα, εντελώς. Το internet διακινεί την πληροφορία πιό γρήγορα κι απ' το φως, αυτό άλλωστε ήταν και το ζητούμενο όταν ξεκίνησε να εξαπλώνεται και να μπαίνει σε σπίτια και εργασία, η διακίνηση της πληροφορίας. Αλλά ποιός να φανταζόταν οτι θα ερχόταν η στιγμή που στο δισκάδικο θα πάει κάποιος που θέλει να κάνει απλά ένα ...δώρο γενεθλίων? Άλλες φορές πέρναγα κόκκινα φανάρια για να γυρίσω το συντομότερο δυνατόν στη βάση μου, να ανοίξω με χαρά τη συσκευασία, να πιάσω το cd στα χέρια μου λες και ήταν ένας ζωντανός οργανισμός και να έχω την ευτυχία να τοποθετήσω το νέο μου απόκτημα στη σιντιέρα, να πατήσω το play. Τώρα πιά κάθομαι σαν ηλίθιος (nerd που λένε...) μπροστά σε μιά οθόνη κοιτάζοντας το ποσοστό του completed download, ρίχνοντας γρήγορες ματιές στο estimated time left και το μόνο που υπάρχει για να με αγχώσει είναι μην τυχόν και το transfer rate είναι χαμηλό. Ξεφτύλα...
 
Πάμε για τη δεκάδα μας τώρα. Ήταν εύκολο, μόνο τα παρακάτω 10 έγραψα πρόχειρα σε ένα χαρτί. Εκ των υστέρων κατάλαβα οτι ήταν τα 10 album της χρονιάς που άκουγα ξανά και ξανά ολόκληρα, από το 1ο έως το τελευταίο κομμάτι και οτι είχα απορρίψει album που με ενθουσίασαν μόνο 1-2 κομμάτια τους, αλλά τα υπόλοιπα δεν ακούγονταν. Κατά σειρά προτίμησης λοιπόν, έχουμε και λέμε:
 
1. IAMX - Kingdom of Welcome Addiction
Το βασίλειο του ευπρόσδεκτου εθισμού βρίσκεται στο φιλήδονο Βερολίνο και χωρίς καμία αμφιβολία στο νούμερο 1 των επιλογών μου.
Τι είναι αυτό που σας ξενίζει? Ο εθισμός? Σιγά.... Το φιλήδονο? Ελάτε τώρα... Το Βερολίνο? Να πάτε...
 
2. Editors - In This Light And On This Evening
Επιβλητικός ήχος με όγκο, μαύρα Λονδρέζικα σύνθια, τραγούδια που στο σύνολό τους δύσκολα θα ξαναγράψουν οι Editors, τόσο αρμονικά που σχεδόν πιστεύω τον όρκο που δίνουν οτι το Λονδίνο είναι ο πιό όμορφος τόπος που έχουν δει! 
 
3. Project Pitchfork - Dream, Tiresias!
Σε μιά απογοητευτική χρονιά για τους απανταχού γότθους και industrial οπαδούς, το Dream, Tiresias! ήταν η λαμπερότατη εξαίρεση! Ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια, κιθάρες που βγάζουν ήχο μέταλου σε ταλάντωση μετά από χτύπημα, φωνή μίγμα δύναμης και γλυκιάς αγριάδας, συνθέσεις με συνέχεια, μας κάνουν έναν industrial δίσκο που αξίζει να είναι στην κορυφή.
 
4. Kasabian - The West Ryder Pauper Lunatic Asylum
Μάζευε κι ας είναι ρόγες. Με την πρώτη ακρόαση μου φάνηκε καλό, αλλά όχι εξαιρετικό. Αλλά με τράβαγε να το ακούσω ξανά και ξανά και με κέρδισε βήμα βήμα. Ηλεκτρικοί, ψυχεδελικοί, electropunk, ανέβηκαν ένα ένα τα σκαλοπάτια στην προτίμησή μου και έμειναν ψηλά. Ένας δίσκος που αν δεν αναφερόταν το έτος κυκλοφορίας του, θα μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει οποτεδήποτε από τα '70s έως και σήμερα. Και πιστεύω οτι με την ίδια ευκολία θα μπορούσε να κυκλοφορήσει και 10 χρόνια αργότερα. 
 
5. White Lies - To Lose My Life
Αυτό πέρασε από διάφορα στάδια. Το αρχικό στάδιο του ενθουσιασμού: καλή παραγωγή, ζωντανός ήχος, συνθέσεις που τις ακούς και τις θυμάσαι αμέσως. Το δεύτερο στάδιο της απόρριψης: όλα αυτά τα έχουμε ακούσει ξανά, είναι ένα κακό αντίγραφο του τάδε και του δείνα, δεν έχει να δώσει τίποτα νέο. Κλάψα με στυλ ή επίκαιρο στήσιμο '80s synthpop και βρετανικού post-punk? Όποια και να 'ναι η απάντηση, το γεγονός και μόνο οτι με έβαλε να το ακούσω ξανά και ξανά και ξανά, το ανεβάσει ψηλά στις προτιμήσεις του 2009.
 
6. The XX - XX
Να και κάτι καινούριο που δυσκολεύομαι να σκεφτώ αν το έχουμε ξαναδεί. Τέσσερα 20χρονα πιτσιρίκια από το Σάουθ Γουέστ Λόντον, Ινγκλαντ, παίζουν μιά ύπουλη indie pop μουσική, διφωνίες που αποτελούν διάλογο μεταξύ του αρσενικού και του θηλυκού μικροφώνου, ερωτικές εξομολογήσεις, πάθη κρυφά και φανερά. Από τις 2 επιλογές, της υπερβολικής μαστούρας ή της αξίωσης της προσοχής μας, επιλέγω το 2ο :-)
 
7. Muse - The Resistance
Όοολε! Όοολε! Όοολε! Muse! Να ένας δίσκος που περίμεναν καραβιές μουσικόφιλων & μουσικοκριτικών με μιά πένα στο χέρι έτοιμοι να εκφράσουν την αγάπη ή τη δυσαρέσκειά τους. Και όπως ήταν φυσικό, οι απόψεις μοιράστηκαν, είτε γιατί είχαν ως μέτρο σύγκρισης τις προηγούμενες δουλειές των Muse, είτε γιατί ότι και να ήταν πολλοί θα το εκθείαζαν defacto, είτε γιατί, επειδή το The Resistance είναι ένα πολυσύνθετο album στο σύνολό του, δεν είναι για όλα τ' αυτάκια.

8. Sivert Hoyem - Moon Landing
Γίνεται ο Sivert να τραγουδάει για πάντα? Ε? Γίνεται? Ναι, δεν είναι το καλύτερο album που έχει συμμετάσχει, δεν υπάρχει πλέον ο Buras, έχει ακόμα και country στοιχεία στα οποία δεν μας έχει συνηθίσει. Ε και? Τι σημασία έχουν όλα αυτά όταν ένας δίσκος σου μιλάει διαπεραστικά μέσα σου? Δε χρειάζεται πάντα να ψάχνει κανείς το γιατί...
 
9. The Prodigy - Invaders Must Die
Πώς ορίζεται η σαπίλα και η παρακμή εν έτει 2009? Μα με το Invaders Must Die των Prodigy φυσικά! Το αγαπάς ή το σιχαίνεσαι, αλλά αν θες παρέα για να σκίσεις τη γραβάτα ή το κυριλέ καλσόν σου, να πεις κατάμουτρα αη σιχτήρ στους τρελούς ρυθμούς που σε έχουν κουρδίσει (και το λένε ζωή κατά τα άλλα...), τότε εδώ είσαι. Σταμάτα, βρες το, άκουσέ το και ξεκίνα να σιχτιρίζεις προς πάσα κατεύθυνση. Στο τέλος θα νοιώσεις ξαναγεννημένος/η...
 
10. U2 - No Line On The Horizon
Αφήνοντας στην άκρη όλα τα γνωστά U2 συναισθήματα (εμπάθεια, δεινοσαυρίαση, Bono-θέλω-να-σου-σπάσω-το-κεφάλι κλπ), αυτός ο δίσκος ήταν πολύ καλός στο σύνολό του. Για του λόγου το αληθές, μετά από τόσα χρόνια, μετά από τόσο αμφιλεγόμενες & διαφορετικές απόψεις, ένα παράσημο το αξίζουν γιατί τη μουσική τους δεν την έχουν εξευτελίσει. Τουλάχιστον αυτήν.
 
Και τώρα δεν μπορώ να μην αναφέρω 5 album από αγαπημένους μου καλλιτέχνες που δυστυχώς με απογοήτευσαν παντελώς:
 
1. Brett Anderson - Slow Attack
Δυστυχώς, η φετινή κυκλοφορία του Brett Anderson είναι κακή. Ένα παντελώς άχρωμο album με μοναδική αναλαμπή το Frozen Roads. Βασικά δεν υπάρχει τίποτα να πει κανείς, δυστυχώς, ο τελευταίος που περίμενα να πει κάτι αρνητικό για τον Brett ήταν η αφεντιά μου.

2. Rammstein - Liebe Ist Für Alle Da
Δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι και καλό. Αρνούμαι όμως να δεχθώ τα άκρως σεξιστικά μηνύματα που βγάζει, το υπέρ το δέον στρατοκρατικό ίματζ και τη βία για τη βία. Μου φαίνονται δυστυχώς γελοία όλα αυτά τα δήθεν επαναστατικά και ριζοσπαστικά από ένα γκρουπ που για να κάνει ένα live ζητάει το μισό προυπολογισμό της Ελλάδας.
 
3. Echo And The Bunnymen - The Fountain
Γιατί ρε γμτ, γιατί? Με το άκουσμα του Think I Need You Too ξετρελάθηκα, ο Ian και οι Bunnymen είναι εδώ, ζωντανοί! (σκέφτηκα). Όταν όμως άκουσα ολόκληρο το album απογοητεύτηκα παντελώς. Σαν να δίνεις σε ένα παιδάκι καραμέλα και με το που την βάζει στη γλώσσα του την παίρνεις πίσω...

4. Franz Ferdinand - Tonight: Franz Ferdinand
Κουλούρι ολοστρόγγυλο. Μηδέν δηλαδή. Ξεψυχισμένο και πρόχειρο, δεν ακούγεται. Ολοκληρωτικά αδιάφορο δυστυχώς.

5. VNV Nation - Of Faith, Power And Glory
Αυτός δεν έχει πειστεί ακόμα. Κάποιος λοιπόν να πει στον Ronan Harris οτι ο καιρός που αυτά περνάγανε ανήκει προ πολλού στο παρελθόν. Και αν δεν κάνει κανένα βηματάκι προς τα εμπρός σε λίγο θα μείνει μοναχούλης του παρέα με κάτι λιγοστούς νοσταλγούς του Beloved...
 
Στο ντούκου πέρασαν οι δουλειές των Fuck Buttons, A Place To Burry Strangers, Future Of The Left, The Horrors και λοιπών πολυσυζητημένων.
Είναι αυτό που λέμε ...ή στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε :-)
 
Πάμε γι' άλλα λοιπόν, τα καλύτερα είναι πάντα αυτά που ακόμα δεν έχουμε δει & δεν έχουμε ακούσει.

Αυτά για φέτος, από όλους τους συντάκτες του postwave.gr, καλές γιορτές, υγεία  και ένα ακόμα καλύτερο μουσικό νέο έτος!