Για λόγους αφηρημάδας (αν και είχα οργανωθεί πολύ καλά), δεν κατάφερα να είμαι στους πρώτους, που πήραν το πολυπόθητο βραχιολάκι που τους επέτρεπε να είναι στην εσωτερική ορχήστρα, με άπλα, ακριβώς μπροστά στη σκηνή. Έτσι, βρέθηκα 5 μέτρα πίσω από τα κάγκελα που χώριζαν τη δεύτερη ορχήστρα. Δηλαδή μαζί με τους κάφρους. Οι περισσότεροι αναγνώστες θα ξέρετε ήδη πόσο άθλιο κοινό είναι οι μεταλάδες. Σπρώξιμο για πλάκα (ακόμα και σε κοπέλες), στρίμωγμα εκεί που δεν χωράει ούτε καρφίτσα, crowdsurfing, και γενικά στα μισά πολύ έντονα κομμάτια, τη μισή ώρα κοιτούσα σε ποιον θα ρίξω αγκωνιά, και πώς δεν θα λιώσω κατά λάθος κάποια κοπέλα 1,60 που απλά προσπαθεί να βλέπει, αντί να κοιτάω τους Rammstein. Ευτυχώς, η σκηνή είχε το περισσότερο οπτικό θέαμα στα υπόλοιπα κομμάτια, και σε κάθε περίπτωση, κράτησα τη θέση μου πολύ καλά ;).

Combichrist

Είχα μεγάλη απορία για να δω τι θα κάνανε οι Combichrist για να σταθούν πριν από το υπερθέαμα των Rammstein, ειδικά μπροστά σε ένα κοινό όπου 2 στους 3 δεν τους ήξεραν καθόλου (ευτυχώς στην εσωτερική αυλή, στους πιο φαν, διέκρινα γνωστά πρόσωπα από τα agro industrial πάρτυ).

Ε, λοιπόν, δεν έκαναν και τίποτα τρομερό.

Ήταν καλά πάντως. Παίξανε 2 κομμάτια από κάθε ένα από τα τελευταία 3 άλμπουμ τους, και τα παίξανε με περισσότερη ένταση και καφρίλα από όπως είχαν παίξει στη Λειψία. Ο ήχος ήταν πολύ καλός, τα κομμάτια διαλεγμένα ένα κι ένα, ενώ τα τύμπανα και τα συνθ σκάγανε στο έδαφος κάθε λίγο και λιγάκι και ο κακόμοιρος ο τεχνικός τα μάζευε (αν και υποθέτω ότι δεν χρησίμευαν σε πολλά).

Να φανταστώ ότι ετοιμάζονται για κάποιο μεγάλο συμβόλαιο; Σίγουρα προώθησαν τους εαυτούς τους αρκετά καλά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έφτασαν στο δαχτυλάκι των Rammstein.

Rammstein

Δεν αμφέβαλα ότι θα άρχιζαν με το Rammlied. Αλλά ότι θα έσπαγαν τη σκηνή με σφυρά και θα την έκαιγαν με πυρσό για να βγουν δεν το είχα υπόψη μου.

Δεν ήταν η μόνη σκηνή που εξαφανίστηκε. 4 σκηνικά άλλαξαν συνολικά, σε κατάλληλα σημεία ανάλογα με τη μουσική. Σε όποιον έχει δει τα live dvd τους, πρέπει να ξεκαθαρίσω: το Lifad tour έχει περισσότερα σκηνικά, περισσότερη φλόγα, περισσότερη καταστροφή και πιο εντυπωσιακό φωτισμό από όλες τις προηγούμενες! Ναι, γίνεται!

Στα παλιά κομμάτια δεν είχαμε κάτι πολύ καινούριο, πέρα από μερικές παραλλαγές. Τα τηλεκατευθυνόμενα φλεγόμενα βέλη στο Du Hast, τα φλεγόμενα φτερά στο Engel, οι πράσινοι προβολείς στο Sonne, πάνω κάτω γνωστά πράγματα. Άλλωστε, από παλιά κομμάτια παίξανε κυρίως πολύ δυνατά χιτ, στα οποία βασίζονταν στην ενέργεια και στο χοροπηδητό του κοινού. Δεν ξέρω τι λέτε για cold fire και τέτοια, οι φλόγες ήταν αρκετά ζεστές ώστε να φτάνει ως εμένα η ζέστη κάθε φορά που φώτιζαν τη σκηνή. Ευτυχώς οι industrial ανεμιστήρες που χρησίμευαν για ντεκόρ και εφέ, δούλευαν πραγματικά και δημιουργούσαν ρεύμα αέρα που δρόσιζε. Μια από τις εκατοντάδες τεχνικές λεπτομέρειες που κάνουν τις συναυλίες των rammstein τέλειες!

Πάντως, ήταν στα κομμάτια του Liebe ist Für Alle Da στα οποία δώσανε ρέστα. Και επιβεβαίωσαν πόσο μεγάλη αλμπουμάρα είναι. Το κοινό ήταν εκεί, πορωμένο, με όλα τα κομμάτια εκτός από το Haifisch (στο οποίο προφανώς οι περισσότεροι δεν θα είχαν κάνει τον κόπο να ψάξουν τους στίχους - έέλα μωρέ τώρα, γερμανικά). Το Waidmanns Heil σήκωσε περισσότερο χοροπήδημα από όσο έχω δει ποτέ σε κομμάτι καινούριου άλμπουμ συγκροτήματος. Στο Frühling in Paris βγήκαν οι αναπτήρες και τραγουδούσε ο κόσμος τα γαλλικά (κάτι μου λέει ότι θα μας δείξουν σε κάποιο dvd), και στο Ich tu dir Weh ο Till σήκωσε τον Flake στον ώμο, έκανε ότι τον πλακώνει, και μετά... δείτε καλύτερα το βίντεο.

Προσωπικά αγαπημένα από το live το Wiener Blut και το Pussy. Το πρώτο για την καταπληκτική σκηνοθεσία και τη θεατρικότητα του Till, και τις τρομακτικές κούκλες μωρών που κατεβαίνουν από τον ουρανό με λέιζερ στο μέτωπο, για να ανατιναχτούν μετά. Το δεύτερο, γιατί ήταν παραλλαγή του σόου του Αμέρικα, μόνο που αυτή τη φορά τα χρώματα ήταν τα χρώματα της γερμανικής σημαίας, και χύθηκε και πολύ... σπέρμα.

Έφυγα με μια σαφή αίσθηση εντυπωσιασμού, και μια μεγάλη λαχτάρα να ξαναβρεθώ σε μια συναυλία τους, αυτή τη φορά στην μικρή ορχήστρα (με τον αραιό κόσμο), ώστε να μπορώ να βυθιστώ στα συναισθήματα, την ειρωνία και το χορό χωρίς να ασχολούμαι με τον χ,ψ κάφρο. Ακόμα κι έτσι, στάθηκαν αντάξιοι του ονόματός τους, και με το παραπάνω!

Η playlist ήταν περίπου αυτή...

Keine Lust