Κάπου το 1962, ο τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής John F. Kennedy κάτω από την πίεση του χαμηλού ηθικού των πολιτών υποσχέθηκε ότι μέχρι τα τέλη των 60s θα έχουν πετύχει την πρώτη προσεδάφιση στην μακρινή Σελήνη. «We choose the moon», είχε πει τότε στον λόγο του. Η ανάγκη του ανθρώπου όμως να ταξιδεύει στην Σελήνη, να ξεφύγει από το κλουβί που έχει μπει και να φύγει μακριά, είναι καθημερινή. Αντί, λοιπόν, για το Apollo 11, εγώ βουτάω το τελευταίο album των Ινφο, βάζω το αγαπημένο μου ποτό και την αράζω στο μπαλκόνι μου χαζεύοντας εκεί που θέλω να ταξιδέψω... στο φεγγάρι.

Το άλμπουμ ξεκινά με τον χρόνο να κυλά, «Τίκ, τόκ, τίκ, τόκ» και στην αρχή θα μπορούσες να πεις ότι σε αγχώνει. Εκεί όμως έρχεται η φωνή της Δέσποινας Τερζίδου να σε ηρεμήσει. Οι πειραματισμοί με την φωνή της δίνουν ένα ιδιαίτερο στοιχείο στην μουσική των Ινφο. Στην μουσική τους όμως δεν λείπουν και τα ορχηστικά μέρη. Σε αυτά αναλαμβάνουν ο Παναγιώτης Λουκουμάς με την κιθάρα του και ο Χάρης Καπετανάκης με το σαξόφωνο. Στο πλήρωμα τους όμως περιλαμβάνονται και οι Πέτρος Μαγγανάρης και Dj Booker, οι οποίοι δίνουν μια πιο ηλεκτρονική διάσταση στο ταξίδι.

Θα λατρέψεις τραγούδια όπως το "Αερόστατο", το δυναμικό "Στρογγυλή διαδρομή", το δισδιάστατο "Crush" καθώς και το "Ultraviolet" που θα σου φέρει στην μνήμη έστω και λίγο τους StereoNova. Το "Taxis 2008" με την σκοτεινή του αισθητική και τον ανήσυχο στίχο του, σε βάζει σε σκέψεις, ενώ κομμάτια όπως το "Cinnamon" σε χαλαρώνουν και σου επιτρέπουν να χαζέψεις έξω από το παράθυρο.

Ενίοτε ταξιδιάρικα κιθαριστικό και άλλες φορές δυναμικά χορευτικό. Πολυδιάστατο ταξιδεύει ανάμεσα στους γαλαξίες μιας μουσικότητας που δεν βρίσκεται εύκολα στην ελληνική πλαστική πραγματικότητα. Όμορφο χωρίς να είναι όμως καταπληκτικό. Δυναμικό και ταξιδιάρικο. Κάνει εντύπωση αλλά δεν ξεφεύγει με διαφορά. Σίγουρα όμως αξίζει.

Αλήθεια, τι χρώμα έχει η ζωή;

Rating: 7,5 / 10
Δημήτριος Balidor Κουτσομιχάλης

Inφo - We chose the moon