Vic Chesnutt - At the Cut

01. Coward/ 02. When the Bottom Fell Out/ 03. Chinaberry Tree/ 04. Chain/ 05. We Hovered With Short Wings/ 06. Philip Guston/ 07. Concord Country Jubilee/ 08. Flirted With You All My Life/ 09. It Is What It Is/ 10. Granny

22 September 2009 - Constellation

Οι προβληματικοί τραγουδοποιοί που για περισσότερο από μια δεκαετία διαστρέβλωναν ηδονικά (και ενίοτε με συγκλονιστικά αποτελέσματα) το πρόσωπο της americana, τα τελευταία χρόνια πορεύονται με αξιοσημείωτη συνέπεια προς το δημιουργικό τέλμα. Ο Conor Oberst, μαζί με την κατασκευασμένα τραυματική παιδική ηλικία και τις εφιαλτικές, εφηβικές ονειρώξεις του, εγκατέλειψε και την πρώιμη έμπνευσή του, προλαβαίνοντας να μεγαλουργήσει και να ξεφουσκώσει σε ηλικία που άλλοι μόλις που θα ξεκινούσαν δειλά να γράφουν τραγούδια. Ο Will Oldham, αφού διοχέτευσε την παραληρηματική ιδιοφυία του σε αρκετά αριστουργηματικά άλμπουμ, αρκείται πλέον σε ακίνδυνες country κυκλοφορίες. Σε μια βελτιωμένη περίπτωση, ο Bill Callahan (Smog) επιστρέφει κατά καιρούς με ενδιαφέρουσες δουλειές, χωρίς όμως να πλησιάζει τις κορυφές του παρελθόντος. Σε μια βέλτιστη περίπτωση, όμως, ο Vic Chesnutt εν έτει 2009 παραδίδει με το δέκατο τρίτο δισκογραφικό του πόνημα ένα από τα καλύτερά του άλμπουμ, ως συνέχεια του επίσης εκπληκτικού «North Star Deserter» του 2007.

Τι είναι, λοιπόν, αυτό που διαφοροποιεί τον τελευταίο σε σχέση με τους υπόλοιπους; Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να αναφερθεί είναι η επιλογή των μουσικών που τον πλαισιώνουν. Γιατί μπορεί ο Vic Chesnutt να μην υπήρξε ποτέ φειδωλός στο να διαλέγει συνεργάτες, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν εξαρχής προφανές ότι το επικείμενο αποτέλεσμα δύσκολα θα κατέληγε έστω μέτριο. Μέλη των Thee Silver Mt. Zion, Godspeed You! Black Emperor και Witchies, καθώς και ο Guy Picciotto των Fugazi ανεβάζουν κατακόρυφα το επίπεδο του «Αt The Cut», με τον ίδιο τρόπο που το είχαν κάνει και στο «North Star Deserter» (δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο Chesnutt για πρώτη φορά επαναλαμβάνει συνεργασία). Η συμβολή τους είναι σημαντική τόσο όταν δίνουν ξεκάθαρα το στίγμα τους, προχωρώντας τα κομμάτια πέρα από τις δυνατότητες του δημιουργού τους («Chinaberry Tree») όσο και όταν του παρέχουν μια πιο διακριτική μεν, εξίσου ουσιώδη δε συνοδεία («When The Bottom Fell Out»).

Το δεύτερο -και κυριότερο- στοιχείο, όμως, που διατηρεί αναλλοίωτη την καλλιτεχνική αξία του Vic Chesnutt μετά από είκοσι χρόνια και του επιτρέπει να βγάζει δίσκους, όχι απαραίτητα σπουδαίους, αλλά πάντα ξεχωριστούς είναι η απόλυτα ειλικρινής διάθεση απέναντι στα τραγούδια του. Κι επειδή κάθε προσπάθεια ανάλυσης του παραπάνω θα καταλήξει αναπόφευκτα σε εξαιρετικά άτοπους για την περίσταση βερμπαλισμούς, αρκούν οι ερμηνείες του «At The Cut» και μια ματιά στους στίχους, για να πειστεί κανείς- αρχής γενομένης με το εξαιρετικό «Coward» που ανοίγει το άλμπουμ. «The courage of the coward is greater than all others'» τραγουδάει ο Chesnutt, καθώς οι υπόλοιποι ξεδιπλώνουν post-rockικά το κομμάτι, κρατώντας ιδανικά τις ισορροπίες ανάμεσα στις ήρεμες στιγμές και στα δραματικά κιθαριστικά ξεσπάσματα. Στο επίσης πολύ καλό «Chain», η μινιμαλιστική ευαισθησία του πιάνου αντιτίθεται στο αίσθημα παγίδευσης που αποπνέουν οι στίχοι («Chain- every gesture, every face»), ενώ με το «Flirted With You All My Life», ο Chesnutt, ο οποίος μετά από τις απόπειρες αυτοκτονίας του αποφάσισε ότι θέλει να ζήσει, γράφει ένα ερωτικό τραγούδι για το θάνατο με την ίδια αναπάντεχη αμεσότητα που ο Bonnie Prince Billy αφιέρωνε την ωδή στο σκοτάδι του («Black») στο δικό του αριστούργημα «I See A Darkness». To «It Is What It Is» αποτελεί μια γλυκόπικρη αποδοχή της αναπηρίας του («like the Invisible Man directing traffic / I'd be ineffective, no matter how enthusiastic») και ταυτόχρονα μια επίμονη αποστροφή της θρησκείας ως συναισθηματικό δεκανίκι («I don't need stone altars to help me hedge my bet against the looming blackness»). Το άλμπουμ ολοκληρώνεται με το «Granny», η αφορμή για το οποίο δόθηκε από ένα όνειρο με τη νεκρή γιαγιά του. Εδώ η ελεγχόμενη στιχουργική αφέλεια και η μετρημένα δραματική ερμηνεία υφαίνουν την αναγκαία φορτισμένη ατμόσφαιρα, απομακρύνοντάς την παράλληλα από τη σκόπελο του μελοδραματισμού- και ανεξάρτητα με το αν είναι όντως το κορυφαίο τραγούδι που ο Chesnutt συνέθεσε ποτέ (όπως δηλώνει ο ίδιος), συνιστά το ιδανικό κλείσιμο μιας πανέμορφης μουσικής κατάθεσης.

Εν κατακλείδι, το «At The Cut» έρχεται λίγο πριν το τέλος της χρονιάς, για να σηματοδοτήσει μία από τις αυθεντικότερες στιγμές της. Κι ενώ οι σχετικές λίστες ήδη φορτώνονται με όσους μιμούνται τους μελαγχολικούς με περισσότερο στυλ, ο Vic Chesnutt μας αναγκάζει για άλλη μια φορά να στρέψουμε την προσοχή μας στις επώδυνες, λιτά ποιητικές εξομολογήσεις του, που δε χρειάζεται να προσποιηθούν τις αληθινές.     

Rating: 9 / 10
Παναγιώτης Πουλάκης

Vic Chesnutt - Coward  video

---