 The Mary Onettes - Islands
1. Puzzles/ 2. Dare/ 3. Once I Was Pretty/ 4. Cry for Love/ 5. The Disappearance of My Youth/ 6. God Knows I Had Plans/ 7. Symmetry/ 8. Century/ 9. Whatever Saves Me/ 10. Bricks
4 November 2009 - Lambrador
Τι θα γίνει πια με αυτές τις μπάντες που βρίσκονται σε ανοιχτή επαφή με τα
80`s? Οι Editors στο νέο τους
δίσκο προσκυνούν το σκότος του πρίγκηπα Gary Numan και τον
παρακμιακό ερωτισμό των Depeche Mode. Mια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της
φετινής χρονιάς, οι Pains of Being Pure at Heart, θυμούνται την
επιθετικά κρυμμένη αγνότητα των Cure και τον τεμπέλικο ρομαντισμό των Ride και My Bloody Valentine. Oι Yeah Yeah Yeahs πέρασαν Giorgio Moroder-ικά «σκονάκια»
στην τελευταία τους δουλειά, με την δυναμική ερμηνεία της front woman τους Karen O να δίνει
ξεχωριστή ταυτότητα στα περισσότερα κομμάτια του album, ενώ οι αγαπημένοι των media A Place To Bury Strangers ξεπατηκώνουν με
μαεστρία τους Jesus & Mary Chain. Είναι γεγονός,
τα μελαγχολικά νεορομαντικά αγόρια δεν σταμάτησαν να παράγονται μετά το
βιολογικό (και μόνο!) μεγάλωμα του Simon Le Bon και του Dave Gahan (κάποιες fans στις
μπροστινές θέσεις ακόμα ουρλιάζουν). Η εποχή αυτή ακόμα συγκινεί τα νέα
συγκροτήματα, με τους Mary Onettes να το έχουν
κάνει σαφές από το πρώτο τους album. To Islands, έρχεται για να επικυρώσει τη θέση
τους, χωρίς πολλές εκπλήξεις, αν εξαιρέσουμε τα strings parts που αυτή τη
φορά είναι από πραγματική ορχήστρα.
 Μελαγχολικά φωνητικά, κιθαριστικός θόρυβος που σπάει σε χίλια μικρά κομμάτια
και πομπώδη rhythm section. Οι σουηδοί Mary Onettes εμπνέονται από
το ψυχρό κλίμα των σκανδιναβικών πεδιάδων και τις ατελείωτες νύχτες για να φτιάξουν
ένα soundtrack για τις όλες
εκείνες τις στιγμές που ένοιωσες, κοιτώντας το πόστερ του Ian McCuloch στο τοίχο σου,
ότι η μόνη λύση είναι η μοναξιά. Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε ξεσηκωτικά εναρκτήρια κομμάτια όπως το «Puzzles» . Ένα κομμάτι
που πολύ θα ήθελαν να έχουν γράψει οι Coldplay, μα δεν μπορούν
να πλησιάσουν καν αυτή την σκοτεινή περιοχή της καρδιάς. Το «killing moon» των Echo, και το «I ran» των A Flock of Seagulls είναι τα πρώτα που έρχονται στο
μυαλό κι εσύ ξαφνικά θέλεις βόλτα στην παραλία χειμωνιάτικα. Ο δίσκος περνάει, οι τρυφερές εξομολογήσεις του Eckstrom διαδέχονται η
μια την άλλη. Στο «God knows I had plans», θαρρείς πως
χτύπησαν και την πόρτα των Glasvegas για να
συζητήσουν λίγο πέρι new wave και τελικά, αλλή μια φορά ο λυρισμός
γρατζουνάει τις πιο ευαίσθητες χορδές σου.
Προς το τέλος του δίσκου ο στίχος «whatever saves me saves you too.." σε κάνει να
θέλεις να πάρεις εκείνη τηλέφωνο ξανά και να της ζητήσεις εκείνη την συγγνώμη
που αναβάλλεις τόσο καιρό. To Islands έχει κάποιες στιγμές ιδιαίτερα αφοπλιστικές, που μαρτυρούν
ότι το κουαρτέτο απο την Σουηδία έχει φιλτράρει όλες αυτές τις αναγνωρίσιμες
επιρροές του από μια γνήσια προσωπική συνθετική στόφα που ποντάρει στην γνήσια
εσωστρέφεια και στην απίστευτα καλοδουλεμένη παραγωγή, που θυμίζει εποχές που ο
Martin Hannet διαμόρφωνε το ηχητικό σύμπαν των Joy Division με τα επιστημονικά space reverbs στον ήχο της
κιθάρας, τα fat bass lines και τα πομπώδη
τύμπανα.
Ένα μόνο αρνητικό υπάρχει σε όλη αυτή την ιστορία. Το συγκρότημα φαίνεται
να προδίδεται από τα ίδια του τα όπλα. Στην μέση του δίσκου ξεκινά μια μικρή
υπόνοια πλήξης, με πομπώδεις τίτλους κομματιών όπως το «Disappearance of my youth» και επανάληψη
της ίδιας συνθετικής φόρμας ξανά και ξανά, χωρίς κάποιο δυνατό crescendo, ή κάποιο
μεγαλειώδες φινάλε, αντίστοιχο με αυτά των δίσκων που μελέτησαν καλά οι σουηδοί
ξεκινώντας πρόβες.
Το σίγουρο είναι πως αυτό το συγκρότημα θα συνεχίσει να μας απασχολεί τα
επόμενα χρόνια, αν αποφασίσει στα επόμενα του βήματα να μπει στην φωτιά και να
«καεί» λίγο παραπάνω.
Rating: 7,5 / 10
Γιάννης Δημητρέλλος
The Mary Onettes @ Myspace
The Mary Onettes - puzzles video
|
