Αγαπητές Δισκογραφικές,

Παρακαλείσθε να σταθεροποιήσετε λίγο το ρυθμό των καλών κυκλοφοριών. Δεν είναι δυνατόν να βγάζετε μέσα σε έναν μήνα τόσα καλά άλμπουμ όσα βγάλατε στους 6 προηγούμενους. Αναγκαζόμαστε εμείς, οι πτωχοί συντάκτες (:P), να προσπερνάμε πολύ όμορφα πράγματα (Rotersand, Empusae) όταν κάνουμε τις επιλογές μας για τις μουσικοκριτικές.

Και θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης για τα κριτήρια με τα οποία επιλέξαμε το Redifining the Paradigm of Bang. Ένα άλμπουμ tecnoise. Οκ, πόσα να πεις, όταν το άλμπουμ είναι προσανατολισμένο για τα dance floors, δεν έχει πραγματικά στίχους, ούτε κάποια τρομερή εξέλιξη κατά τη διάρκειά του; Εντάξει, αλλά δεν πάει άλλο αυτή η δουλειά! Για τον ίδιο λόγο προσπέρασα στο παρελθόν ένα σωρό πολύ καλά χορευτικά cd (Noisuf-X, S.A.M, Punch Inc) - από κάπου πρέπει να αρχίσουμε!

Ας αρχίσω λοιπόν. Στα μάτια μου, ένα cd στο tecnoise, το TBM ή λοιπές παραπλήσιες μίξεις industrial και χορευτικών ειδών, κρίνεται γενικά από τα εξής: την παραγωγή, την αποτελεσματικότητα των κομματιών στο dancefloor και την πρωτοτυπία των συνθέσεων. Στο πρώτο, η 13^η Μαϊμού έχει εμπειρία: όχι μόνο δεν είναι το πρώτο τους άλμπουμ, αλλά και το ένα μέλος είναι παλιά καραβάνα στους Kiew. Το beat είναι γεμάτο, οι θόρυβοι γεμίζουν σωστά τις συχνότητες και σε κάθε κομμάτι καταφέρνουν να χρησιμοποιήσουν ένα καινούριο φρέσκο συνθ μπροστά και κάποιους όμορφους τρομακτικούς ήχους στο βάθος, που δένουν το κομμάτι: ό,τι κάνει ένα καλό tecnoise cd να ξεχωρίζει από ένα απλό techno cd.

Στο θέμα της αποτελεσματικότητας στο dancefloor, είναι αξιοζήλευτοι: από τα 10 κομμάτια, τουλάχιστον τα 6 θα μπορούσαν να γίνουν club hits, αλλά θα προτιμούσα τα acid synths του Cedera, τα 12 λεπτά industrial εξέλιξης του Monkey Bites και τον πλούτο θορύβων του Axyt. Τέλος, στην πρωτοτυπία, πέρα από τους θορύβους, μένει πάντα λίγος χώρος για περιθώρια ελιγμών στο είδος: οι 13^th Monkey τον γεμίζουν με μια μαεστρία στο χειρισμό των oscillators και γενικά της κονσόλας τους. Καταφέρνουν να αλλοιώνουν τους ήχους τους με ένα σωρό τρόπους, και έτσι ακούγονται πολύ λιγότερο επαναλαμβανόμενοι από κάποιες παλιές καραβάνες (βλ. Sonar). Το τελικό αποτέλεσμα έχει - ηθελημένα - μια αίσθηση live, με τους δυο καλλιτέχνες να προσεγγίζουν τα κομμάτια τους σαν dj, και να κάνουν αυτό που ο ακροατής-χορευτής θα ήθελε.

Δεν νομίζω να περιμένατε κάτι παραπάνω (στίχο, μελωδία, ή κάποια πολύ μελαγχολική ή γλυκιά ατμόσφαιρα): εδώ έχουμε αγνό, δουλεμένο θόρυβο, για όσους νιώθουν ακόμα την σωματική ανάγκη να χορέψουν μέχρι να πονάει όλο τους το σώμα, χωρίς όμως να ικανοποιούνται από αναμασημένους ήχους.

Rating: 7,5 / 10
tec-goblin