Imminent - Cask Strength

1.séracs / 2.gari / 3.bock / 4.garn / 5.lorsc / 6.teskede / 7.ila / 8.cling / 9.rubbs / 10.droak / 11.ébat / 12.thal

Ant-Zen - Οκτώβριος 2009

Είχαμε αναφέρει για την επιστροφή ιερών τεράτων του ηλεκτρονικού ήχου, και όχι, ο λόγος δεν ήταν μόνο για τον Tiësto. Πιθανότατα το μεγαλύτερο νέο της χρονιάς για τους φίλους του σκληρού industial ήχου είναι η επιστροφή του Imminent.

Ναι, δεν είχε σταματήσει ποτέ να γράφει μουσική. Αλλά καμία από τις συνεργασίες του με τον Synapscape (για παράδειγμα), δεν είχε κάνει τον πάταγο που έκανε το 1999 το Nord, και ακόμα νωρίτερα το Lost Highway, ένα από τα λίγα «κλασσικά» club friendly κομμάτια της ιστορίας του power noise.

Επί δέκα χρόνια, λοιπόν, το πάλευε. Επί δέκα χρόνια προσπαθούσε να επανεφεύρει τον εαυτό του, να ξεφύγει από τη συνταγή του Nord (απλές θλιμμένες μελωδίες στο βάθος, γρήγορο σκληρό σφυροκόπημα με πολύ σύνθετες drumlines μπροστά). Άφηνε το αποτέλεσμα να ωριμάζει. Δεν βιαζόταν: κανείς δεν ακολουθούσε τα χνάρια του. Όποτε και να κυκλοφορούσε το δίσκο, θα ακουγόταν φρέσκος.

Προφανώς είχα μεγάλη αγωνία όταν άνοιξα την ξύλινη κασετίνα. Αφήστε που το cd είχε φύγει από το περίτεχνα σκαλισμένο προστατευτικό και είχε κάνει πολλές βόλτες πάνω στο ξύλο, οπότε ήταν θαύμα που έπαιζε ακόμα ;). Και αυτό που άκουσα ήταν... αυτό που περίμενα, και όχι. Διότι ναι, αναγνωρίζεται η συνταγή του σε απίστευτα σκληρά κομμάτια, όπως το Teskede και το Ila. Ακόμα και εκεί, όμως, είναι αλλαγμένη, λιγότερο θλιμμένη, πιο εξυψωτική, με πιο σύνθετα drones. Αναγνωρίζονται οι συνεργασίες με τον Synapscape στους οξείς ήχους του Rubbs. Και μόνο με αυτά τα κομμάτια, θα ήμουν χαρούμενος.

Όμως, δεν σταματάει εκεί. Αυτά τα 12 κομμάτια είναι μια επιλογή των καλύτερων πειραμάτων που έκανε όλα αυτά τα χρόνια, και δεν θα περιορίζονταν σε γνωστούς ήχους. Σίγουρα υπάρχουν οι αναφορές στο breakcore (Bock), αλλά η κακοφωνία των συνθ ενός Droak, για παράδειγμα δεν έχει κανένα προηγούμενο που να γνωρίζω. Το ομορφότερο κομμάτι του δίσκου, το Lorsc, μπορεί να βασίζεται σε ελαφρώς tribal ρυθμούς που συνοδεύουν μια ωραία μελωδία, στο στυλ του Empusae, αλλά η μελωδία είναι απείρως πιο ανεπτυγμένη, αναπάντεχη, και φέρνει στο μυαλό μια σκηνή στην άγρια δύση, και όχι έναν ναό της Κεντρικής Αμερικής.

Δεν έχει νόημα να απαριθμήσω όλα τα ενδιαφέροντα κομμάτια και όλες τις πτυχές του δίσκου. Είναι τόσο πολυεπίπεδος και πλούσιος σε ιδέες που είναι απορίας άξιο το πώς καταφέρνει να διατηρεί μια συνοχή. Σκέτη απόλαυση!

Rating: 8,3 / 10
tec-goblin

---