The xx - xx

1. Intro/ 2.Vcr/ 3. Crystallized/ 4. Islands/ 5. Heart skipped a beat/ 6. Fantasy/ 7. Shelter/ 8 .Basic space/ 9 .Infinity/ 10 .Night time/ 11 .Stars

17 August 2009 - Young Turks

Oι xx είναι τέσσερα παιδιά που με έδρα το Λονδίνο παίζουν αργή, σχεδόν ονειρική μουσική, μιλούν κυρίως για το sex και δεν χρησιμοποιούν ποτέ drums . Δυο αγόρια και δυο κορίτσια, που ξεκίνησαν να παίζουν μουσική από το σχολείο, τέσσερα χρόνια πριν, μόνο  τα βράδια. Ο δίσκος κι αυτός, ηχογραφήθηκε την νύχτα, στα στούντιο της Young Turks, γιατί όπως δήλωσε και η Romy Madley Croft (τραγουδίστρια- κιθαρίστρια του γκρουπ), «την νύχτα περίεργα πράγματα συμβαίνουν στο ανθρώπινο μυαλό». Ο δίσκος των xx  βρίσκεται στις πρώτες προτιμήσεις όλων των έγκριτων «δύσκολων» εφημερίδων, sites, περιοδικών που ασχολούνται με την μουσική κι όχι μόνο. Αξίζει τον κόπο;  

Η πρώτη ακρόαση  του άλμπουμ δεν προκαλεί ρίγη συγκίνησης. Στίχοι με υπονοούμενα όπως αυτό "maybe I have said something that was wrong, can I make it better, when the lights are on", ονειρικά beats  και bleeps που μπορούν να στείλουν για ύπνο όποιον ζητάει ένταση και θόρυβο από αυτόν το  κύκλο τραγουδιών. Μια σειρά από τραγούδια που ύπουλα αποκαλύπτει μυστικά, εξομολογείται στο σκοτάδι, μέσα απο τις διφωνίες του κακόφωνου μπασίστα  Oliver Sim με την Romy Madley Croft . Η Romy είναι αυτή που κατευθύνει τον «διάλογο» μεταξύ τους και ο Oliver απαντάει. Τελικά σε κάθε σχεδόν κομμάτι οι δυο τους αφήνονται στα ονειρικά τοπία των σχεδόν r'n'b percussion beats που συναντούν σε κάθε κομμάτι τα ηλεκτρικά χάδια της κιθάρας της Romy. Σαν τους ήρωες της ταινίας «Lost in translation» της S.Coppola πηγαινοέρχονται ανάμεσα σε μισοτελειωμένες ερωτικές εξομολογήσεις και πάθη καλά κρυμμένα από το "Crystallized" στο "Infinity" κι ύστερα στο "Heart skipped a beat" και στο τέλος καταλήγουν στον προορισμό που φυσικά δεν είναι άλλος από τα αστέρια, "Stars". Η αλήθεια είναι εκεί έξω τελικά.. 

Ακούγοντας ξανά και ξανά αυτό το εξωτικό και «περίεργο» μα τόσο φρέσκο ήχο αυτού του νέου group μένω άναυδος με την μουσική παιδεία που υπάρχει εδώ. Ένα δροσερό μπουκέτο που ενώνει τον Timbaland με τους Japan, τους The young marble giants με τους Νeptunes, την ...Aaliyah με τους Cocteau Twins. Σίγουρα δεν δανείζονται την επιστημονική ανάλυση του R`n`b από τους Ηοt Chip, oύτε όμως και την  ακραία πειραματική και ψυχεδελική folk-tronica των Animal Collective. Αρκεί ένα drum machine και μερικά bass-guitar lines για να χρωματίσουν τα beats του μπροστάρη της μπάντας, Jamie Smith. 

O δίσκος αυτός συγκαταλέγεται σίγουρα στα καλύτερα της χρόνιας έως τώρα. Τα δυο αγόρια και δυο κορίτσια του γκρουπ με τις ελλειπτικές μουσικές τους ατμόσφαιρες και τις μυστηριώδεις εξομολογητικές τους διφωνίες για το sex και τις ...παρενέργειες των σχέσεων , είναι το next best thing στο άνυδρο και επαναλαμβανόμενο μουσικό τοπίο της Αγγλίας. Ακούστε τους με τα φώτα κλειστά.

---