|
 SHE WANTS REVENGE - she wants revenge
1.Red Flags And Long Nights / 2. These Things
/ 3. I Don't Want To Fall In Love / 4. Out Of Control / 5. Monologue /
6. Broken Promises For Broken Hearts / 7. Sister / 8. Disconnect / 9.
Us / 10. Someone Must Get Hurt / 11. Tear You Apart / 12. She Loves Me,
She Loves Me Not
Released on 21.02.2006 / Geffen Records
Το She wants Revenge μου φέρνει στο μυαλό εκείνες τις συλλογές που
φτιάχνουμε ορισμένες φορές, εξωθούμενοι από μια περίεργη, ευχάριστη «φαγούρα».
Ξέρετε, ένα σύνολο από ιδιαίτερα κομμάτια που μέσω της ευλαβικής προσοχής στη
σειρά τοποθέτησής τους, αποκτούν ένα ξεχωριστό δέσιμο. Όλα αυτά
φυσικά,περιστρέφονται γύρω από ένα στόχο, που –αυτά και μόνο- τα κομμάτια
μπορούν να υπηρετήσουν, ή ακόμα συχνότερα περιστρέφονται γύρω από τον αποδέκτη
της συλλογής. Η περίπτωση του πρώτου δίσκου των She wants Revenge μοιάζει
να μην απέχει απ’αυτή τη διαδικασία,και ομολογώ πως αυτή η διαπίστωση με
απέτρεψε πολλές φορές απ’το να πατήσω το stop και να πω «όχι πάλι τα ίδια...».
Σίγουρα δε θέλει πολύ για να καταλάβεις απ’το πρώτο άκουσμα ότι η δεκαετία του
’80 και τα αγαπημένα μουσικά πρόσωπά της, σχεδόν μονοπωλούν τον ήχο και το ύφος
του. Επιβλητικές νότες μπάσσου,ακατέργαστες κιθάρες,άκαμπτα φωνητικά,
ηλεκτρονικοί ήχοι που ξεκινάνε από μικρές και δυναμικές παρεμβάσεις και
καταλήγουν να χτίζουν electropop ρυθμούς.Κάτι από την παγερή αυστηρότητα της
φωνής του Ian Curtis,τις new wave ελεγείες των New Order,τις χαρισματικές
χορευτικές μελωδίες των Soft Cell, των Depeche Mode...Πριν συμπεράνετε ότι
επιτέλους βρήκατε τον καλύτερο δίσκο της δεκαετίας του ’80 που εδώ και 15 χρόνια
ψάχνατε, προσθέστε του ένα αποστειρωμένο περιτύλιγμα που γράφει The 00’s New
Wave, κρατήστε μια άψυχη και άκομψη εκδοχή των προαναφερθέντων group και αφήστε
χώρο για αρκετές στιχουργικές...εεεμ...ενστάσεις.
Οι Adam "Adam 12"
Bravin και Justin Warfield,δηλαδή οι δύο DJ απ’το Los Angeles που απαρτίζουν το
group των She wants revenge(με αυτό το μουσικό deja-vu ξεχάσαμε τις συστάσεις)
δηλώνουν με περηφάνεια πως ακολούθησαν τις μουσικές των Smiths, Madonna, Depeche
Mode, Prince, Psychedelic Furs, David Bowie,Cure,Bauhaus,Public Enemy όταν κάτι
τέτοιο ήταν ...κοινώνικά κατακριτέο,και πράγματι το ντεμπούτο τους αποτελεί ίσως
έναν ειλικρινέστατο φόρο τιμής στο μουσικό υπόβαθρό τους.
Και γιατί τότε δεν κυκλοφορούσαν απλά μια συλλογή,ακόμα και με
remixes αγαπημένων τους κομματιών,που θα ικανοποιούσε αυτή την ανάγκη;
Προλαβαίνοντας το ερώτημα,οι SWR ξεκαθαρίζουν “We just wanted to make a
record that would make girls dance and cry.”…Ομολογουμένως, ούτε στις
προθέσεις τους πρωτοτύπησαν τα παιδιά.Έξυπνα όμως,η δήλωση αυτή περιλαμβάνει
αρκετά πράγματα που σχετίζονται με το She Wants Revenge και ίσως να προδίδει και
ένα απ’τα δυνατά σημεία του δίσκου. Τη διάθεση που έχει να σε μεταφέρει σε
σκοτεινά υπόγεια club όπου κιθάρες και δυνατοί,δεμένοι ηλεκτρονικοί ρυθμοί
ελέγχουν και οδηγούν μοιραία κάθε συναίσθημα. Ο χορός είναι το επίκεντρο.Ενίοτε
υπό το βλέμμα μυστηριωδών γυναικείων παρουσιών που μονοπολούν την προσοχή σε
καθένα από τα 12 flash-back του δίσκου. Γενικά, νομίζω πως όσο περισσότερο τα
κομμάτια αφορούν τους ακούραστους χορευτές-θαμώνες τόσο πιο καλά καταφέρνουν να
ξεδιπλώσουν τη μοναδικότητά τους και να πετύχουν το στόχο τους.Χαρακτηριστικά το
neworder-ικό I don’t want to fall in love, με έντονο ρυθμό άλλα και με
κάπως άνευρα ξεσπάσματα φτιαγμένα για ήρεμες φιγουρατζίδικες κινήσεις, ώστε να
μπορούν να ακολουθήσουν και όσες επέλεξαν ψηλά τακούνια για αυτή τη βραδιά...Το
Out of control,η πιο όμορφη σκοτεινή electro pop στιγμή του δίσκου,
νομίζω πως επιβεβαιώνει την ικανότητα των 2 DJ-μουσικών να φτιάχνουν κομμάτια με
τέτοιου είδους προσανατολισμούς.Κι όμως το ξεκίνημα του SWR δεν προμύνηε τέτοια
ατμόσφαιρα,ούτε μελωδικά χορευτικά ρεφραίν. Το εναρκτήριο Red flags and long
nights είναι η απαραίτητη αναφορά στα σκοτεινά χρώματα των Wire και των
Modern English. Μεγάλη εισαγωγή, 3 νότες μπάσσου, «ξερά» drums,κιθάρα που
καταλήγει να μπερδεύεται με τα τόοοοσο Interpol (άντε,το είπα κι αυτό)
φωνητικά...μια αδιέξοδη ένταση που αναπτύσσεται σταδιακά μα δεν
εκτονώνεται.
You can occupy my every sigh, you can rent a space inside
my mind
At least until the price becomes too high
(βέβαια για να
Ζητάει Εκδίκηση,μάλλον δεν της το ξεκαθάρισε απ’την αρχή ο τύπος αυτό το
ζήτημα.. αλλά επιτρέψτε μου διακριτικά να μην ξαναασχοληθώ με τη στιχουργική πλευρά του
δίσκου).
Εντυπωσιασμός ή αντιπερισπασμός αυτό το ξεκίνημα; Το σίγουρο είναι
ότι αυτό όπως και κάθε κομμάτι δείχνει σαν μια αριστοτεχνικά
φτιαγμένη,καλογυαλισμένη,πλαστική ανάμνηση αγαπημένων τους/μας μουσικών
στιγμών.Κάπου εδώ μου είναι απαραίτητη η αρχική παρατήρηση περί
κυκλοφορίας-συλλογής. Όσο για τα φωνητικά που προαναφέραμε,αν και ταιριάζουν
αρκετά με κομμάτια όπως το Red flags and long nights ή με την παρόμοια
ατμόσφαιρα του Sister,μεταφέρουν μια ελαφριά μονοτονία από τραγούδι σε
τραγούδι.
Το παράταιρο 2λεπτο instrumental Disconnect θα μπορούσε να
θεωρηθεί ως μια μισοτελειωμένη ιδέα,ή μια μελλοντική υπόσχεση...Μα ο
αποκλειστικά λειτουργικός έως σκεπτικιστικος τρόπος αντιμετώπισης του δίσκου που
ο ίδιος μας τον έχει επιβάλει,δε δίχει χώρο σε τέτοιους
αυθορμητισμούς..Ξεχωρίζουν ακόμα το αργόσυρτο κιθαριστικό Us και το
εντυπωσιακό Monologue που θα μπορούσε να είναι μια θαυμάσια διασκευή σε
ανάλαφρη 80’s disco-pop επιτυχία. Το She loves me she loves me not ,το
λιγότερο με ενοχλεί.
Ο καθένας ας κρατήσει ότι χρειάζεται απ’αυτήν την
κυκλοφορία. Τα σίγουρα dance-rock hits του,την αρτιότητα της παραγωγής και τη
φροντίδα του ήχου,τις αφορμές που δίνει για να ακούσεις κάτι απ’τους πρωτοπόρους
των μουσικών επηροών του group...άλλωστε και οι Adam Bravin και Justin Warfield
κάπως έτσι λειτούργησαν,κρατώντας δηλαδή ότι τους φάνηκε χρήσιμο απ’το παρελθόν
τους. Αλλά προσωπικά, δε μου έκαναν ποτέ οι αγχωμένες συμπυκνωμένες επαναλήψεις.
Άσε που μετά απ’αυτές δε μένει και τίποτα άλλο να κάνεις...
Rating: 7 / 10
Βαγγέλης Γιαννακόπουλος
|
