Albums της χρονιάς

1. Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La La Band - 13 Blues For Thirteen Moons Λυρικό, υψηλό, σπαρακτικό, στοιχειωμένο, πανέμορφο, συγκλονιστικό... Τα λόγια αδυνατούν να περιγράψουν τη μαγεία ενός πηγαίου και σπάνιου αριστουργήματος, ενός καλλιτεχνικού έργου ανυπολόγιστης αξίας. Αλλάζοντας συνεχώς ύφος, ρισκάροντας και εξερευνώντας ασταμάτητα τα όριά τους παρέδωσαν το κορυφαίο άλμπουμ μιας καριέρας που μόνο για αριστουργήματα έχει να καυχηθεί. Δεν είναι post rock, είναι απλά μουσική με καρδιά, ψυχή, ειλικρίνεια και απερίγραπτο ταλέντο. Από τις καλύτερες κυκλοφορίες όχι μόνο της χρονιάς αλλά της δεκαετίας.

2. Metallica - Death Magnetic Τίμιο, εμπνευσμένο και "αντρίκειο", πλημμυρισμένο ως τα αυτιά με μελωδίες και riff που σου παίρνουν το μυαλό, επαναφέρει την "χαμέμη τιμή" της μπάντας (σιγά μη χάθηκε ποτέ...) και δείχνει ότι όσο κι αν περνάνε τα χρονάκια, η τέχνη δεν ξεχνιέται. Ε, ρε μάστορα Rubin..! Οι Metallica (επιτέλους) υπηρετούν ξανά τον σκοπό που οφείλει να υπηρετεί η μουσική από αρχαιοτάτων χρόνων: Σε κάνουν να ξεχνάς το αφεντικό που σε βρίζει όλη μέρα, τη γκόμενα που σε "φτύνει", το κράτος που σε αγνοεί επιδεικτικά, την ομάδα που φοβάται να πάρει ένα διπλό στο ΟΑΚΑ... Το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να βάλεις το cd στο player και να τινάξεις τα ηχεία σου στον αέρα!

3. Boris - Smile Τα "χουλιγκάνια" από την Ιαπωνία παίρνουν τα ουρλιαχτά τους και τις παραμορφώσεις τους και τις ανεβάζουν σε ένα νέο επίπεδο, καθιστώντας το σύνολο μία αυτόνομη, περιπετειώδη και χορταστική καλλιτεχνική δημιουργία. Από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς- που πολλοί όμως με ανυπομονησία περιμέναμε έχοντας ακούσει όλες τις προηγούμενες δουλειές τους.

4. Steven Wilson - Insurgenter Όταν ο εγκέφαλος των Porcupine Tree και Blackfield βγάζει σόλο δουλειά, απλά υποκλινόμαστε, επενδύουμε άφοβα σε ένα από τα πιο σίγουρα στάνταρ και χανόμαστε σε ονειρεμένες μελωδίες.

5. Mogwai - The Hawk Is Hawling Τα "αφεντικά" επέστρεψαν με ένα άλμπουμ μεστό, ισορροπημένο και πλούσιο, που δεν στοχεύει να τους εξασφαλίσει μία πρώιμη υστεροφημία αλλά να αποδείξει ότι οι Σκοτσέζοι είναι παρόντες και θα μας απασχολούν για πολύ ακόμα.

6. Fuck Buttons - Street Horrrsing Ηλεκτρονικός θόρυβος φτιαγμένος με αγάπη, μεράκι και τα πιο αγνά υλικά. Στην πρώτη ακρόαση τα αυτιά σου ματώνουν, στη δεύτερη απλά ζαλίζεσαι, στην τρίτη απορέις πώς ζούσες τόσα χρόνια χωρίς αυτό. Περιπετειώδες, εθιστικό και όσο "μηδενιστικό" πρέπει, το άλμπουμ των δύο "καμένων" πιτσιρικάδων δύσκολα μπορεί να αφήσει κάποιον ασυγκίνητο

7. Mars Volta - The Bedlam In Goliath Δεν σταματούν ποτέ να πειραματίζονται με τα όρια και τις αδυναμίες του progressive, εδώ όμως καταθέτουν ίσως την πιο ολοκληρωμένη συλλογή τραγουδιών τους και δηλώνουν όχι απλά ότι είναι παρόντες, αλλά ότι διανύουν ίσως την πιο δημιουργική φάση τους

8. M83 - Saturdays=Youth Δεν είναι ο καλύτερος δίσκος τους, αλλά προσδιορίζει (με πολύ όμορφο τρόπο, ομολογουμένως...) το ταλέντο του Antony Gonzalez στην στη σύνθεση φρέσκων, συναρπαστικών, μαγευτικών κομματιών

9. Spiritualized - Songs In A & E Ευτυχώς, για κάποια άτομα το ταλέντο είναι δεδομένο. Όταν μιλάμε για μελωδίες, ο κύριος Pierce αποτελεί μια ολόκληρη κατηγορία μόνος του...

10. Notwist - The Devil, You & Me Τους αξίζει θέση στο top-10 γιατί πάντα ήταν αθόρυβοι και πάντα παρεξηγημένοι. Η πολυαναμενόμενη συνέχεια του Neon Golden ίσως να μην έπεισε πολλούς, αυτό όμως το παραμορφωμένο σόλο στο Aphabet σου ξέσκιζε την ψυχή...

Συναυλία της χρονιάς

Silver Mt. Zion live @ ΚΥΤΤΑΡΟ 30.03.08. Πιο πολύ θρησκευτική εμπειρία παρά συναυλία, ένα live set που το παρακολουθούσες από την αρχή ως το τέλος με με το στόμα ανοιχτό. Μία αξέχαστη εμπειρία, η κορυφαία μιας χρονιάς στην οποία οι διοργανωτές "ρίσκαραν" με αρκετά πειραματικά ονόματα (Explosions In The Sky, Holy Fuck, This Will Destroy You, God Is An Astronaut, Fuck Buttons, MONO), πέτυχαν διάνα και παρακολουθήσαμε αρκετές αξιόλογες και άκρως ενδιαφέρουσες συναυλίες. Και του χρόνου ευχόμαστε ακόμα καλύτερα!

Ταινία της χρονιάς

"Before The Devil Knows You Are Dead"  (Πριν ο διάβολος καταλάβει ότι πέθανες) του Sydney Lumet Με στοιχεία που κάλλιστα θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος αρχαιοελληνικής τραγωδίας, η ταινία αυτή ήταν έκπληξη τόσο για τη σεναριακή πλοκή της όσο κυρίως για το βάθος που σκιαγραφούσε τους βασικούς ήρωες μέσα από την τραγικότητα της ιστορίας τους. Δύο αδέρφια (Philip Seymour Hoffman, Ethan Hawke) με οικονομικά προβλήματα αποφασίζουν να ληστέψουν το κοσμηματοπωλείο των γονιών τους αλλά δεν γίνονται όλα όπως τα σχεδίασαν. Η ερμηνεία ειδικά του Hoffman κάνει την αντίστοιχη δική του στο Capote να ωχριά. Ένα διαμάντι που δυστυχώς δεν αναγνωρίστηκε όσο του άξιζε.

Βιβλίο της χρονιάς

Σελίν: "Ταξίδι στην άκρη της νύχτας"  Φυσικά ΔΕΝ είναι της χρονιάς αλλά πάρα πολύ παλαιότερο. Όσοι ωστόσο δεν έχουν έρθει σε επαφή με τον ακραίο κόσμο του δεν μπορούν να φανταστούν τι χάνουν... Απλά συγκλονιστικό. 

Τηλεοπτική σειρά της χρονιάς

Το τηλεοπτικό φαινόμενο που λέγεται LOST δημιούργησε νέα επίπεδα στερητικών συνδρόμων και μας κάνει να μετράμε αντίστροφα τις (λίγες) μέρες που έμειναν μέχρι την αρχή της πέμπτης σεζόν. Να είμαστε καλά να το δούμε να τελειώνει..! 

Γεγονός της χρονιάς

H δολοφονία ενός 16χρονου παιδιού κατέδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο όλα τα στοιχεία  που συνθέτουν το παράλογο και γκροτέσκο παζλ της ελληνικής κοινωνίας: Την αδιαφορία μίας ανύπαρκτης πολιτείας, την αλαζονεία κάθε μορφής εξουσίας, τη συσσωρευμένη αγανάκτηση, τη βία (με όλο το εύρος της σημασίας) που κρύβουμε όλοι στις ψυχές μας, την εκμετάλλευση οποιουδήποτε γεγονότος για οποιοδήποτε όφελος, την άνευ όρων κυριαρχία των ΜΜΕ, την απύθμενη βλακεία που κάποια πρόσωπα (που θέλουν να λέγονται και δημόσια, τρομάρα τους) κρύβουν στο κεφάλι τους.

Δυστυχώς, μικρέ Αλέξη, θα δείξει σε λίγο και κάτι άλλο: Το πόσο γρήγορα ξεχνάμε... Καλό ταξίδι....

Απογοήτευση της χρονιάς

Φυσικά όλοι όσοι αποδεικνύουν με τα λόγια και τις πράξεις τους ότι διαθέτουν μνήμη χρυσόψαρου τόσο απέναντι σε αυτούς που τους "ευεργέτησαν", όσο και απέναντι σε αυτούς που τους καταδυναστεύουν. Όλοι εκείνοι που δεν εκτιμούν το καλό και που κλείνουν επιδεικτικά τα μάτια τους σε όλα τα στραβά που βλέπουν γύρω τους. Και γίνονται ολοένα και περισσότεροι. Περαστικά...

Επίσης, ο μπασκετικός Θρύλος που είδε για ακόμα μία χρονιά την πλάτη του "αιωνίου". Ας ελπίσουμε οι "μεσσίες" Τεό και Τσίλντρες και όλη η παλιοπαρέα να κάνουν το θαύμα τους και να χαμογελάσουμε το 2009. Και ας ελπίσουμε γενικά όλος ο κόσμος να χαμογελάσει περισσότερο τη νέα χρονιά. Και να αποκτήσει καλύτερο γούστο, καλύτερη κρίση και καλύτερο χιούμορ!

Το 2008 ήταν μία από τις καλύτερες μουσικές χρονιές των τελευταίων ετών. Αυτό δεν τον υποστηρίζω λόγω των δέκα άλμπουμς που έχω επιλέξει ως τα καλύτερα  -εξαιρουμένων των τεσσάρων πρώτων επιλογών, όλα τα υπόλοιπα θα μπορούσανε να αλλάξουν - αλλά από την στιγμή που στην δεκάδα δεν βρίσκονται δουλειές όπως αυτές των EF, ANOTHER ELECTRONIC MUSICIAN, STYROFOAM, LIBRARY TAPES, LAWRENCE ENGLISH... καταλαβαίνει κανείς ότι μιλάμε για μία επιτυχημένη χρονιά.

 Όσον αφορά τον χώρο του βιβλίου, το ‘08 μας έδωσε, τόσο στον χώρο της ρητορικής, όσο και σ' αυτόν του ιστορικού μυθιστορήματος, δύο σημαντικότατα βιβλία: Κικέρων - Ο Τέλειος Ρήτορας (ΠΟΛΙΣ) και Σκοτώστε Τον Ρόμελ (ΠΑΤΑΚΗΣ). Το πρώτο πραγματεύεται τρεις συναρπαστικούς διαλόγους -σε μορφή επιστολών- ανάμεσα σε κορυφαίους νομικούς, πολιτικούς και ρήτορες της δημοκρατικής Ρώμης, ενώ για το δεύτερο ο τίτλος του τα λέει όλα.

1. Ludoviko Einaudi - Divenire
2. Brett Anderson - Wilderness
3. Arcana - Raspail
4. Portishead - Three
5. Stoa - Silmand
6. Your Hand In Mine - Every Night Dreams
7. Various Artists - Perfect As Cats - A Tribute To The Cure
8. Nick Cave - Dig!Lazzarus Dig!
9. Tindersticks - The Hungry Saw
10. Max Richter - 24 Postcards In Full Color

Το τρίκ λοιπόν στη δική μου λίστα είναι οτι το No 1. είναι κυκλοφορία του 2007!... Με συγχωρείτε που "έκλεψα" αλλά πρόκειται για ένα album που το ανακάλυψα μεσα στο τρέχον και τελικά μη σωτήριο έτος 2008 και έτσι θεώρησα πρέπον να καταχραστώ αυτόν τον χώρο που μου δόθηκε για να το παρουσιάσω ευπρεπώς και όπως του αξίζει!

2. 4:13 Dream - The Cure Άρτιο, με ένα ελαφρύ χαμόγελο, δεν θα μείνει στην ιστορία, αλλά για φέτος οι Cure μας αποζημίωσαν και δισκογραφικά εκτός από συναυλιακά.

3. Κι η αγάπη πάλι θα καλεί - Διάφανα Κρίνα Δεν υπάρχει ομορφιά, παρά μόνο στο βλέμμα που τη φρίκη κοιτά... κι όμως αντέχει...

4. Madrugada - Madrugada Το τέλος μιας δεκαετίας ανατριχίλας

5. Images Of Sigrid - Poni Hoax Η έκπληξη της χρονιάς, αστεία pop με το πρώτο άκουσμα, αλλά τόσο όμορφη και ξεχωριστή από τη δεύτερη μέχρι τη νιοστή!

6. Third - Portishead Βγάζεις το σκασμό, δεν ακούς τι λένε γύρω σου και κάθεσαι να κοιτάς το υπερπέραν

7. Viva La Vida - Coldplay Too mainstream, αξίζουν όμως να είναι μέσα στα καλύτερα της χρονιάς και για τη ζωντάνια τους και για τη διάρκεια που έχουν στο ρινγκ της δισκογραφίας

8. The Age Of The Understatement - The Last Shadow Puppets Αυτά τα πιτσιρίκα κατάφεραν να βγάλουν τον rock 'n' roll δίσκο της χρονιάς!

9. Getalife - Olga Kouklaki Αμήχανη ωριμότητα, σα να ήταν έτοιμο από καιρό και απλά περίμενε την ευκαιρία...

10. Death Magnetic - Metallica Κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονται στον πάτο, για θέμα ηθικής τάξης και μόνο. Αλλά ο δίσκος είναι καλός και επαναφέρει μουσικά τουλάχιστον αρκετά πράγματα στη θέση τους