|
 Λίγες μέρες πριν το καθιερωμένο Χριστουγεννιάτικο πάρτι μας
την ερχόμενη Κυριακή, έχουμε και φέτος τις λίστες στην ώρα
τους, αν και για άλλη μια φορά με 2-3 απώλειες.. Σε αναμονή λοιπόν των
αποτελεσμάτων των καθιερωμένωn Polls του postwave.gr
(στα οποία συνεχίζετε να ψηφίζετε μέχρι τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου) σας
παρουσιάζουμε τις λίστες των συντακτών μας, κάποιες με μερικά σχόλια
για τη χρονιά που φεύγει. Χωρίς πολλά-πολλά λοιπόν, τα καλύτερα μουσικά
και όχι μόνο πράγματα που συνέβησαν το 2011 σύμφωνα με τα παιδιά που
γραφουν στο Postwave. Aναλυτικά παρακάτω, συγκεντρωτικό αποτέλεσμα δεν υπάρχει (μια και αυτό στο Postwave το βγάζουμε από τις ψήφους των επισκεπτών μας), αλλά πάνω-κάτω βγαίνουν κάποια συμπεράσματα.
Ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα και καλή πρωτοχρονιά σε όλους και τα
ξαναλέμε για περισσότερα το 2012!
|
|
Read more...
|
|
 Οι Kirlian Camera
είναι από τα σχήματα που προσφέρονται για πολλές συζητήσεις, όπως φαίνεται
άλλωστε και στην πολύ πρόσφατη αναφορά του forum μας
για το τελευταίο τους δισκογραφικό πόνημα. Τόσο για τις αισθητικές προτάσεις
του Angelo Bergamini
όσο και για τις κατά καιρούς ιδεολογικές του απόψεις (έτσι όπως προσπαθούμε
τουλάχιστον εμείς οι ακροατές να τις αποκρυπτογραφήσουμε από τους στίχους των
τραγουδιών του). Ομολογώ ότι οι δεύτερες είναι αυτές που για χρόνια δεν μου
«επέτρεπαν» να έρθω σε πλήρη επαφή με τη δισκογραφία του τη δεκαετία του '90. Στα
θετικά βέβαια πρέπει να καταγραφούν η αδιάλειπτη τριακονταετής παρουσία σε
δισκογραφικό και συναυλιακό επίπεδο αλλά και η επιλογή της Elena Fossi στη θέση της τραγουδίστριας. Ok, και εγώ χαμογελάω όταν βλέπω τις στιλιζαρισμένες της
φωτογραφίες, πόσο μάλλον τα videoclip των SpectraParis. Ωστόσο, είναι αυτή που -όπως φάνηκε το Σάββατο-
«παίρνει το παιχνίδι στους ώμους της», έχοντας αναμορφώσει εν πολλοίς την
εικόνα και τον ήχο του σχήματος. Αυτό βέβαια για αρκετούς, παλαιότερους κυρίως
ακροατές, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα. Και αυτό επίσης φάνηκε το Σάββατο. Ας
πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...
|
|
Read more...
|
|
 Αυτό που θα ακολουθήσει
είναι προϊόν μιας ιδιαιτέρως ευαίσθητης διαδικασίας. Θα επανέλθω σε αυτό. Πρώτα
το συγκρότημα. Όταν προ τετραετίας οι Ulver των Rygg/Ylwizaker υπονοούσαν έντονα το Τέλος τους,
χαρακτήρισαν "Low-key, dark, and tragic. As we are." το Shadows of the Sun δείχνοντας την κατεύθυνση
πως επρόκειτο για τον πιο προσωπικό τους
δίσκο, και ανακοίνωσαν πως ένιωθαν άβολα με τον κόσμο, την μουσική βιομηχανία,
και την θέση τους στην όλη ιστορία. Μια ιστορία στην οποία κυριαρχούσε ένα
παιχνίδι λέξεων, κάποιο αίνιγμα, ένα αξιοσημείωτο ποσό σκοταδιού, και μια
εκθετική Ανύψωση στο βαθύ κέντρο της ουσίας, από την μέρα που για τον Rygg οι Coil ήταν πια πιο σημαντικοί από τους Darkthrone. H άρνηση για ζωντανές εμφανίσεις μεγάλωνε το μυστήριο και η ζητούμενη
αποστασιοποίηση που είχε σαν μεταφραστική οδό τη δυναμική της λέξης "Silence" υπήρξε σε πρώτο
πλάνο αυτά τα χρόνια. Το "Shadows of the Sun" υπήρξε όντως ο τελευταίος δίσκος εκείνων των Ulver...
|
|
Read more...
|
|
 Δεν έχει τύχει ποτέ να γράψω κριτική για κάποια από τις συναυλίες που έχω παρευρεθεί.
Οταν μου ζητήθηκε
προσφάτως να κάνω ένα review για τη συναυλία του Peter Hook, που
θα παρουσίαζε το "Unknown pleasures" στο Gagarin, ήταν
λες και το κάρμα μου γελούσε κατάμουτρα. Βλέπετε ο πρώτος δίσκος που αγοράσα
ποτέ ήταν το 12ιντσο single των Joy Division "She's lost control/Atmosphere". Παρ'ότι
δεν είχα ιδέα τι παίζουν, το «παγερό» εξώφυλλο του δίσκου ήταν αρκετό για να
μου κινήσει την περιέργεια. Αυτό ήταν. Θυμάμαι πόσο συγκλονισμένη ήμουν από
αυτό που άκουγα, σα να είχα μόλις υποστεί επίθεση. Και εν μερει έτσι ήταν. Μια
ηχητική επίθεση που έμελλε να άλλαξει τη μέχρι τότε μουσική μου κοσμοθεωρία και
να ανακυρήξει τους Joy Division ως το
αγαπημένο μου συγκρότημα για πάντα. Να λοιπόν που η πρώτη μου απόπειρα κριτικής
με έφερνε αντιμέτωπη με τα πεπραγμένα αυτής της μπάντας...
|
|
Read more...
|
|
 Ειλικρινά τώρα, έχω πάει σε εκατοντάδες συναυλίες στη ζωή
μου. Εναλλακτικές, mainstream,
ποπ, ροκ, avant-garde, industrial, ότι να'ναι λέμε.. Η προχθεσινή ήταν μία από
αυτές τις ελάχιστες που σε κάνουν να κοιτάζεις τον διπλανό σου με απορία και με
αυτό το «what the fuck?» βλέμμα να διαγράφεται προφανέστατα, συνοδευόμενο με
μειδίαμα όμως. Δηλαδή, μένεις για λίγο άφωνος, περιμένεις μερικά λεπτά να καταλάβεις
αν όντως αυτό που παρακολουθείς συμβαίνει και δεν το ονειρεύεσαι, και μετά
μειδιάζεις ενοχικά και ύποπτα στον φίλο/φίλη σου. Μπορεί και να πεις «τι είναι
αυτό ρε?», αλλά όχι πολλά παραπάνω, μια και δεν είσαι σίγουρος. Την κρίση/κριτική
αρχικά θα την παραμερίσεις. Λοιπόν, για να μπαίνουμε στο κλίμα, έτσι κι αλλιώς
η όλη βραδιά ήταν μια βραδιά αντιθέσεων. Από τη μία ο John Maus με την karaoke
αυτιστική χειμαρρώδη ενέργεια, και από την άλλη ο σοβαρός και μετρημένος The
Boy...
|
|
Read more...
|
|
|
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>
|
| Results 6 - 10 of 324 |
