|
|
 Ο Chris
Corner
είναι πολύ μεγάλο ψώνιο. Στον πάγκο έξω
από την αίθουσα του Gagarin,
υπερτιμημένα cd,
δίπλα στα t-shirt και στις κονκάρδες: σωβρακάκια με το
λογότυπο IAMX... και
ο νευρικός κράχτης της μπάντας να κόβει βόλτες πάνω κάτω και να μας υποδεικνύει
πώς να χειροκροτούμε ρυθμικά για να ευαρεστηθεί ο κύριος Corner να βγει να παίξει.. Μας είχαν πει ότι η
συναυλία θα άρχιζε ακριβώς στις 10- είναι 10 και 20 και πουθενά το συγκρότημα -
ένας dj επί σκηνής να παίζει μόνος του - λες να καθυστερεί αυτός τον Chris; - είσαι τρελή; - αστειάκια αναμονής.. μήπως τον αποτρέλανε η απομόνωση; Μα τι
θράσος που έχει (άκου call
me Fellini, call me Chopin)... Επιτομή του Καλλιτέχνη ή τσαρλατάνος; Μήπως μας
δουλεύει για τα καλά; Ή όχι;
Η μουσική σταματά και τα
φώτα σβήνουν. Το κοινό πλησιάζει τη σκηνή, συνωστίζεται μπροστά στο κέντρο όπου είναι στημένο και
περιμένει το μικρόφωνο του Chris..και να, βγαίνουν ένας ένας, παίρνουν τις θέσεις τους
- η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται - και ο Corner σαν πριζωμένος
καλικάντζαρος παραμονή Χριστουγέννων, ξεκινά
το show. Τι ενέργεια είναι αυτή!
|
|
Read more...
|
|
 Ο χορός των κακών αγγέλων
Όταν μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, ο Tim Booth ολοκλήρωνε την αθηναϊκή συναυλία του, περπατώντας ανάμεσα στο πλήθος, σιγοτραγουδώντας μια ακουστική εκδοχή του Sometimes, συνειδητοποιούσα ότι δύσκολα θα ξεμπερδέψουμε από την παρουσία του τα επόμενα χρόνια. Βλέπετε θα αναγκαστούμε να τον φιλοξενήσουμε και άλλες φορές στο μέλλον, αφού η σχέση που έχει αναπτύξει με το ελληνικό κοινό, δείχνει να αποτελείται από υλικά που δύσκολα θα φθαρούν με την πάροδο του χρόνου... Η ζεστασιά της φωνής του, η ξενοιασιά των κινήσεών του και η αμεσότητα της επικοινωνίας του με το πλήθος, στοιχεία που ξεχώρισαν από την είσοδό του μέσα στο κοινό από τον εξώστη μέχρι την έξοδό του από την σκηνή, είναι στοιχεία που δύσκολα μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο το ελληνικό κοινό, που a priori συγκινείται σε λυρικές συναισθηματικές περιπτώσεις (δες λήμμα Nick Cave, Stuart Staples, James Mudrizcki, Sivert Hoyem)...
|
|
Read more...
|
|
 Το να έχει κανείς προνόμια σημαίνει να έχει καταρχάς την επίγνωσή τους και στη συνέχεια την ωριμότητα, τη διάθεση και την υπομονή να ανταποκριθεί στις όποιες υποχρεώσεις αυτά γεννούν. Δυο σχεδόν αντίθετοι καλλιτεχνικοί χώροι, της υποκριτικής και τη μουσικής συναντιούνται και έτσι δημιουργείται όχι μια ακόμα μπάντα, αλλά μια ομάδα ανθρώπων που προσφέρει μια ξεχωριστή ματιά στα θέματα τα οποία παρουσιάζει. Λίγες φορές υπάρχουν επιρροές έξω από το μουσικό χώρο στα συγκροτήματα και ακόμα λιγότερες τα μέλη τους τις παραδέχονται, τις εξηγούν και τις αναλύουν. Προσωπικά θεωρώ ότι αυτό συμβαίνει γιατί λίγες φορές μουσικοί έχουν μπει στη διαδικασία να θέλουν να αξιοποιήσουν ουσιαστικά καλλιτεχνικά τις επιρροές αυτές εμπλουτίζοντάς τες με δικά τους στοιχεία. Προσθέστε στα παραπάνω και το παράδοξο αισθητικό συνδυασμό των δυο μελών των Noblesse Oblige και ορισμένες νότες του Ντέμη Ρούσου (!!!!) και έχετε ό,τι ακριβώς εκείνοι επιθυμούν. Την αντίφαση μεταμορφωμένη σε μουσική...
|
|
Read more...
|
|
 Τι γυρεύουν οι Buzzcocks στην Αθήνα εν έτει
2011, 35 χρόνια από την ίδρυσή τους και 5 μετά τον τελευταίο τους δίσκο, το
Flat-pack Philosophy του 2006, που ήταν και η αφορμή για την προηγούμενη
επίσκεψή τους στα μέρη μας; Έστειλε κατά λάθος η Air-France τον εξοπλισμό τους
στην Αθήνα (αμέσως μετά την ελληνική εμφάνισή τους ακολουθεί μία μίνι-περιοδεία
πέντε συναυλιών στη Γαλλία) και αποφάσισαν να το εκμεταλλευτούν; Είναι τόση η
δίψα του ελληνικού κοινού για punk/post-punk ακούσματα (βλέπε και Echo and the Bunnymen, Monochrome Set) που οι διοργανωτές
κλείνουν ό,τι κινείται; Και ποιά θα είναι η προσέλευση του κόσμου σε μία βραδιά
που περιλαμβάνει επίσης Tim Booth και Monochrome Set; Όσοι έρθουν θα έρθουν
για όλη τη συναυλία, ή θα είναι μία από τις σχετικά συνηθισμένες στην Αθήνα «
Άντε παίξε το ρημάδι το [Ever fallen in love σε αυτή την περίπτωση] να φύγουμε»
βραδιές; Με τέτοιες απορίες σκοτώναμε την ώρα μας έξω από το Κύτταρο μέχρι να
ανοίξουν επιτέλους οι πόρτες (έναρξη 21.30 έλεγε το εισιτήριο, αλλά μέχρι κατά
τις 10 δεν είχε καν ανοίξει το ταμείο...).
|
|
Read more...
|
|
 Η Dirty Granny έδωσε για μια ακόμη φορά ζωή στις σκοτεινές φιγούρες των παραμυθιών της, το
παρασκευοσάββατο που μας πέρασε, στο θέατρο Badminton. Ομολογουμένως, ήταν η πρώτη φορά που είχα την ευκαιρία
να γίνω μέρος αυτής της τόσο ιδιαίτερης εμπειρίας -να νοσταλγήσω και λιγάκι τη
γιαγιά μου με τις ιστορίες της εδώ που τα λέμε- και να διαπιστώσω απο κοντά τι
σόι παραμύθια είναι αυτά. Προφανώς οι ομοιότητες μεταξύ των δυό γιαγιάδων
σταματούν σύντομα, μιας και πέρα από το ταξίδεμα στο χώρο του φανταστικού (και
του όχι και τόσο μακρινού «άλλου»), οι ιστορίες ετούτης εδώ της γιαγιάς είναι
βγαλμένες απ' την πιο σκοτεινή και λιγότερο καλογυαλισμένη πλευρά του καθρέφτη,
εκείνης που όλο και καταπνίγουμε κι όλο και ξεγλιστράει. Η
ιστορία ενός «θρύλου» της εν λόγω πλευράς, του serial-killer Ed Gein, ειδωμένου από την otherworldly οπτική
γωνία των Dirty Granny Tales, ήταν το αντικείμενο του αποψινού παραμυθιού...
|
|
Read more...
|
|
|
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>
|
| Results 46 - 50 of 324 |
