Θρίαμβος! Τους αγαπώ! Παίρνω πίσω ό,τι είπα η στριμάδω (καταραμένο Youtube)! Και για να ξηγιόμαστε, ποτέ δεν ήμουν τόσο κολλημένη με τους Interpol, ώστε να μου το προσάψετε ως κίνητρο για την υπερβολική εισαγωγή μου. Ok, ναι, I had a crush μαζί τους στο πρώτο μισό των 00's, αλλά μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται, και αφού απέτυχα να πάω στο peak της καψούρας μου ως το Βερολίνο να τους δω (πριν ακόμα κάτι τέτοιο καταντήσει γραφικό), η είδηση πως έρχονται μετά από τόσα χρόνια προς τα δω, ίσα που με ακούμπησε. Αν προσθέσεις στην ξενέρα του «περίμενε» και το παραστράτημα του τελευταίου άλμπουμ, no wonder που αρκετοί παλιοί φανς έκατσαν στο σπίτι τους να κλάψουν μόνοι τους την Stella. Έχει να πέσει κλάμα σήμερα για το τι χάσανε χτες.

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά (προσαρμογής) επί σκηνής φάνηκε πως για την έκβαση της μάχης είχε ήδη προαποφασίσει η μοίρα...

"I sit and watch, as tears go bye...",τραγουδούσε μια δεκαοκτάχρονη αγγελικά πλασμένη  κοπελίτσα κάπου στο 1964 ( μια σύνθεση των Jagger/ Richards) γνωρίζοντας την πρώτη της σημαντική επιτυχία.Τρία χρόνια μετά η αστυνομία θα την έβρισκε γυμνή στο σπίτι του Keith Richards φορώντας μόνο μια γούνα (σε έρευνα για ναρκωτικά), ενώ στο τέλος της δεκαετίας θα αποτελούσε τη βασίλισσα του swinging London των sixties, με κινηματογραφικά περάσματα από ταινίες-σταθμούς της εποχής και θυελλώδεις σχέσεις -επιτομή του sex-drugs and rock n roll- (Jagger, Richards, Jones, Bowie, Hendrix μερικοί από τους εραστές της). Τα ‘70ς θα άρχιζαν με την ηρωίδα μας ανορεκτική, εθισμένη στην ηρωίνη, να περιφέρεται στους δρόμους του Λονδίνου και θα τελείωναν με το άλμπουμ-αναγέννηση του 1979 "Broken english" (με νέα βραχνή φωνή πια)...