|
 Δεν το είχα προγραμματίσει, έχω περικόψει τις
εξόδους μου γιατί κρύβομαι από τον Τρισέ και το ΔΝΤ (χρωστάω λεφτά), αλλά
πείστηκα 2 ώρες πριν τη συναυλία από ένα δωρεάν εισιτήριο του φίλου που
κρεμάστηκε από την παρέα του. Στο δρόμο προς το ΟΑΚΑ δύο εκ διαμέτρου αντίθετες
εικόνες πέρναγαν από μυαλό μου: τα video clip των You Give Love A Bad Name και Livin' On A Prayer (1986) και τα βιντεάκια των πρόσφατων συναυλιών τους στο Youtube. Και παρόλο που υπάρχει μια τεράστια διαφορά
μεταξύ των δύο παραπάνω, πάντα πίστευα ότι τα συγκροτήματα αυτής της εμβέλειας
έχουν τον τρόπο και την εμπειρία να σε κάνουν να περάσεις καλά σε ένα
συναυλιακό δίωρο.
Το κάθε γκρουπ έχει μια ταυτότητα κι εκτός αν αυτή
έχει αλλοιωθεί ή τροποποιηθεί μέσα στο χρόνο και αυτή την ταυτότητα περιμένεις
να δεις στη σκηνή. Περιμένεις να δεις την αλητεία του Keith Richards, τα αχαμνά του Ozzy, τη σκιά του Eldritch ανάμεσα στους καπνούς, τον Morrissey να κυλιέται στο πάτωμα ή τον John Bonjovi και την παρέα του να έχουν μόλις βγει από το κομμωτήριο και να ποζάρουν
με ακίνδυνο αλλά χαρωπό ύφος...
|
|
Read more...
|
|
 «Όταν μεγαλώσω θα μαζέψω
2,3 φίλους θα αφήσουμε γενειάδες, θα κάνουμε ο,τι μας έρθει στο κεφάλι και θα
παίζουμε μόνο rock». Θα μπορούσε να το είχε δηλώσει o Nick Cave σε κάποιο περιοδικό πριν 30 χρόνια και ο
δημοσιογράφος απέναντί του θα χαμογελούσε και θα σκεφτόταν γεμάτος ικανοποίηση «να μια καλή ατάκα
για να ξεκινήσει το άρθρο». Ο Warren Ellis πάλι θα φανταζόταν τον εαυτό του στο μέλλον τύφλα απ'το ποτό, να δίνει
κονσέρτα με το βιολί του μπροστά σε μεσήλικα καθιστά ακροατήρια, με τη συνοδεία
ενός τύπου που απλά θα ουρλιάζει. Η ιδέα είναι κοινή: χωρίς λόγο. Κάπως έτσι
γεννήθηκαν οι Grinderman. Βρήκε ο Διάολος το Διάολό του και γυρνάνε τον
κόσμο με το show που
είδαμε στην εξοχική Μαλακάσα. Αν είχε απομείνει και κανένας λύκος στην περιοχή,
σίγουρα θα κατέβαινε να δει τι στο Διάολο γίνεται...
|
|
Read more...
|
|
 Μετά τα μεγάλα
αθηναϊκά φεστιβάλ του καλοκαιριού έχουμε άλλο ένα μουσικό γεγονός που υποσχόταν
και εντέλει προσέδωσε αρκετή φρεσκάδα, ενθουσιασμό, «ηλεκτρισμό» και απόδραση
προς μουσικοχορευτικούς προορισμούς. Οι Future Islands παραβρέθηκαν για δεύτερη φορά
στην Αθήνα, πλαισιωμένοι από δύο εγχώρια σχήματα, τους Pockets Full of Sand και
Masturbation Goes Cloud που γέμισαν τη βραδιά με τις αρκετά ενδιαφέρουσες εμφανίσεις
τους. Ο χώρος αν και μικρός γέμισε σταδιακά προς την είσοδο των Future Islands, όπου και αποδείχτηκε
ότι υπάρχει ένθερμη υποστήριξη από το ελληνικό κοινό. Η έναρξη
έγινε από τους Masturbation Goes Cloud, ένα μουσικό τρίο το οποίο τραβούσε εύκολα το ενδιαφέρον των «ανήσυχων»
αυτιών. Με το πρώτο άκουσμα αισθανόσουν έναν ασυντόνιστο ρυθμό μεταξύ τους όμως
με μια προσπάθεια συγκέντρωσης στη μουσική τους αναπαράσταση η διαφυγή της
φαντασίας ήταν σίγουρη...
|
|
Read more...
|
|
 Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011, ώρα 21:45. Η πανέμορφη (και ιδανική
για καλοκαιρινές συναυλίες) Πλατεία Νερού στον Ολυμπιακό Πόλο Φαλήρου
κατάμεστη. Κατάμεστη από χιλιάδες fans, που έχουν σπεύσει να προμηθευτούν ένα από
τα πολυπόθητα εισιτήρια για το πρώτο ραντεβού των 30 Seconds To
Mars με το ελληνικό
κοινό. Ο κόσμος στην πλειοψηφία του αποτελούνταν από νεαρές ηλικίες, συνήθως παρεάκια
εφήβων ή φοιτητών, αλλά μέχρι και δεκάχρονα (με τη μαμά και το μπαμπά από το
χέρι) έβλεπε κανείς! Οι ηλικίες άνω των 25, δυσεύρετες. Αν εξαιρέσουμε το χάος στο ταμείο των προσκλήσεων και
την απαίτηση του management του συγκροτήματος οι φωτογράφοι να είναι δεκάδες μέτρα μακριά, τα πράγματα ήταν ικανοποιητικά από οργανωτικής πλευράς (από
την καθοδήγηση στο parking,
μέχρι την τήρηση του χρονοδιαγράμματος)...
|
|
Read more...
|
|
 Είχα αρκετά χρόνια να ανέβω στο μέρος που όλοι αγαπάμε
να μισούμε (Terra Vibe). Η ανακοίνωση των Prodigy μαζί
με τα υπόλοιπα ονόματα, άφησε πίσω και τους τελευταίους ενδοιασμούς. Τί και αν
τους είχα δεί και τον Σεπτέμβρη. Είναι όνομα εγγύηση ακόμα και με προβλήματα
ήχου. Σημείωση: από την συγκεκριμένη μέρα τα μόνα ονόματα που ήθελα να δώ ήταν Therapy?, Monster Magnet, Kyuss lives, Prodigy. Δυστυχώς ο τελευταίος Ramones (Marky) ήταν πολύ νωρίς. Τα
υπόλοιπα group δεν έχω ιδέα πώς παίξανε.. Ας τα πάρουμε από την αρχή . Φτάσαμε στο terra vibe 16:50
και έχουμε ακούσει ήδη από έξω τον Andy να
φωνάζει ‘Happy people have no stories'. Γρήγορα
- γρήγορα check in και
στην πρώτη σειρά των τρελών ιρλανδών. Παρότι ο ήλιος έκαιγε τα παλικάρια
χτυπιόταν σαν τρελά. Οι Therapy? με τρομερό δέσιμο και όρεξη δώσαν αυτό που
έπρεπε για αρχή. Αυτό το μείγμα hard rock, punk, indie τους έχει
δώσει μια ιδιαιτερότητα και ένα αρκετά σεβαστό αριθμό οπαδών...
|
|
Read more...
|
|
|
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>
|
| Results 26 - 30 of 324 |
