Εχουν περάσει 25 χρόνια από τα αγχωτικά μπλιπ-μπλιπ και τα φουτουριστικά συνθεσάιζερ του kodak ghosts run amok. Ηταν 20 χρόνια πριν όταν η εκλεπτισμένη μελαγχολική  κιθαριστική ποπ του “back from the rains” δεν μπορούσε να ξεκολήσει από το πικάπ και μου είναι λίγο δύκολο να πιστέψω ότι σε μερικές μέρες οι avant garde μελωδίες και τα post punk ξεσπάσματα του αγγλικού ντουέτου θα ηχήσουν ζωντανά στην Αθήνα. Η συναυλία των Eyeless In Gaza έρχεται σαν μια μικρή όαση φαντασίας και συναισθηματισμού στο συναυλιακά φορτωμένο φθινόπωρο του 2006 και ο Martyn Bates με τον Pete Βecker μας μιλάνε αποκλειστικά για το παρελθόν, το παρόν, την Cherry Red και τη τέχνη του να είσαι πουριτανιστής, δύστροπο γουρούνι, εραστής του μεταφυσικού ή απλά μουσικός...

Γυρνώντας σπίτι μετα τη συναυλία στο Gagarin το μόνο που ήθελα ήταν να ακούσω Tom Waits ή έστω λίγο Nick Cave...Πιθανόν να συμβιβαζόμουν και με Tindersticks, αλλά ως εκεί! Τίποτα λιγότερο...Γιατι δε λέω, καλές, άγιες (εμμμ..) και ενδιαφέρουσες αν θέλετε, οι κοπελίτσες που είδαμε, αλλά πείτε μου: μετά από μια συνεχόμενη 3ωρη γυναικεία τσιρίδα στ' αυτιά μου, τι περιμένατε να κάνω ο άνθρωπος; Ας βάλω εγώ το ‘the good son" στο πικάπ μου και ας αφήσω μια κοπέλα να γράψει εντυπώσεις...: