|
 Η χαμένη
μας αθωώτητα δεν μας επιτρέπει τις περισσότερες φορές να αντιμετωπίζουμε
καταστάσεις σαν να είναι η πρώτη φορά, σαν τίποτα κακό να μην έχει συμβεί.
Ακόμα και η αφεντιά μου που έχει δηλώσει ταπεινά και άνευ όρων πίστη και
υποταγή στον Andrew Eldritch, έφτασα στο Κτήριο 56 του
πολιτιστικού κέντρου Ελληνικός Κόσμος προδιαθετιμένος για τα χειρότερα. Τα
κάκιστα live του
παρελθόντος, τα ακυκλοφόρητα τραγούδια που μας πετιούνται ως ξεροκόμματο χρόνια
τώρα και μας κάνουν να ψάχνουμε να τα βρούμε είτε σε κάποια bootlegs, είτε σε βιντεάκια χαμηλής
ποιότητας στο YouTube, έχουν κάνει ακόμα και τους πιό αφιερωμένους οπαδούς των Sisters of Mercy να είναι κουμπωμένοι. Παρόλους τους
αφορισμούς όμως, ήταν όλοι εκεί: έστω και την τελευταία στιγμή ακόμα και όσοι
αρνούνται να δουν τους Sisters με τη σημερινή τους μορφή ήταν εκεί, είτε γιατί κάποιες
αγάπες παρότι ξεφτυσμένες είναι παντοτινές, είτε για να εισπράξουν έστω και
μερικές στιγμές ως ανάμνηση για το ένδοξο παρελθόν των εφηβικών ή μετεφηβικών
χρόνων μας... Αυτό το έργο
εν τέλει δεν μπορεί να έχει την ίδια αρχή, μέση και τέλος για όλους. Έχω
σκεφτεί πολλές φορές πώς θα ήταν οι Sisters αν στο γκρουπ ήταν ακόμα ο Hussey και
κάποιοι άλλοι του παρελθόντος, πώς θα ήταν αν εξακολουθούσε να ήταν παρούσα η Patricia Morrison ή αν ο Adam Pearson ήταν
ακόμα μέλος αυτής της μηχανής που ...βρυχάται. Η πορεία, το παρόν και το live του Σαββάτου θα ήταν σίγουρα
διαφορετικά. Γι' αυτό και θα το δούμε σαν ένα έργο, μια ταινία που ενώ ξεκινάει
με τον ίδιο τρόπο καταλήγει σε τρεις διαφορετικές εκδοχές...
|
|
Read more...
|
|
Το
ευτυχισμένο overdose συναυλιών από συγκροτήματα που βρίσκονται στην ακμή της
καριέρας τους έμελλε να συνεχιστεί το βράδυ της 4ης Απριλίου. Τουλάχιστον "στα
χαρτιά" οι 65daysofstatic αποτελούν ένα από τα πλέον ελπιδοφόρα και ανερχόμενα
συγκροτήματα από τη Μεγάλη Βρετανία στο χώρο της πειραματικής μουσικής. Με ένα
προ πενταετίας ντεμπούτο (The Fall of Math) που άφησε άφωνους κοινό και
κριτικούς και με συνεπέστατη παρουσία έκτοτε (το τέταρτο άλμπουμ τους κυκλοφορεί
τις προσεχείς ημέρες) δεν προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι είχαν δημιουργήσει
ένα αίσθημα ευχάριστης αναμονής για την άφιξη τους στα μέρη μας. Είναι και
αυτός ο μύθος για τις ζωντανές εμφανίσεις τους που τους ακολουθεί, δε θέλει και
πολύ να "τσιμπήσει" κάποιος...
|
|
Read more...
|
|
 Όσοι έχουν πάει γήπεδο ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να φεύγουν οι φίλαθλοι στο 80', η ομάδα χάνει, το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό και τίποτα δεν δείχνει οτι το σκηνικό μπορεί να ανατραπεί. Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί είναι μιά αξιοπρεπή ήττα με ένα γκολ στο 90' που λένε...
Pre-game
Αυτά τα ωραία παληκάρια των Aesthetic Perfection δεν τα ήξερα, είχα διαβάσει μόνο ότι παίζουν ...terror ebm!. Ε, λογική επιλογή να μας προθερμάνουν για τους Combi.
Ο Andy LaPlegua με την ιδιότητα που έχει να μεταμορφώνεται κάθε τόσο και έχοντας κυκλοφορήσει πρόσφατα με τους Combichrist το Today We Are All Demons είναι ένα αίνιγμα και μια σταθερή αξία ταυτόχρονα. Αίνιγμα γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι χρώμα μπογιά θα βάλει στα μούτρα του και σταθερή αξία γιατί στη σκηνή τα δίνει όλα, αυτά που έχει. Δεν έχει σημασία τι έχεις για να δώσεις, αν όμως δώσεις ότι έχεις τότε αυτό πολλαπλασιάζεται και φτάνει στο κοινό που είναι πάντα ο απόλυτος κριτής.
Ο Σουηδός Eskil Simonsson και οι λοιποί δύο Covenant ετοιμάζουν το νέο τους δίσκο Modern Ruin έχοντας υποστεί αλλαγές στη σύνθεσή τους: ο πρώην Haujobb, Daniel Myer, έχει αντικαταστήσει τον Clas Nachmanson. Δύο-τρία χρόνια μετά το Skyshaper και έχοντας ακούσει κάπου στο διαδίκτυο κάποια samples από μελωδίες που θα χρησιμοποιηθούν στο νέο δίσκο, δεν ξέρω πόσο ελκυστικά ακούγονται όλα αυτά...
|
|
Read more...
|
|
Νομίζω
πως κανείς δεν μπορεί να περιμένει κακή βραδιά όταν μιλάμε για συναυλία των Cinematic Orchestra. Άρτιοι μουσικοί, ενδιαφέρουσα προσέγγιση της jazz, όμορφες συνθέσεις και όλα αυτά σε ένα χώρο που
συνήθως δεν απογοητεύει στο θέμα του ήχου. Επόμενο είναι λοιπόν, πως άμα
αποφασίσεις να αφήσεις την σαββατιάτικη σου ψυχαγωγία-διασκέδαση στα χέρια των
Βρετανών (αφού έχεις πληρώσει τα 35 euro) να περιμένεις κάτι παραπάνω από το
αναμενόμενο.Η συναυλία παραδόξως άρχισε την προβλεπόμενη ώρα που αναγράφονταν στο
εισιτήριο. Στις δέκα εμφανίστηκε ο Grey Reverend με την κιθάρα του. Μία συμπαθητική φυσιογνωμία
νέγρου ο οποίος προσπάθησε με δικά του τραγούδια, στο στυλ του Iron and Wine και Jose Gonzalez να ζεστάνει το κοινό...
|
|
Read more...
|
|
Πάνε χρόνια από τη 1η φορά που τους είδα επι σκηνής
(22/12/2002 - Elfentanz Fest) .Η γνώμη που διαμόρφωσα τότε ήταν μόνο η καλύτερη. Ήταν και η πρώτη
συναυλία που παράτησα την παρέα μου και έφυγα, για να βρεθώ
μπροστά-μπροστά σαν υπνωτισμένη. Οι
παράγοντες που με οδήγησαν σε αυτό βέβαια, ήταν αρκετοί. Πιο πιτσιρίκα, έχοντας
λιγότερα live στο ενεργητικό μου (ως επισκέπτρια σαφώς), ένα οπτικοακουστικό
υπερθέαμα.. Ο Ernst Horn να «τσιγκλάει» με μια
μπαγκέτα κρουστών τις χορδές του πιάνου ενώ το δεξί του "red right hand", να τρέχει σαν
δαιμονισμένο πάνω στα πλήκτρα και να πολλαπλασιάζεται..άλλοτε σε 2 χέρια..σε 3...
Ακόμα θυμάμαι το συναίσθημα που με οδήγησε μπροστά τους. Η φωνή του Alexander Veljanov νομίζω πως μ' είχε
διαπεράσει και είχε εισχωρήσει βαθιά στο μυαλό μου επηρεάζοντας ακόμα και την
εικόνα μου. Τους Deine Lakaien live έβλεπα τελοσπάντων και
νόμιζα πως μ'είχε καθίσει σ' ένα τεράστιο μακρόστενο τραπέζι πλουσιοπάροχου και
απαγορευμένου δείπνου απέναντί του. Το μόνο που θυμάμαι από το δείπνο είναι
αυτή η φωνή, η ματιά και η κόμη.(Για το τελευταίο, όντας αρκετά μεγαλύτερη πια,
θεωρώ ήμουν ακόμα επηρεασμένη από τη κόμη του Count Dracula στη ταινία του Coppola και δεν ντρέπομαι που το
παραδέχομαι)...
|
|
Read more...
|
|
|
<< Start < Prev 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 Next > End >>
|
| Results 181 - 185 of 324 |
