Postwave.gr - the alternative music source

Features

Antony & the Johnsons live @ Badminton - 29/06/2009

Όλα ξεκίνησαν θολά και σκοτεινά. Η κατάληξη ήταν λουσμένη στο φως. Η σκηνή, ο Antony, οι μουσικοί, ο κόσμος, ο χώρος. Οι καρδιές δεν είχαν ακριβώς την ίδια πορεία, δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να αντιδράσουν, βρίσκονταν αδιάκοπα πάνω και γύρω από ένα όριο, ένα όριο που μεταβαλλόταν όπως διαπερνούσε το φως το σκοτεινό βυθό τους. Όλη αυτή η μουσική αιώρηση ήταν αναπάντεχα ένας ορισμός για αυτό που δεν είμαστε σίγουροι αν βλέπουμε,αν υπάρχει, γι'αυτό που δεν ξέρουμε με τι συναίσθημα ή τι χρώμα να το χαρακτηρίσουμε, δεν ξέρουμε αν πρέπει να το φοβηθούμε ή να το αφήσουμε να μας αγκαλιάσει... Για το ημίφως. Μια εικόνα που δε θα ξεχάσω ποτέ, τη μεγαλόσωμη, θολά λευκή, φιγούρα του Antony Hegarty και τις αναιμικές λάμψεις των οργάνων της ορχήστρας πίσω από ένα διπλό μαύρο δικτύωμα που αρχικά κάλυπτε τη σκηνή, με έκανε να το δω. Η φωνή του που οργίαζε πάνω σε κάθε λέξη, που ήταν ικανή να ξεκινήσει έναν οποιοδήποτε στίχο με δυναμισμό και καθαρή επιβολή για να καταλήξει κατατροπωμένη απ'το αόρατο βάρος του νοήματος, με έκανε να το ακούσω. Η καρδιά μου που πήγε να σπάσει τόσες φορές, άλλες γιατί ήθελε να απομονωθεί από ο,τιδήποτε ανθρώπινο, θνητό και ορατό, και άλλες γιατί ήθελε εκείνη την ώρα να εξομολογηθεί τόσα που δεν ήξερε τι ακριβώς αφορούσαν και πως είχαν καταφέρει να διατυπωθούν, με έκανε να το νιώσω...και οι λυγμοί που έσπασαν στο δάκρυ που βγήκε και δε βγήκε στο Cripple and the Starfish με έκανε να το εκφράσω...

"A man climbs a mountain because it is there.
An artist makes a work of art because it is not there" - Carl Andre
Σίγουρα η πυραμίδα του Carl Andre ή τα έργα του Robert Morris μεταξύ άλλων ήταν μέσα στις επιρροές των Olaf Bender, Carsten Nicolai και Frank Bretschneider όταν ξεκινούσαν την Raster - Noton. Από την άλλη η σχολή του Bauhaus, η Ρώσικη avant garde, ο ευρωπαϊκός μινιμαλισμός, η τεχνητή νοημοσύνη, η φύση, o αυτοσχεδιασμός... μέχρι και όροι όπως το «cut, copy, paste» ή «circle, repetition, random» δεν άφησαν ανεπηρέαστους τους τρεις καλλιτέχνες από το Chemnitz. Από τις πρώτες κιόλας στιγμές της κατάφερε να ξεχωρίσει αισθητά και να δώσει στο κοινό μία ολοκληρωμένη εικόνα - ήχου, για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Τίποτα δεν παρεκκλίνει, σαν μία ευθεία γραμμή, η απλότητα και αρτιότητα σε όλο της το μεγαλείο. Καλώς ήλθατε στην εποχή του μινιμαλισμού... καλώς ήλθατε στην Raster - Noton...

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που εντυπωσιαζόμαστε από μερικές κυκλοφορίες μιας εταιρείας και από τότε την παρακολουθούμε πιο στενά. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που ολοένα και περισσότερες μικρές ανεξάρτητες εταιρείες από όλο το φάσμα της μουσικής κάνουν την εμφάνιση τους και αυτομάτως είναι αυτές που δίνουν το «οξυγόνο» στον κόσμο που διψάει να ακούσει κάτι «φρέσκο», κάτι καινοτομικό, κάτι που εν τέλει να είναι δημιουργικό. Πολλά συγκροτήματα έχουν ξεπηδήσει από αυτές τις «μικρές» εταιρείες που απευθύνονται κατά κύριο λόγω σε άτομα που εκτιμούν την προσπάθεια τους να βγάλουν στην αγορά, μία κυκλοφορία. Φυσικά σε αυτή την περίπτωση ο σεβασμός ανάμεσα σε εταιρεία και κοινό, είναι αμοιβαίος. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα συγκροτήματος που ξεκίνησε από μια τέτοια εταιρία είναι αυτό των Sigur Rós από την Βρετανική FatCat Records. Οι ιδιοκτήτες της διατηρούσαν ένα μικρό δισκοπωλείο στην περιοχή του Brighton, πριν αποφασίσουν να κάνουν το επόμενο επιχειρηματικό τους βήμα με την FatCat και ανάμεσα στους πελάτες ήταν η Björk και ο Richard D James (Aphex Twin)…

Αν έπρεπε να βγάλω νικητή, εγώ θα έδινα το βραβείο στους Klaxons. Πριν το φεστιβάλ δεν τους είχα καν στα outsiders, αφού εκτός των άλλων θα έπαιζαν οι Echo & the Bunnymen που μου ταιριάζουν πολύ περισσότερο ηλικιακά, ηχητικά και αποτελούσαν μεγάλη αγάπη στο παρελθόν, καθώς και οι Editors που με έχουν κερδίσει τα τελευταία χρόνια. Θα τα πούμε πιο αναλυτικά παρακάτω, το 4o Ejekt festival ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία για το κοινό, ανάμεικτα συναισθήματα για τους διοργανωτές που ίσως να περίμεναν μερικές χιλιάδες κόσμου παραπάνω (μια πρόχειρη εκτίμηση μου είναι ότι βρέθηκαν περίπου 10.000 άτομα στο Ξιφασκίας και τις 2 μέρες - εκ των οποίων το 60% την πρώτη μέρα) και ευτυχώς χωρίς παρατράγουδα, ακυρώσεις και ταλαιπωρία. Ο χώρος πλέον γνωστός, ανετότατο και πραγματικά αχανές πάρκινγκ, σχετικά δροσερό σημείο μια και ο ήλιος μετά τις 6 κρύβεται πίσω από το κτήριο και με μερικές βελτιώσεις στα έσω μπορεί να γίνει ένας από τους κορυφαίους χώρους για καλοκαιρινά φεστιβάλ κοντά στο κέντρο της Αθήνας. Την πρώτη μέρα έπρεπε να φτάσουμε 6.30 που θεωρητικά θα ξεκινούσαν οι White Lies, δεν ήθελα να τους χάσω φυσικά - μας είχαν δώσει και συνέντευξη τα παιδάκια, αλλά να μην υπάρχει ούτε η συνηθισμένη 10λεπτη καθυστέρηση?! Μας έκαναν να τρέχουμε... Πάμε με τη σειρά:

Την Juliette Lewis δυστυχώς δεν την προλάβαμε, αλλά δεν ήταν δυνατόν να αφήσουμε τέτοια φωτογραφία να πάει χαμένη... Όταν όμως οι Killers, Prodigy, Placebo, Subways, Bloc Party, White Lies, Kooks και πολλοί άλλοι παίζουν μερικά χιλιόμετρα από το σπίτι σου, σε ένα από τα πιο ιστορικά φεστιβάλ της Ευρώπης (έκλεισε αισίως τα 24 χρόνια), τότε δεν αφήνεις την ευκαιρία να πάει χαμένη, ακόμα και αν το εισιτήριο είναι σχετικά τσιμπημένο. Κατ'αρχήν μερικές πληροφορίες: το φεστιβάλ γίνεται στην πασίγνωστη πίστα Nurburing της Formula 1. Αρκετά εντυπωσιακό το σκηνικό, αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι η συγκεκριμένη πίστα βρίσκεται πραγματικά στην μέση του πουθενά! Σε ακτίνα περίπου 20-25 χμ από την πίστα, το μόνο που συναντάει κανείς είναι δάση, βουνά και σποραδικά μικρά χωριά. Οπότε δύο λύσεις υπάρχουν: ή χρησιμοποιείς τα λεωφορεία του Festival από τις δύο πιο κοντινές πόλεις (Koblenz,Ahrbrück) ή νοικιάζεις αυτοκίνητο. Η δεύτερη λύση είναι σαφώς πιο ενδεδειγμένη : εκτός του ότι για 4 άτομα η τιμή του αυτοκινήτου για 3 μέρες είναι περίπου η ίδια με 4 εισιτήρια μετ'επιστροφής με τα λεωφορεία του φεστιβάλ (χώρια τα εισιτήρια του τραίνου για να φτάσει κανείς σε μία από τις δύο προαναφερθείσες πόλεις), η ύπαρξη αυτοκινήτου σου παρέχει και μία πολύ καλή εναλλακτική για ύπνο, όταν ξεκινήσουν οι βροχές και τα κρύα. Και για αυτούς που απορούν, να σας θυμίσω οτι μιλάμε για Γερμανία, και μάλιστα για τα βουνά της Γερμανίας. Και παρόλο που το Σάββατο το ημερολόγιο έδειχνε 6 Ιουνίου, η θερμοκρασία το βράδυ έπεσε στους 3 βαθμούς, ενώ βροχή έπεφτε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο. Επίσης αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι τα εισιτήρια του φεστιβάλ είχαν εξαντληθεί εδώ και μήνες. Πάντως, με λίγο ψάξιμο βρίσκεις εισιτήριο απ'έξω (ή στο e-bay) και μάλιστα σε καλύτερη τιμή από την αρχική (αρκεί να έχεις όρεξη για λίγα παζάρια). Χαρακτηριστικό επίσης είναι ότι το ίδιο Σαββατοκύριακο γίνεται και το Rock Im Park, το αδερφάκι του Rock Am Ring, στην άλλη άκρη της Γερμανίας, με ακριβώς το ίδιο line-up (απλά όσοι παίζουν Παρασκευή στο Ring, παίζουν Σάββατο στο Park κ.ο.κ...)

Results 166 - 170 of 324

[ Back ]

Forum

Main Menu

New Facebook page

find Postwave.gr At:

Concert tickets