|
|
Features 
|
Post-rockαδες και συναυλιάκιδες κάθε τύπου και φυλής, έφτασε η ώρα για την
συναυλία των Καναδών Do Make Say Think. Αυτά σκεφτόμουνα, σαν να τα
φωνάζει ένας τελάλης με ντουντούκα, καθώς πήγαινα προς το Rodeo Live Club όπου και έλαβε χώρα η συναυλία.
Doors open @ 21.00
έλεγε η αφίσα κι εγώ αναλογιζόμουνα, οκ and concert will open @ 22.00, όπως γίνεται
πάντα (γιατί δεν αναφέρουν ποτέ τι ώρα θα ξεκινήσει η συναυλία;;). 21.05 λοιπόν
περιμέναμε απ' έξω λίγο απορημένοι και λίγο βρεγμένοι. Απορημένοι διότι δεν είχα
ξαναπάει στο Rodeo για συναυλία και από ότι
είχα ψάξει και είχα ακούσει, δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος ότι το μέρος θα είναι ότι καλύτερο για τέτοιου
είδους events. Είδωμεν λοιπόν, έλεγα στον εαυτό μου καθώς κατέβαζα την
δεύτερη μπύρα και περίμενα την έναρξη του πολύ αναμενόμενου γεγονότος κρατώντας
μια επιφύλαξη στα βάθη του μυαλού μου...
|
|
Read more...
|
|
 Φτάσαμε νωρις. Πολύ νωρις για να λέμε του στραβού το δίκιο, όμως όποτε άνοιγε η
πόρτα του Κύτταρο, ακούγονταν ειδυλλιακές μελωδίες από το sound check αυτής της
τόσο αναμενόμενης συναυλίας. Mε ήδη δύο εμφανίσεις στο
ενεργητικό τους στον Ελλαδικό χώρο για τους Ιn Τhe Νursery, άλλα και πολλές
περισότερες για τους Clan of Xymox, οι περισσότεροι απο μάς που εμφανιστήκαμε
νωρίς μαζευτηκαμε για το "άνοιγμα της αυλαίας" απο τον Patrick Dineen, που με
την σειρά του θα μας χάριζε μια θέση δίπλα του, στο πολυ-αναμενόμενο και
παρθενικό ταξίδι του μετά απο 27 χρόνια με τους Kan Kan. Ο χώρος που επιλέχθηκε
για την συναυλιακή ροη του Wave Festival, το club ΚΥΤΤΑΡΟ, φάνηκε αξιοπρεπής και
πολυ ωραία διαμορφωμένος. Σαν club, μόνο πολυ μεγαλύτερο για τη συναυλιακή του
δράση. Κάπου δίπλα στην πόρτα εισόδου-εξόδου ανάρτησαν και οι in the nursery
το μικρό τους δισκοπωλείο. Να μην ξεχάσω να αναφέρω οτι το προσωπικό μας
φέρθηκε με ενδιαφέρον και ιδιαίτερη ευγένεια, όμως μέσα σε όλα τα θετικά
ξεπήδησε γρήγορα ένα βασικό αρνητικό, και αυτό είναι η πολυ κοντινή απόσταση
ανάμεσα σε μπάντα και κοινό. Το να καθήσεις μπροστά μπροστά πχ σε στράβωνε,
αντίθετα με άλλους χώρους, άσε που ανησυχούσες μην σου έρθει κανα laptop ή
όργανο στο κεφάλι...Τέλος πάντων, στο review μας τώρα:
|
|
Read more...
|
|
Τα φαντάσματα που έρχονται από το παρελθόν της darkwave, post punk σκηνής, δεν είναι ημιδιάφανες φιγούρες κουκουλωμένες με σεντόνια και
αλυσίδες ούτε αιωρούνται πάνω απ'το έδαφος. Έχουνε κοιλιές, φαλάκρες, παρατημένο
look, και
ψιλοβαρεμένα βλέμματα. Το χειρότερο φυσικά δεν είναι η εμφάνισή τους, αλλά το
ότι δε στοιχειώνουν, δεν κυνηγάνε, δεν απαιτούνε. Σ'αφήνουν και γυρνάς σπίτι το
βράδυ ήρεμος και τις επόμενες μέρες τα έχεις ξεχάσει. Τα τελευταία χρόνια
έχουμε δει αρκετά τέτοια, στήνονται μπροστά μας, και έτσι άνευρα όπως κινούνται
και κοιτάζουν δεν ξέρεις τι θέλουνε. Λίγη απ'την αναγνώριση που δεν απέκτησαν,
λίγα απ'τα χρήματα που δεν κέρδισαν, λίγη απ'τη ζωή που τότε ζούσαν. Κι ο
κόσμος που παρακολουθεί, σε όποια θέση κι αν τα είχε στην καρδιά του, πάλι λίγα
περιμένει. Όποιος έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με το συγκεκριμένο κομμάτι του
μουσικού παρελθόντος, τους κλείνει βιαστικά, και ο γνωστός προβληματισμός
«μήπως καλύτερα αν δεν τους έβλεπα ποτέ live;» χάνεται στα ψιλοβαρεμμένα βλέματα που λέγαμε...
|
|
Read more...
|
|
 Τελικά ίσως η μεγαλύτερη κληρονομιά που απέκτησε ο Andrew Finn των Veils απ'τα παιδικά και νεανικά του
χρόνια είναι μια γενική ανισορροπία. Μεγάλωσε μεταξύ Λονδίνου και Auckland Νέας
Ζηλανδίας, και αλήθεια δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι να αφήνεις τα πράγματα
τόσο μακριά πίσω σου κάθε φορά. Στο σπίτι του πατέρα του Barry Finn, στο Λονδίνο, η μουσική
βρισκόταν παντού και μπορούσε να τη γευτεί με όλες του τις αισθήσεις.
Σημαντικοί καλλιτέχνες, τυχοδιώκτες μουσικοί, «επιστήμονες» του ήχου,
ταλαντούχοι και άσχετοι τραγουδιστές, και ένα σωρό άλλοι καμμένοι θα
πηγαινοέρχονταν συχνά μπροστά στα μάτια του νεαρού Andrew. Μουσικά όργανα και εξοπλισμός κάθε
χρηματικής αξίας σε πρώτο πλάνο και από πίσω άλλα και από κάτω άλλα,
τοποθετημένα όλα σε νοητά επίπεδα αχρηστίας. Σκόνη από βινύλια και περίεργοι
ήχοι, φασαρία απ'το διπλανό δωμάτιο. Και στο άλλο άκρο, στο σπίτι της μητέρας
του, στη ζωή σε μια απόμακρη γωνία του κόσμου, στη Νέα Ζηλανδία.
|
|
Read more...
|
|
|
 Μια κολεκτίβα μουσικών - ανθρώπων και οργάνων - με primitive ήχους,
folk στοιχεία
και σαφείς επιρροές από doom και post-instrumental
μουσική. Γράφουν endtime ballads, όπως λένε, επισημαίνοντας την σχετικά μακάβρια φύση
των κομματιών τους και την ασυνήθιστη μίξη διαφόρων ειδών σαν εξέλιξη στην
μουσική. Ο ήχος τους θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Godspeed You Black Emperor και Silver Mount Zion. Τους
κατατάσσουν σε είδη όπως stoner progressive,
freak folk και
doom. O λόγος για τους Crippled Black Phoenix, μέλη
των οποίων προέρχονται από μπάντες όπως οι electric wizard , mogwai, iron monkey pantheist κ.ά.,
οι οποίοι έδωσαν το παρόν στο Κύτταρο live στις 19 Σεπτεμβρίου.Οι πόρτες άνοιξαν στις 9.00 και υποτίθεται άνοιγε και η
συναυλία εκείνη την ώρα, αλλά όπως γίνεται σχεδόν πάντα η μουσική άρχισε να
γαργαλάει τα αφτιά μας στις 10.00 περίπου...
|
|
Read more...
|
|
| << Start < Prev 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 Next > End >>
| | Results 156 - 160 of 324 |
|
