|
|
Features 
|
Sold out ήταν ο επίσημος (και αδυσώπητος για πολλούς) χαρακτηρισμός
της συναυλίας, και επομένως το Fuzz ήταν κατάμεστο από κόσμο και τις προσδοκίες του. Οι δικές μου
αντίθετα, μειώθηκαν αισθητά τη στιγμή που
πληροφορήθηκα ότι ο Matt Elliott δεν ψήθηκε τελικά να παίξει δικά του κομμάτια πριν τον Yann Tiersen. Η καταπληκτική μουσική του πρώτου θα ήταν κάτι
παραπάνω από ιδεώδες πρooίμιο της ασύλληπτης μουσικής του δεύτερου.Για την ακρίβεια, αυτό το
συναυλιακό σχήμα είναι εφάμιλλο ίσως (με το δικό του τρόπο φυσικά) του 16 Horsepower-Nick Cave and The Bad Seeds, την εποχή που περιόδευαν μάζι. Η
μελαγχολία του Yann Tiersen χρήζει βραχύχρονης και ανάλαφρης ρέμβης, ενώ η μελαγχολία
του Matt Elliott, σε σημεία, χρήζει μακρόχονης φαρμακευτικής αγωγής. Συνεπώς,
το κοινό θα καλούταν να διασχίσει την απόσταση που χωρίζει τους 2 αυτούς πόλους
και να αποφανθεί για το που ανήκει, ή απλώς να εκτιμήσει το ''ταξίδι''. Shame....
|
|
Read more...
|
|
 Όταν μπει λευκό στο μαύρο προκύπτει το γκρι. Εάν σε αυτό προστεθεί κόκκινο, τότε γίνεται μωβ. Κάπως έτσι ακούγονται οι Magenta, τους οποίους "πρωτοσυνάντησα" πρωί, τον Ιούνιο του 2006. Το Little Girl Lost αποτυπώθηκε ως το soundtrack εκείνων ημερών, της συγκεκριμένης εκείνης ημέρας. Ήταν ο δεύτερος δίσκος τους, ο οποίος είχε βγει τέσσερα χρόνια πριν, το 2002. Η φωνή της Vilde Lockert είναι αυτή μιάς σειρήνας, τόσο αστικής όσο και οι κιθάρες του Anders Odden. Τα πράγματα για αυτούς είναι λίγο-πολύ γνωστά, όπως η διάθεση τους να παίζουν ενσωματώνοντας διάφορα σχήματα και να μετακινούνται αλλεπάλληλα σε διαφορετικές μουσικές περιοχές ("αφού τους αρέσει να δουλεύουν χρησιμοποιώντας στοιχεία από rock, pop, metal, trip hop, electro, techno, industrial, new wave, gothic, acoustic, psychedelic, trance και film music" λέει το δελτίο τύπου και έχει δίκιο) - καθώς και η εκλεκτική τους συγγένεια με τους Apoptygma Berzerk. Ο νέος τους δίσκος Arts and Accidents ανοίγει χορευτικά την όρεξη για την επικείμενη συναυλία τους στην Αθήνα, στις 22 Νοεμβρίου, μαζί με τους Gothminister και τους Trail Of Tears. Ακούγοντας τον σημείωσα 10 και μία ερωτήσεις στις οποίες ο Anders απάντησε...
|
|
Read more...
|
|
Ο ίδιος προτιμά για τον εαυτό του το σαγηνευτικό
τίτλο "the One and Only Dark Star". Σ'όλη του τη ζωή απαιτεί και τραβάει όλα τα φώτα πάνω του, κυρίως την
εποχή που η μουσική ζητούσε περισσότερους σκοτεινούς, επαναστατικούς
αντι-ήρωες, με προφίλ αδικημένου κομπάρσου. Όχι μόνο για να τον τονίζουν
περισσότερο αλλά για να μπορεί να παίξει μ'αυτά, να μπορεί να φωτίσει και να
κρύψει ο,τι θέλει. Να εξαφανίζεται στην πηχτή σκιά απ'τα εκτυφλωτικά φώτα της
σκηνής, και να ερωτοτροπεί με μια λάμπα τυλιγμένος σε απόλυτο ηλεκτρισμένο σκοτάδι.
Κι όταν οι Bauhaus αποφάσισαν να σβήσουν για πάντα τους λευκούς προβολείς που ίδρωναν τα
πρόσωπά τους σε μεγάλα θέατρα και βρώμικα στριμωγμένα club, εκείνος άρχισε και φανέρωνε περισσότερο τις
αποχρώσεις αυτών που εμπνέουν, που γαληνεύουν ή ταράζουν την ψυχή. Κάτω απ'αυτά
τα φώτα παίζει τους ρόλους της ζωής και της φαντασίας του, ως γνήσιος μαθητής
του μεγάλου Bowie, φορά
προσωπεία από λιγότερο πλέον make-up και στήνει τη μοναδική μυστηριώδη του επικοινωνία με τον κόσμο από κάτω.
Με πιο υπόγειο και λεπτότερο τρόπο απ'ότι παλιά παίζει στο προσωπικό του έργο καταδικασμένος
να ξεχωρίζει. Λιγότερο ως μοναχικός crooner και περισσότερο ως μέλος μιας ροκ μπάντας,
πρωταγωνιστής που κάποιες φορές ιπποτικά παραχωρούσε το προσκήνιο στους υπόλοιπους,
μα τα πάντα να επικεντρώνονται σ'αυτόν...
|
|
Read more...
|
|
Κατευθυνόμενος προς το Gagarin το βράδυ του
Σαββάτου, δεν είχα την παραμικρή ιδέα για τη σύνθεση του κοινού που θα
παρευρισκόταν εκεί. Τελικά αποδείχτηκε ότι η μόνη ηλικιακή ομάδα που «έλαμπε»
δια της απουσίας της (ή τουλάχιστον δια της εξαιρετικής μειοψηφίας της) ήταν
όσοι είχαν γνωρίσει τους Sonics από την πρώτη (και ουσιαστικά μοναδική σε
δημιουργικό επίπεδο) περίοδο τους ως και κάποια χρόνια αργότερα- και αυτό
αποτελεί μια σοβαρή ένδειξη για τη σπουδαιότητα της συγκεκριμένης μπάντας,
δεδομένου ότι έχουν περάσει περίπου τέσσερις δεκαετίες από την αρχική διάλυση
τους. Βέβαια, μιλώντας για τους Sonics είναι προφανές ότι δε χρειάζονται
πολλά πειστήρια για το πόσο σημαντικοί υπήρξαν, καθώς είναι από τις ελάχιστες
περιπτώσεις καλλιτεχνών που επέδρασαν τόσο ριζικά στο rock και μάλιστα σε έναν
τόσο ανύποπτο χρόνο. Αυτό που έμενε να διαπιστωθεί ήταν το πώς παρουσιάζονται
και κυρίως το πώς ακούγονται εν έτει 2009...
|
|
Read more...
|
|
Η συναυλία των Band of Holy Joy την Παρασκευή, ήταν απ'τα μουσικά πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις λίγο
καλύτερος άνθρωπος, απ'αυτά που αλλάζουν τη ζωή σου λίγο παραπάνω απ'τα άλλα. Ο
μοναδικός Johny Brown, έστησε μαζί με τους υπόλοιπους μουσικούς μια πραγματική γιορτή όπου η
χαρά, η αγάπη, το μίσος, και η νοσταλγία δε σταματούσαν να χορεύουν, και σε
καλούσε με αληθινή εγκαρδιότητα να συμμετέχεις, να βρεις τη θέση σου σ'αυτή. Δυστυχώς
ήταν μόλις η δεύτερη εμφάνιση του συγκροτήματος στη χώρα μας σε 21 χρόνια. Αλλά
μπροστά σε ένα κοινό που απ'τους πρώτους ήχους του βιολιού ήταν έτοιμο να
συγχωρέσει τα πάντα, έδωσαν μια πανέμορφη παράσταση που αποκάλυπτε κάθε
ιδιαιτερότητά τους και υμνούσε την αστείρευτη συναισθηματική ενέργεια της folk μουσικής παράδοσης πάνω στην οποία πατάνε. Ο Johny Brown έχει το χάρισμα, να μετουσιώνει την αγωνία που έχει να μαθαίνει και να
διδάσκει την ίδια τη ζωή, σε κομμάτια με ψυχή, και να τα ερμηνεύει όπως ακριβώς
τους αξίζει. Τα χρόνια δεν κατάφεραν να προσγειώσουν τη σκηνική του παρουσία,
μόνο τονίζουν στο πρόσωπό του τον ενθουσιασμό για ζωή και δημιουργία... Πώς να
μην αγαπήσεις μετά από τέτοια βραδιά, αυτόν τον πραγματικό καλλιτέχνη και τη
μουσική του;
|
|
Read more...
|
|
| << Start < Prev 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 Next > End >>
| | Results 151 - 155 of 324 |
|
