... Ή A Victim of Society + Dirty Beaches live.

To παραπάνω δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση αν άκουγα και τα δύο ονόματα για πρώτη φορά, χωρίς να ξέρω τις προελεύσεις, με τον Α Victim Of Society main όνομα. Για όσους δεν παρευρέθηκαν στο BIOS την Τρίτη το βράδυ ας μάθουν κατ' αρχάς ότι ο χώρος ξεχείλιζε από κόσμο πράγμα που δυσκόλεψε ιδιαίτερα την είσοδο. Ίσως γιατί οι περισσότεροι προμηθεύονταν επί τόπου τα εισιτήρια με αποτέλεσμα να έχουμε ένα αντίστοιχο «προσκύνημα στη Μέκκα» όπως τότε στη Madonna, έτσι για να κάνουμε σουρεαλιστικές αντιστοιχίες στην υπερβολή τους.  Φάτσες random σαν αυτά τα κλισέ βίντεο που για κάνα 5λεπτο περνάει η μισή ανθρωπότητα σε slides. Επόμενο ήταν το live από το support ελληνικό σχήμα να αρχίσει και συγχρόνως να μπαίνει κόσμος...

I literally love all kinds of music. Except Simple Minds...

Αυτό ήταν το χτύπημα νούμερο 2 και απευθυνόταν στο αγαπητό Σκωτσέζικο συγκρότημα. Το πρώτο το είχε ρίξει λίγο νωρίτερα, και φυσικά ήταν για τον άσπονδο "φίλο" του Andrew Eldritch (σιγά μη τον άφηνε έτσι). Αν μη τι άλλο, έλειψη ευθύτητας και ειλικρίνειας δεν μπορείς να καταλογήσεις στον Wayne Hussey. Στην 25η επέτειο τους, οι Mission βγαίνουν σε τουρνέ με σχεδόν το αυθεντικό line-up, από το οποίο με απόλυτη ειλικρίνεια σας λέω ότι έχω παρακολουθήσει μια από τις κορυφαίες συναυλίες στα μέρη μας, πίσω στο 1988. Eυκαιρία για συνέντευξη λοιπόν με τον τραγουδιστή και συνθέτη τους, στην οποία μας αποκαλύπτει τον θαυμασμό του για τον Pete Burns, ροζ περιπέτειες από την πρώτη τους επίσκεψη στην Αθήνα, την αγάπη του για την Liverpool, τι θα ακούσουμε στην συναυλία τους στο Fuzz σε μερικές μέρες και πολλά ακόμα. Έστω κι αν νιώθουν καταραμένοι με την goth ταμπέλα που τους ακολουθεί ολα αυτά τα χρόνια, οι Mission μπορούν να υπερηφανεύονται ότι κυκλοφόρησαν 2-3 εξαιρετικούς, για την ιστορία της ροκ, δίσκους στο 2ο μισό των 80's. Αυτό δεν μπορεί να τους το αμφισβητήσει κανείς...