|
|
Features 
|
 Φέτος είχα φαει κόλλημα με το νέο δίσκο των Ordo Rosarius Equilibrio "Songs 4 Hate And Devotion" και όταν έμαθα
ότι θα έρθουν είχα μεγάλη επιθυμία να τους δω. Ευκαιρία ήταν να δω επιτέλους
και τους δικούς μας Mani Deum,
Glimmer Void
που είναι αρκετά δραστήριοι το τελευταίο καιρό, καθώς και τον κύριο Simone Salvatori, με τον οποίο δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα ως τώρα, πέρα από μερικά τραγούδια των Spiritual Front στα πεταχτά... Τέσσερα σχήματα σε ένα live λοιπόν, που παίρνει την μορφή ενός μίνι-neofolk φεστιβάλ.
Οι Mani Deum έκαναν την αρχή, ανεβαίνοντας στην σκηνή ακριβώς στις 8:30 όπως ήταν
προγραμματισμένοι. Ο κόσμος είχε ήδη συγκεντρωθεί στο χώρο του συμπαθητικού τελικά
όπως αποδεικνύεται χώρου για live Second Skin. Έπαιξαν όμορφα, με καλό και δεμένο ήχο, αλλά δυστυχώς χωρίς
κάποιες ιδιαίτερες εξάρσεις...
|
|
Read more...
|
|
 Πρώτη μου φορά στο Fuzz, κατάμεστο ήδη τρία τέταρτα πριν το support, ένα κοινό όλων των ηλικιών,
στριμωγμένο αλλά ευχαριστημένο, λόγω καλού εξαερισμού μάλλον, αναμένει
καρτερικά. Το support: η
Nalyssa Green και το
κουαρτέτο της, συγκεντρωμένο ειδικά γι'αυτή τη συναυλία αν δεν κατάλαβα λάθος,
κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα, τύμπανα, ξεκινάνε χλιαρά, ο ήχος είναι λίγο θολός,
αλλά: για κάθε κομμάτι όπου παρόλη την κρυστάλλινη φωνή της Nalyssa, η συνθετική αδυναμία γίνεται
εμφανής, υπάρχει άλλο ένα κομμάτι που με μια απλή προσθήκη (theremin, ή ένα επαναλαμβανόμενο γύρισμα
στα τύμπανα παρέα με μια εθιστική μπασογραμμή) δίνει στην όλη εμπειρία κάτι
παραπάνω απ'το "άντε να δούμε και το support αλλά εμείς για το κυρίως πιάτο ήρθαμε". Και τελικά τα
καλά κομμάτια ήταν περισσότερα απ'τα χλιαρά, και η Nalyssa και η μπάντα της
καταχειροκροτήθηκαν, δικαίως λέω εγώ - αυτό που κάνει θέλει πλέον (στο 2011)
κάτι παραπάνω από μια γλυκιά, ικανή φωνή, και σε αρκετά σημεία φάνηκε πως
υπήρχε και η διάθεση και το ταλέντο για αυτό το κάτι παραπάνω. (Το σέτλιστ
αποτελούνταν απ'τη μοναδική κυκλοφορία της μέχρι τώρα, ονόματι 'Barock', συν κάποια
καινούρια, τα οποία μου φάνηκαν και τα πιο ιδιαίτερα της εμφάνισης)...
|
|
Read more...
|
|
 Μέχρι
τον Μπρεχτ, τα θεάματα ήταν απλά κι ωραία: υπήρχαν οι καλλιτέχνες και η σκηνή,
η πλοκή, οι διάλογοι, τα κουστούμια κλπ. Μέχρι που αυτός ο κόπανος είχε την φαεινή
ιδέα να "σπάσει το τέταρτο τείχος" και να μας θυμίσει ότι σε ένα θέαμα υπάρχει
και το κοινό. Από αυτή την στιγμή και μετά, έχουμε αναγκαστεί να ζούμε με τον
φόβο ότι θα βρεθούμε μέσα στην κακή μάζα που θα μας καταστρέψει την βραδιά.
Μερικές φορές οι εφιάλτες μας γίνονται πραγματικότητα. Ο άνθρωπος έχει πέντε αισθήσεις:
Όραση, Ακοή, Γεύση, Όσφρηση, Αφή. Σε μία συναυλία, χωρίς το κοινό,
απασχολούνται οι δύο πρώτες. Όταν όμως το κοινό θέλει να γίνει αισθητό,
διευρύνονται οι δύο πρώτες και αρχίζουν να λειτουργούν και άλλες. Το κοινό της
παρασκευής λοιπόν:
- Το είδαμε και θύμιζε το κοινό του βίλα
μερσέντες.
- Το ακούσαμε στην συστηματική του προσπάθεια να
εμποδίσει την συναυλία να ακουστεί.
- Το μυρίσαμε και μύριζε πατσουλί απ' το
χιλιόμετρο.
- Δεν το γλείψαμε και δεν το αγγίξαμε, αλλά θα
έπρεπε να το είχαμε δαγκώσει...
|
|
Read more...
|
|
 Εννέα χρόνια αναμονής είναι πολλά, τουλάχιστον για όσους
μείναμε πιστοί στον βιομηχικό/aggrotech ήχο του κυρίου Van Roy. Και αν στο ενδιάμεσο, ο ίδιος μάλλον δεν κατάφερε να
επαναλάβει την επιτυχία ενός Contamination και πολύ περισσότερο ενός Mindstrip, εν τούτοις μάς τροφοδότησε ουκ ολίγες φορές με riffs και εικόνες που
διατήρησαν τη φλόγα άσβεστη. Φυσικά, το Implements of Hell επανέφερε
τους Suicide Commando στο προσκήνιο, οπότε η τουρνέ (σταθμός της οποίας αποτέλεσε
και η Αθήνα, στο φιλόξενο Κύτταρο) κινητοποίησε εκ νέου το ακροατήριο.Η βραδιά άνοιξε με τους εγχώριους Nano Infect, οι οποίοι απέδειξαν ότι δεν έχουν αποσπάσει χωρίς λόγο τα πολύ καλά
λόγια, τόσο από το διεθνή τύπο όσο και από το ελληνικό κοινό. Ο βασικός
περφόρμερ SynthetiC, συνεπικουρούμενος
από δύο κιμπορντίστες, με σχετικά πρόσφατη την κυκλοφορία Circuitry of Blades από την Danse Macabre βρήκαν αμέσως τα
απαιτούμενα «πατήματα» πάνω στη σκηνή, προσφέροντας μισή ώρα industrial/ebm ήχου, και ανέβασε τη διάθεση του κοινού που σιγά-σιγά πύκνωνε στη σάλα...
|
|
Read more...
|
|
 Κάθε φορά που πάω σε συναυλία και θέλω να πω την άποψή μου,
γίνεται αυτή η μάχη μέσα μου. Νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια ως προς την
αντικειμενικότητά μου σε αυτό που βλέπω τώρα, όταν δεν έχω ξαναδεί το
αντίστοιχο στο παρελθόν. Το θέμα είναι αν πρέπει τελικά να αποστασιοποιηθώ από
τυχόν αναμνήσεις (ειδικά αθώες και εφηβικές) και να κρίνω ότι βλέπω σήμερα ή να
αρχίσω τις συγκρίσεις. Είχα αποφασίσει για το πρώτο, αλλά μετά το τέλος της
προχθεσινής εμφάνισης των Mission στην Αθήνα συνειδοτοποίησα ότι μια και το
concept του show ήταν έτσι κι αλλιώς «βουτιές στο παρελθόν» για το ίδιο το
group, δεν υπήρχε λόγος να ακολουθήσω εγώ άλλο δρόμο. Ε, με τσίγκλησαν λιγάκι
και οι μετασυναυλιακές προκλητικές δηλώσεις του Simon Hinkler (τον οποίο τιμώ και
σέβομαι ως μουσικό, όντας και μέλος στους αγαπητούς μου Artery και Pulp στα early
80's) στο facebook για την Αθήνα και
τους promoters. Aν και σε κάποια σημεία με εκνεύρισε, δεν του κρατάω κακία και
γι αυτό βάζω πάνω-πάνω την δική του φωτογραφία και όχι του leader και σαφέστατα
πιο φωτογενή πλέον Wayne Hussey. Αλλά θα τα πούμε παρακάτω αυτά...
|
|
Read more...
|
|
| << Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>
| | Results 11 - 15 of 324 |
|
