|
|
Features 
|
 «Νομίζω πως μπορείς να είσαι γαλήνιος για πολύ καιρό, αλλά το να είσαι ευτυχισμένος, είναι σπανιότερο».
Δεν είναι λόγια του ίδιου του Glen Johnson, αλλά αν καταλάβαμε καλά τον αντιπροσωπεύουν απόλυτα, γι αυτό και τα ηχογράφησε. Δεν τον λες και οπτιμιστή, όμως διαθέτει αρκετό χιούμορ και αυτοσαρκασμό για να σε μπερδέψει. Σε λίγες μέρες οι Piano Magic θα είναι και πάλι στην Ελλάδα για 2 συναυλίες, οπότε αδράξαμε την ευκαιρία και μιλήσαμε ξανά με τον Glen Johnson, μετά από αρκετό καιρό. Πως ήταν η συνεργασία του με τον Brendan Perry και τον Peter Ulrich των Dead Can Dance, ποια η σχέση του πλέον με την 4AD, η γνώμη του για τους Editors, τα διάφορα projects, οι εμμονές του και οι περίπλοκες λεπτομέρειες της άχαρης ζωής του... Διαβάστε την απολαυστική συνέντευξη με την "ψυχή" των Piano Magic παρακάτω και μη χάσετε την ακόμα πιο συναρπαστική συνέχεια στις 20 Μαρτίου 2010 στο Fuzz...
|
|
Read more...
|
|
 Το
χειρότερο που μπορεί να συμβεί στη ζωή που έχει δοθεί σε κάποιον είναι να
πρέπει να διαλέξει. Διλλήματα, διλλήματα, διλλήματα. Να εύχεσαι να μην έχεις
δημιουργηθεί ή να καταστραφεί ο δημιουργός σου; Όλα όπως παίρνουν περίεργες διαστάσεις σε ένα διεστραμμένο, ανάποδο και
αντεστραμμένο κόσμο. Κι αυτός με την σκούπα, το μόνο πράγμα που του ανήκει σε
όλο τον κόσμο, ονειρεύεται να γίνει βασιλιάς όλων των μικρών πραγμάτων. Να γίνει ο Βασιλιάς των Μυρμηγκιών,
κι αυτή δίπλα του η Βασίλισσα του. Μαζί σε αυτό τον μαύρο και μίζερο
κουκλόκοσμο.
Κι έτσι διλλήματα τον κατακλύζουν. Τα δύο του τα
χέρια φωνάζουν, ουρλιάζουν, στριγκλίζουν, καταδικάζουν, ερμηνεύουν, τραγουδάνε
και προστάζουν... «πάρ' την δική σου»...
|
|
Read more...
|
|
 Το να βρεις το Fuzz,
ιδίως εάν έρχεσαι από την άλλη πλευρά της πόλης, φαινόταν πολύ καλό challenge.
Τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο. Ακόμα λιγότερο δύσκολο ήταν το parking.
Η
ταμπελίτσα Sold Out στο ταμείο έλεγε κάτι το οποίο
ήδη υποπτευόμασταν οι περισσότεροι εξ υμών. Ο κόσμος έξω από το Fuzz
μπόλικος,
οι ηλικίες κατά βάση κάπου μεταξύ 30 και 40, το ποσοστό των θηλυκών παρουσιών
μεγάλο. Είσοδος στο Fuzz πρώτη επαφή με τον χώρο, ο
οποίος άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις (κατ'αρχάς). Αναμονή λίγων λεπτών μέχρι
να βγει το χρυσό παιδί της Βρετανίας, ταξιδεύοντας μας στα χρόνια που οι
περισσότεροι από εμάς (around 30) αρχίζαμε να ακούμε
συνειδητοποιημένα μουσική. Οκ, όλοι λίγο πολύ ήξεραν ότι το σκέλος «Stone
Roses»
της συναυλίας θα ήταν πολύ μικρό (αν υπήρχε καν), αλλά αυτό πολύ λίγο επηρέαζε
το όλο vibe γενικά...
|
|
Read more...
|
|
|
 Και φέτος δεν πρόλαβε να περάσει ένας
ολόκληρος χρόνος που ο Chris Corner
επέστρεψε στο πιστό ελληνικό κοινό του, το οποίο και πάλι έδειξε θερμή
υποστήριξη. Η τρίτη «παράσταση», που το ύφος της ξέρει καλά να επιμελείται ο Chris,
έγινε στη σκηνή του Gagarin όπως και πέρυσι. Αυτή τη φορά οι IAMX
είχαν και support τους δικούς μας Cyanna,
γνωστοί πλέον για τον καθιερωμένο εναλλακτικό ήχο, που τον βασίζουν στα κλασικά
rock'n roll,
εκσυγχρονίζοντάς τον με πλήκτρα. Όμως γενικότερα απείχαν από το ύφος των IAMX, προφανώς. Κατά τις 11 το βράδυ περίπου 500 άτομα είχαν μαζευτεί στο Gagarin (όλο και κάτι θα έκοψαν οι Ian Brown και Mono - το alternative κοινό στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο μεγάλο..) και η απροσδόκητα μακροσκελής «παράσταση»
ξεκίνησε με την θεατρική όπως πάντα εμφάνιση των μελών και τον ξεχωριστό τους τρόπο να αλληλεπιδρούν με τον κοινό και να το προθερμαίνουν για το επακόλουθο. Το playlist ήταν ελαφρώς διαφοροποιημένο, πάταγε στο μεγαλύτερο μέρος του στη τελευταία δισκογραφική δουλειά των IAMX και βασίστηκε στα παρακάτω:
|
|
Read more...
|
|
 Η αλήθεια για τη μουσική του Richard
Hawley είναι
ότι όλα όσα αγαπά κανείς σ'αυτή, είναι ήδη γνωστά, τα έχεις σκεφτεί, τα έχεις
φανταστεί, τα έχεις ξανακούσει. Οι κινηματογραφικές μπαλάντες του τον βάζουν
δίπλα στον Burt Bacharach, τον Elvis Costello, τον Scott Walker, όταν
αυτοί με μια κιθάρα φτιάχνουν μελαγχολικά χάδια για τη μοναξιά, τις αναμνήσεις
και τους ανομολόγητους έρωτές τους. Μοναξιά που δεν πνίγει, αλλά σε γεμίζει
ανώδυνα, γλυκά. Έρωτες χωρίς ακρότητες, αλλά όπως αυτοί που έχει ζήσει ο
καθένας, όπως τους έχει ονειρευτεί ή έχει ταυτιστεί όταν του ξεδιπλώνονται σε
μικρή ή μεγάλη οθόνη. Το λάθος για τον Richard Hawley είναι
να του κλείσεις την πόρτα λέγοντας απλά ότι μας τα ‘παν άλλοι. Η μουσική του
είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται όταν τα πράγματα έχουν αρχίσει να παίρνουν
μια τάξη στην καρδιά, και πλέον δε χορταίνεις να σε παιδεύουν...
|
|
Read more...
|
|
| << Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End >>
| | Results 1 - 5 of 196 |
|
